Erlendar Frjettir

2006-04-15T19:25:00.000-06:00

Próf, flutningur og sumar í Mið-Ameríku.
Starfsmenn Erlendra Frjetta eru farnir í sumarfrí..kannski þeir hafi það ævilangt.
Þökkum þeim sem á hlýddu.

Adios Amigos og hilsen

Orri og Bryndís

Crispy taktur

2006-04-13T11:28:00.000-06:00

Þessar undanfarnar vikur eru búnar að vera undarlegar. Ég og Bryndís hættum saman, hún fór til Afríku og ég byrjaði með snjóbrettinu sem Anna Lilja vinkona mín á. Ég og snjóbrettið hennar erum búin að vera bestu vinir þessar vikur sem Bryndís er búin að vera í burtu og okkur kemur mjög vel saman. Ég held að það sé framtíð í þessu sambandi.

Orri og Brettid a deiti

Að fara á snjóbretti er mitt nýja uppáhalds sport því það er bara svo geðveik stemmning. Að fá sér bjór kvöldið áður og horfa á fullt af snjóbretta-vídjóum. Að vakna kl 4:30 og fá sér fullt af kaffi og keyra svo upp í fjall hlustandi á stemmnings tónlist sem þessa í botni. Renna sér svo allan daginn, koma dauðuppgefinn í bæinn og fá sér hamborgara, franskar og pitcher af bjór og endurtaka svo ferlið. Dora the Explorer, Ópið Elli (aka Elli 720), Dr.Jason og Pési Stuð fá sérstakir þakkir fyrir að vera eðal snjóbrettafélagar.

Sjaid hvad hondin a Pesa er stor!

Já, svona er líf mitt búið að vera undanfarnar vikur og ég held að þetta sé besta líf sem í boði er. Það sem er allra skemmtilegast við þetta alltsaman er hversu fljótt maður bætir sig. Áður en ég kom til Kanada hafði ég farið tvisvar á snjóbretti í Bláfjöllum og réði varla við diska lyftuna - hvað þá að beygja. Nú get ég svigað eins og brjálæðingur og er allur að koma til í stökkunum: hef lent 180 og náð indy gripi. Ekki amalegt það. Snjóbretta vor vertíðin hérna er líka geðveik, það er 15-20 stiga hiti í brekkunum suma dagana og þá er maður bara í stuttbuxum og bol og snjóbuxum og úlpu yfir. Og svo með hjálm. Hérna er maður lúði ef maður er ekki með hjálm og þar af leiðandi þorir maður að gera miklu meira og taka fleiri áhættur þar sem hættan á að brjóta á sér hausinn er minni. Sem er gott.

Tad er vissara ad hafa hjalm tegar madur tekur svona feit grip

En nú er Bryndís komin heim heil á höldnu eftir ævintýri í Faróa-ríki og snjóbrettavertíðin er búin.

Bryndis i Afriku

Við taka þá höfuðverkir hversdagsleikans sem eru m.a. að ná að sublet íbúðina okkar. Það gengur hræðilega þar sem 92% af íbúum Ottawa virðast vera að gera hið sama. Sem þýðir að við þurfum að sublet á miklu minna en við leigjum og töpum pening. Við munum auðvitað tapa miklu meiri pening ef enginn leigir hana svo þetta er a loose-loose situation. Svo eigum við eftir að selja bílinn og ganga frá því að senda dótið okkar heim. Plús það að ég á eftir að fara í 3 próf.

Hun er svo smekkleg

_

Það eru samt góðar fréttir líka: Væntanlegt verkefni okkar Hjúkrunaraðferðir á munaðarleysingjahæli fékk rífandi mótökur hjá dómnefnd Nýsköpunarsjóðs Námsmanna og fáum við styrk til þess að dvelja á þessu munaðarleysingjahæli í sumar. Styrkurinn kemur sér mjög vel þar sem við eigum engan pening eftir og erum búin að segja upp internet-, cable- og síma áskrift ásamt hita og rafmagni og höfum ekki farið út í búð í mánuð og borðum eingöngu þurrmat.

Það er samt í góðu lagi þegar maður getur hlustað á svona
eðal stemmnings músík.

Eftir nokkrar mínútur mun 73 parið sem ég hef sýnt íbúðina koma og kíkja á hana. Kannski að það gangi betur með þau......

Bless í bili, Orri.

2006-04-09T15:40:00.000-06:00

Myndskreytt sönglagabók Bíbóar frænku í Afríku.
Íslensk ættjarðarlög í bland við erlendar myndir.
Brot af því besta er mælst hefur á íslensrki tungu.
Góð lesning fyrir stúlkur og drengi, lifandi og liðna.

"Ging gang gúllí gúllí".
Er þetta Jesús á asnanum eða Napóleon á hestinum? Glæsilegur skugginn gerir engan manna- né dýramun.

"Eftir sléttunni kemur hmmhmm, ríðandi hmmhmm á".
Asnareið í Lúxor.

"Sestu hér hjá mér systir mín góð. Í kvöld skulum við vera svo kyrrlát og hljóð...". Steinrunnin tröll í Lúxor.

"...hann Þórður gamli þraukar enn".
3000 ára gamlar súlur í Lúxor.

"Stína var lítil stúlka í sveit".
Eldgamlar veggjamyndir af stúlkum og piltum í Lúxor.

"Fimm litlir negrastrákar, héldu þeir væru stórir, einn þeirra sprakk í fótbolta, og eftir urðu fjórir".
Drengir í fótbolta á bökkum Nílar (enginn þeirra dó..biðst afsökunar á þessu jólalagi sem amma kenndi mér).

"Sagt hefur það verið um Suðurnesjamenn, fast þeir sóttu sjóinn og sækja hann enn".
Boltastuð í Níl.

"Sat sú gamla upp á þaki og spilaði og söng".
Egypta-meistara mótið í Gúrku.
Þátttakendur: 4.
Gúrkumeistari: Muhammad.

"Ég var lítið barn og lék mér við ströndina".
Nonni við leik og störf á ströndinni.

Flug á "ekki á morgunn heldur hinn" heim til Kanada.
Textinn er að víkja fyrir myndum á þessari síðu, veit ekki alveg hver framþróun hennar verður.
Ég sé fram á ekkert páskaegg þessa páskana, mikil sorg í gangi. Enginn páska-eggja-ungi í ár, eins og þeir eru nú sætir með hattana sína og blómin.
Ef einhver segir "Welcome to Egypt" í kynferðislegum tóni einu sinni enn (ég veit, hljómar asnalega en er þó satt) þá mun ég synda samstundis frá þessu landi.

BB

2006-04-06T10:36:00.000-06:00

Eins og sjá má erum við Auður á leið til Lúxor, verðum þar í 2-3 daga.... svo líður að heimför. Nei... þessi mynd sýnir kaffiboðið okkar árið 1965, hvað sem því líður, þá erum við hressar.

2006-04-02T06:46:00.000-06:00

Kona að æfa sig fyrir biðraðamenninguna á Íslandi? Nei! aldeilis ekki, þessi var að bíða eftir kallinum sínum, hann var á Kaffibarnum

Fyrstu dagarnir í Kairó fóru í að aðstoða við kennslu í grunnskóla fyrir súdanska flóttamenn. Ég tók að mér 456 + 765 upp á töflu og ýmislegt fleira.

Rétt eftir flikk flakk heljar-hliðar og hnakkastökkin.

Rétt áður en sandstormur þeytti okkur af þakinu, í alvöru.

Búðirnar selja ekki bland heldur einungis baunir og döðlur.

Rétt fyrir hóstakastið sem mönnum fannst afar fyndið. Foreldrar mínir geta séð mig þarna reykja pípu með arabamönnum, einlæg ósk þeirra til margra ára hefur hér með ræst...

Múhameð kaupmaður í Siwa í Sahara-eyðimörkinni mátar silfrið á mjóa arma mína, ég mun senda honum þessa mynd því hann á enga mynd af fríða fésinu sínu, og hvað þá mínu!

Í Siwa í Sahara stingur maður sér í alklæðnaði til sunds til að varast klámi og frygð. Mjög frómlegt þótti af mér að vera svona vel klædd enda eru frómlegheit stór þáttur af mínu lífi og framkomu.

Auður þótti ekki eins frómleg því hún var með berar axlirnar en hún bræddi mannskapinn með aftur á bak flikk flakki hægri snú.

Virkið í Siwa. Í Siwa búa Berbar en þeir byggðu virkið til að verjast Aröbum. Enn þann dag í dag byggja Berbar Siwa og eru þeir ákaflega kurteisir og siðprúðir menn.

Kjötborðið í Siwa var girnilegt mjög.

Í Siwa ferðast menn um á ösnum og asnakerrum eins og Jesús og vinir hans forðum. Mikið æjuðum við Auður þegar Berbarnir tóku upp á því að lemja asnana vel með prikum til að drösla þeim áfram.

Þessa kisu fundum við á umferðagötu, hungraða og særða. Í dag er hún feit og fín en saknar enn þá mömmu sinnar. Hér er kisa í baði því hún bar allmargar hressar flær á sér.

Sjoppa, gott mál.

Auður og Sara frá Ástralíu að hjóla, þær eru alltaf í megrun. Pálmalundur og sandur, Paradís fannst.

Töff mynd hjá mér af sólmyrkvanum þann 29. mars á landamærum Egyptalands og Líbýu.

Þessi kappi sækir TOP GUM þrisvar í viku.

2006-03-27T16:33:00.000-07:00

Á meðan Bryndís kannar fornar slóðir í Egyptalandi með kufl um höfuðið heldur lífið áfram í Kanada. Ég virðist vera á síðustu stundu með allnokkur verkefni og hef verið að reyna að klára þau undanfarinna daga. Annars fer skólinn að klárast, ég var að koma úr síðasta tíma í umræðukúrs sem ég er í. Hann endaði á léttum nótum þar sem allir áttu að koma með smá mat. Ég kom með “íslenskar pönnukökur” og var þeim vel tekið þrátt fyrir takmarkaða hæfileika mína í pönnukökubakstri.

Ég horfði á mynd með Ella um daginn, “First Descent”, frábæra mynd um snjóbrettaiðkun, og síðan þá höfum við verið öflugir að fara á snjóbretti. Við vorum að finna geggjað svæði í klukkutíma fjarlægð héðan og ég hugsa ekki um annað þessa dagana. Ég er að fíla snjóbretti betur og betur, þetta er svo endalaus mikil skemmtun og maður bætir sig í hvert skipti sem maður fer. Ég er farinn að geta beygt í báðar áttir, svigað þokkalega og stökkið smá. Það er ekki hægt að biðja um meira. Þá er bara að vona að það snjói eittvað í Bláfjöll á næsta ári.....

Þessa dagana er ég í verknámi á fæðingardeild spítala eins hér í bæ. Ég var nokkuð stressaður fyrir fyrstu vaktina en eftir þrjár vaktir er ég bara farinn að fíla þetta. Þetta eru 12 tíma vaktir en þær líða bara nokkuð fljótt. Besta reynslan hingað til var án efa að fylgjast með fæðingu. Ég var inni hjá konunni frá rúmlega 7 um morguninn, hún átti barnið kl 11:06 og ég fór ekki út úr stofunni hennar fyrr en tæplega 2. Ég var aðallega að fylgjast með hjúkunni en hjálpaði til í fæðingunni með því að ýta undir hægri fót kounnar til að hjálpa henni að ýta. Svo sprautaði ég barnið með K vítamíni 15 min eftir að það fæddist og smurði smyrsl í augun á því. Þetta alltsaman var eitt það allra rosalegasta sem ég hef nokkurntímann séð. Ég hlakka til að sjá keisaraskurð næst til samanburðar...

Hin ávallt framtaksama móðir mín var að fjárfesta í nýju húsi. Já hún er búin að fá nóg af því að búa neðst í fossvoginum og ákvað að flytja aðeins ofar. Hún keypti þessa eðal íbúð í Álftalandi og óska ég henni til hamingju með það. Mér skilst að það sé kjallari í boði fyrir moi, og er það feitt.

Ef einhver lesandi hefur ekkert að gera í kvöld verð ég að mæla með V for Vendetta sem er nú í bíó. Hún er geðveik.

Held ég hafi þetta ekki lengra í bili, ætla að reyna að læra smá....

Orri

2006-03-16T00:31:00.000-07:00

Rúntur fjærri Reykjavík.
Aukaefni.

Ég veit eiginlega ekki alveg af hverju við enduðum ferðasöguna ekki í síðustu færslu. Endirinn er s.s. sá að við vorum tvo daga í Rurrenabaque, sem er merkilegur bær við rætur Amazon. Nánast ekkert malbikað nema aðalgöturnar, hálfberir krakkar hlaupandi út um allt á tánum, innan um hunda og hænsn.

Menn ad gera thak ur palmatrjamsblodkum vid eina gotuna.

Hostelherbergð okkar var við hliðina á karókí bar (og að mér sýndist gleðikonu-húsi) sem var hrikalegt og ekki bætti úr skák að það var svo heitt að það var einfaldlega ekki hægt að sofna vegna svitakófs, og bólivískra ástaróða.
Í Rurrenabaque var þó góður matur og margt hægt að gera sér til dundurs.

Orri fann ser leiktaekjasal i Rurrenabaque og vann nokkra Boliviumenn i fotboltaspili

Allir drengir baejarins reyndu ad vinna thennan "Gringo". Ahorfendur satu a stolum a bakvid og hvottu sina menn. Thessi Boliviumadur nadi ad lokum ad sigra "Gringoinn", enda var hann sottur serstaklega af vinum sinum til ad spila vid Orra.

Við fórum síðan til Lima og vorum þar í einn dag sem við eyddum á ströndinni en þó aðallega inn á hosteli þar sem Orri var með upp-gang og niður-köst eins og Strokkur og Selá. Klósettaðstaðan á hostelinu var mjög góð, sem betur fer. Við deildum stóru baðherbergi með nokkrum öðrum. Eitt sinn þegar Orri hljóp eins og fætur toguðu á klóið til að gera upp og niður tókst honum rétt svo að loka og læsa hurðinni áður en Nóa-flóðið dundi á. Þegar Orri var búin að jafna sig aðeins opnaðist ein skápahurðin undir baðherbergis-vaskinum og gamall og mjög svo tileygður Perúmaður með skiptilykil steig út. Hann fór til Orra sem lá marflatur ofan á klósettsetunni, dauðuppgefinn, og fór að klappa honum á bakið og tala við hann á spænsku. Hann talaði eitthvað um bjórdrykkju og verki í maga og huggaði Orra eins og hann væri mamma hans. Orri sagði að ef honum hefði ekki verið svona illt þá hefði honum fundist þetta mjög skrýtið en af því að honum leið svo illa fannst honum fínt að einhver aldraður Perúmaður væri að hugga hann í miðjum klíðum. Maður þessi var s.s. pípari sem var að gera við baðherbergisvaskinn og klósettið sem sturtaði ekki niður. Píparinn þurfti síðan að gera við klóið sem á einni mínútu hvarf frá því að vera glansandi og fínt til þess að vera út atað í innviðum Orra, eins og þau lögðu sig, allt á meðan hann var inni í skáp að gera við vaskinn.

Orri i Lima a theim klukkutima sem hann komst af kloinu.

Rett hja strondinni er kvolda var tekid en eigi tho sest sol

Síðan flugum við heim og var það sérdeilis ágætt. Við vorum eina fólkið af öllum þeim tugum ferðamanni sem við hittum sem vorum svona stutt í S-Ameríku, allir aðrir voru búnir að vera 2 mánuði og áttu 2 eftir eða eitthvað sambærilegt. Hefðum ekki verið á móti 3 og hálfum mánuði til viðbótar, sérstaklega eftir að maginn lagaðist.

The End

Litun hemskortsins.

Það hefur lengi staðið til að lita heimskort, með hjálp tækni á netinu, til að sýna rautt á gráu til hvaða landa ég hef komið til. Eftir 2ja ára tilraunir hefur mér ekki enn þá tekist að gera það. Vandamálið er að ég fer alltaf að lita lönd sem ég hef ekkert komið til og þegar upp er staðið er heimskortinu að blæða út og nokkrir gráir fletir standa upp úr eins og eyðieyjur.
Ég ímynda mér að ég sé nú alltaf á leiðinni til Ítalíu, þannig að hún getur þess vegna verið rauð. Svo sé ég líka örugglega að fara að kíkja til Kína, og þá fer ég til Mongólíu í leiðinni, og kannski Víetnam bara líka. Svo mun ég pottþétt fara til Kenýa bráðum, og millilendi þá líklegast í Sameinuðu Arabísku, þannig að það verður rautt líka o.s.frv.
Ég hef t.d. lengi ætlað mér að fara til Rússlands en síðustu 10 ár hefur mér tekist að kaupa mér flugmiða eitthvert allt annað t.d. til S-Ameríku sem var fyrir mér, áður en ég fór þangað, land fyrir fíngerðar stelpur sem fengu 10 í SPÆ 503 og finnst gaman að borða Nachos, vera á bikiníi og dansa Salsa, eitthvað sem er s.s. ekki fyrir mig, því að ég var í þýsku. Annað kom auðvitað í ljós þegar maður mætti á staðinn.
Ég hef farið í kringum Rússland eins og köttur í kringum heitan graut. Ég fór til Finnlands og komst ansi nálægt landamærunum, en þá ákvað ég að fara frekar til Eistlands. Þar komst ég nálægt rússnesku landamærunum, en þá ákvað ég að best væri að halda áfram til Lettlands, svo flaug ég bara heim til KEF. Ég hef líka nálgast Rússland úr vestri, ég komst á eyju í Japan sem er mjög nálægt Rússlandi og meira að segja var mikið af Rússum þar og rússneska töluð að talsverðu leiti. Ég var komin að því að springa úr spennu yfir þessari nálægð, en þá fór ég bara aftur heim til KEF. Svona er nú það og spurning hversu mörg lönd maður á eftir að heimsækja áður en maður kemst til Rússlands, ég held að ég sé óljóst að stefna á Írak og N-Kóreu áður en ég tek mig til og fer í alvöru til fyrirheitna landsins. Hér er s.s. mynd af heimskortinu eins og það endar alltaf á að líta út hjá mér þegar ég er að reyna að lita aðeins þau lönd sem ég hef í alvöru farið til:

create your own visited country map
or check our Venice travel guide

Eins og sjá má þá eru ekki öll löndin lituð rauð. Kíkjum aðeins betur á þau.
Í Ameríkunum eru það Kólumbía og Paragvæ. Kólumbía af því að ég þori ekki að fara þangað því að ég held að ég muni enda sem fórnarlamb kókaíns-smyglara, eða óvart verða fíkill sjálf. Deyja að lokum á einhverri einmannalegri strönd, skola síðan á haf út og fljóta um í Kyrrahafinu eins og draugaskip til eilífðarnóns. Paragvæ er litað grátt því að ég held að Paragvæ sé bara lygasaga, land sem sé ekki til í alvörunni, veit einhver hvað höfuðborg Paragvæ heitir? Nei, enginn sem er ekki búin að fletta því núna upp í Google til að tilkynna það í kommentakerfinu.
Í Karabíska hafinu er aðeins einn staður sem mig langar ekkert sérstaklega til og er það Haítí. Líklegast vegna þess að lítið annað er í fréttunum hér í Kanada en pistlar um blóðug átök og óeirðir þar á bæ. Ég hef samt hitt mann frá Haítí og hann var fínn, svo er líka landstjóri Kanada frá Haítí og hún gefur af sér góðan þokka. Haítí má samt alveg bíða aðeins fyrir mér.
Í Evrópu eru öll löndin rauð nema... Noregur og Portúgal. Oj, Portúgal. Eina landið í heiminum sem ég þoli ekki. Ég hef hitt of marga Portúgali um ævina og hafa þeir allir verið það allra leiðinlegasta fólk sem ég hef á ævi minni kynnst. Fyrst ber að nefna Portúgali sem voru með mér í sumarskóla 1998. Þeir voru hrikalegar karlrembur, hrokafullir og alltaf í mjög ljótum Timberland fötum. Ekki má gleyma mokkasíu leður skónum, sem allir Portúgalir eru í, með einhverjum böndum og dúskum á, eins og þeir séu níræðir snekkjueigendur.

Portugalaskor

Portúgalarnir sem ég hitti eitt sinn í Japan voru Portúgalsmeistarar í leiðindum. Annar þeirra var alltaf í einhverri skóla- og ættarskikkju með fullt af merkjum saumuðum á. Ég sagði við hann í gríni að hann væri eins og klippur úr Harry Potter og hann varð sár-móðgaður fyrir hönd allar ættar sinnar og skólans og talaði aldrei við mig aftur. Hin Portúgalinn var geðveikur og var alltaf að gefa frá sér óþolandi hljóð, brosti aldrei og talaði ekki við stelpur. Tilviljanir? Nei, ekki fyrr en ég hitti skemmtilegan Portúgala. Noregur er grár bara út af því að það var svo asnalegt að hafa bara eitt Evrópuland grátt. Noregur er kannski svona minnst spennandi en þegar ég hugsa mig betur um, þá er Noregur samt sem áður mjög spennandi land. Noregur er grár af því bara.
Allmörg lönd í Afríku eru grá því að eins og alltaf er Afríka hér fórnarlamb vanþekkingar. Ég þekki bara ekki öll þessi landanöfn í Afríku. Gabon og Tsjad.. úff... gætu alveg eins verið Jælk og Asdf. Þau mega bíða á meðan maður kannar fyrst þau Afríkulönd sem maður þekkir og er mjög spenntur fyrir, þau eru nú nokkur eins og er. Löndin í kringum Viktoríuvatn, Botswana og S-Afríka, Marokkó og Egyptaland, þetta er eitthvað sem mætti byrja á.
Gráleitu lönd Asíu eru því miður öll gráleit vegna pólitískra mála. Saudi –Arabía fyrir að vera heimsmeistari í karlrembu og hrikalegum lagagjöfum. Land sem ég myndi vilja fara til, svo sannarlega, ef ég væri karlkyns. Írak má aðeins bíða. Efast ekki um gestrisni og fegurð Íraks, hvað þá menninguna sem á sér langa sögu, en eftir 18. mars 2003 hrapaði Írak niður í grátt... hefði þorað undir Saddam þó svo að það hefði ekkert verið svakalega spennandi heldur. Íran er hinsvegar hárautt, myndi vilja fara þangað sem fyrst, allaveganna eins og er. Og greyið Afganistan. Landið sem var eitt sin vin í eyðimörkinni, mjög vinsæll áfangastaður bakpokaferðalanga, þekkt fyrir mikla gestrisni og fegurð. Ég þori ekki þangað í dag, Talíbanarnir og óvinir þeirra verða að róa sig talvert niður áður en landið verður aftur túristavænt. Hið ókommúníska kommúnistaríki N-Kórea er grárri en gangstétt. Í fyrsta lagi kemst maður ekki inn, og ef maður kemst inn kemst maður örugglega ekki út. Fyrir utan það ríkir hörmungarástand í landinu og brjálaður (og ókommúnískur) einræðisherra stjórnar hungruðu fólkinu með harðri hendi.
Öll lönd Eyálfu eru rauð, Papúa Nýja Gínea er hárauð þar sem ég held að hún sé mjög spennandi og svo allar litlu eyjarnar í Kyrrahafinu, sérstaklega Vanuatu þar sem síðustu þekktu mannæturnar bjuggu. Greyið þær núna, eru að stilla sér upp á meðal hvítra túrista og þykjast ætla að sjóða þá ofan á brauð. Túristarnir setja upp hallærislegan hræðslusvip og hinir túristarnir taka af þessu myndir.

..o nei Siggi hefur verid tekinn hondum af mannaetum i sumarfriinu sinu...

Allt gert til þess að fá nokkra hundraðkalla í púkk fyrir kostnaði nútímans, ömurlegt. En fyndið samt að geta grætt á því að hafa verið mannætur... kannski maður þykist hafa verið mannæta og gerist fótó-módel í New York.
Með mikilli þraut og pínu tókst mér að gera alvöru kort, lítilfjörugt mjög. En aðalvandamálið i dag er ferðalag sem fer fram innan fárra daga eins og lesa má um hér:

Af Núbíumönnum í Egyptalandi gat maður keypt krókódílaegg (eða unga) á 50$ og ef ég hefði átt nógu myndarlegt baðkar hefði ég ekki getað staðist freistinguna og væri með minn eigin Rókókó svamlandi í baðinu hérna.
Ég myndi síðan að sjálfsögði sleppa honum í Tjörnina þegar hann væri orðinn of frekur til síns matar. Þar myndi ég reyna að fóðra hann reglulega, í ákveðnu horni, með Tagliatelle svo hann leggðist ekki um of á fiðurfjenað og helgarfeður.
Ljenzherrann | Homepage | 03.13.06 - 4:47 am | #

--------------------------------------------------------------------------------

Váá shitt, þetta er rohoosalegt. Get ekki annað en öfundast út í þessa ferð þar sem ég sit og gleypi sólhatt og rembist við að semja fræðsluerindi fyrir hóp aldraðra ..
Ruta | Homepage | 03.13.06 - 8:38 am | #

--------------------------------------------------------------------------------

Taland um Egyptaland kæri Ljensherra og sólhatt kæra Rut. Það hefur verið ákveðið að senda mig í verklegt í Tinna-fræðum og mun förin hefjast í Arabaheimum þar sem heimsóttir verða staðir úr "Veldisprota Ottókars konungs". Ég flýg til Kairó á sunnudaginn og verð þar í rúmar þrjár vikur... þetta er alveg rosalegt plan, þarna í þessum verklegu tímum í Tinna-fræðinni. Og spurning hvort maður megi sleppa því að vera með blæju ef maður er með barmamikinn sólhatt!!
Bryndís | Homepage | 03.13.06 - 11:51 am | #

--------------------------------------------------------------------------------

En nei, Egyptaland verður samt sem áður ekki með! Það verður ekki með uns ég hef í alvöru farið þangað, hana nú, alveg sama þótt að flugmiðinn sé tilbúinn og 4 dagar í brottför. Kort sannleikans lítur því svona út:

create your own visited country map

Frekar sorgleg svona kort verð ég að segja, alltof mikið eftir, alltof lítill tími, alltof stór heimur.

Bryndís – Portúgalsmeistari í löngum færslum.

2006-03-11T23:29:00.002-07:00

Rúntur fjærri Reykjavík.
3. hluti. Fenjaferð um Amazon (í Bólivíu): Anakondur, Alígatorar og ...fullt af öðru sem byrjar ekki á –A.

Við vippum okkur nú eins og Tarzan í trjánum inn í Amazon.
Við komumst þangað með því að fara í rellu frá La Paz til Rurrenabaque, taka jeppa þaðan til Santa Rosa og taka árabát þaðan til...krókadílalands. Þetta er reyndar ekki alveg eins og að “vippa sér eins og Tarzan í trjánum”, meira eins og að nýta sér samgöngur en hvað með það, við erum komin til Amazon.

Kampakatur krokadill yfir thvi ad eiga heima i AMAZON!!!

Við pöntuðum okkur þriggja daga “pampas” ferð um fen Amazon. Við vissum ekkert hvað “pampas” þýddi þegar við pöntuðum okkur ferðina en nú hefur komið í ljós að það þýðir að maður er ekki að ráfa um skóginn, heldur situr maður á árabát á fljóti og lætur innfæddan Bólivíumann um að sigla með mann út um allt til að leita af krókadílum, bleikum höfrungum eða anakondum. Bóluvíumaðurinn okkar var Tarzan sjálfur, nema þessi hét René, eins og einn karakterinn í Allo Allo þáttunum. René fæddist víst í skóginum og hvaðeina. Trúðum við honum þegar það kom í ljós að hann getur í fúlustu alvöru talað við dýrin. Hann var meira en mellufær á krókadílamáli, fuglamáli, höfrungamáli og apamáli. Hann kallaði á dýrin, hann lét þau koma eða fara eftir því sem við átti, fékk þau til að gefa frá sér hljóð eða gera einhvern fjandann. Hann fékk meira að segja einhvern aldraðan alígator til að hrista sig allan eins og um myndband á MTV væri að ræða.
Við tvö vorum í þessari ferð ásamt danskri stelpu sem heitir Nanna og er mjög skemmtileg, hún kann líka spænsku þannig að hún gat túlkað fyrir okkur það sem hin ó-enskumælandi René sagði um dýrin.
Við gistum í húsi sem stóð á súlum í feninu og það skemmtilega/leiðinlega var að René og vinur hans voru að ala krókadíl í anddyrinu að húsinu okkar. Sá króksi heitir Plastico. Fyrst vorum við voða hrædd við Plastico vegna þeirrar einföldu ástæðu að hann er krókadíll. Svo var hann bara alltaf í andyrinu, og þegar maður ætlaði að labba inn í eldhúsið eða bregða undir sig betri fætinum og fara á klósettið, þá var hann alltaf á svæðinu, þannig að hann vandist ótrúlega vel.

Bryndis og Plastico, baedi brosandi, enda madur "manns" gaman...

Einn daginn fékk hann að borða afganginn af kvöldmatnum okkar sem var spaghettí í rauðri sósu. Vinur Renés slammaði bara beint úr ausu ofan í kjaftinn á honum. Það gekk ágætlega nema stundum voru aðgerðirnar tvær, Plastico að opna munninn og vinurinn að ausa Spaghettíi ofan í ginið, ekki nógu samrýmdar. Plastico endaði með 50% af spaghettíinu framan í sér og út um allt trýnið.

Plastico fer ut ad borda a italskan veitingastad

Okkur fannst þetta svolítið fyndið, fórum við síðan bara að hlusta á froskakórinn í myrkrinu (sem gaf Hamrahlíðarkórnum ekkert eftir, hvorki í röddun, útsetningum né kór-partýjum), og fórum svo að sofa í okkar hausa.

Siglt a barinn, ja thad var bar i fljotinu, eitt kvoldid vid solsetur. Orri og vinur Renes

Daginn eftir fórum við út á bátinn til að skoða og rannsaka frekar. Sjáum við þá ekki augun á Plastico gægjast upp úr vatninu og kemur hann loks mest allur upp. Hann var ennþá allur út í spaghettíi og tómatssósu og það var það asnalegasta sem ég hef séð, krókadíll með spaghettí frá því í gær hangandi framan í sér að reyna að láta taka sig alvarlega.
Þennan morguninn fórum við að horfa á sólarupprásina og fylgjast með skóginum, og feninu, taka vaktaskiptum, næturdýrin fara heim og dagsdýrin taka við.
Eitt það allra skemmtilegasta sem við gerðum var að fara eitt niðadimmt kvöldið út í bátinn með René, vini hans og kokkinum okkar (já það var bólivísk kona sem fylgdi með til að elda ofan í okkur). Við létum bátinn bara reka áfram niður fljótið og allt var svo undurhljótt, himininn var stjörnubjartur og einstaka dýr hljóðaði í skóginum. Þetta var yndislegt en um leið mjög óhugnanlegt. Við vorum með vasaljós og lýstum á rauð augu sem horfðu á okkur úr myrkrinu. Ljósflugur sveimuðu um og skildu eftir sig grænar ljósrendur í sekúndubrot áður en þær hurfu. Við vorum að fara á krókadílaveiðar.
Eftir að hafa siglt hægt og hljótt í gegnum nóttina fór René eitthvað að bralla við borðstokkinn og dró hann síðan upp lítinn krókadílaunga, voðalega sætan og rangeygðan. Hann leyfði okkur að halda á honum og skoða hann.

Rene synir krokadila-baby-mons, orugglega finn a grillid

Þegar maður lýsti ofan í fenið sá maður alls staðar rauð augu en krókadílaaugu verða rauð ef það er lýst á þau í myrkri. Unginn fékk síðan að fara aftur ofan í fenið, til móður sinnar, eftir að hafa ekki bitið neinn, bara verið rangeygður og sætur.

Næsta dag tók enn meiri spenna við. René og annar vinur hans, sem var einhver fáránlega furðulegur dansandi karl sem Nota Bene rak bar í næsta húsi, fóru með okkur í anakondu-leiðangur. Bryndís hélt að hún myndi ekki lifa þessa ferð af, af því að við áttum að fara hana labbandi, í gegnum fenið, og René sagði að vatnið myndi ná manni a.m.k. upp í klof. Bareigandinn tók sveðjuna sína með, við fengum stígvél sem voru bara vörn gegn bitum í tærnar en alls ekki til að vernda mann gegn bleytu, því bleytan náði manni upp að nafla. Við ströggluðumst í gegnum fenið og þökk sé heilagri Jesúsmóður og Jósepi og öllum hans frændum að við sáum fyrst lifandi anakondur þegar við vorum búin að vaða okkur upp að nafla og niður aftur að ökkla. Þá sáu Bólivíumennirnir tré eitt sem að þeim fannst svo líklegt að anakonda byggi í að þeir urðu að gera allt til að ná henni út úr bælinu. Eftir að hafa ýtt inn í eina holu á trénu spratt fram þessi 2 metra langa slanga sem Bryndís náði rétt svo mynd af, en hún er ekki svo góð, því að þetta var allt hið erfiðasta mál.

Anakonda sem vildi olikt kventjodinni ekki vera foto-model og nadist thvi bara partur af henni a mynd, en hausinn, hann nadist tho

Það eina sem huggaði Bryndísi var að anakondurnar í Brasilíu verða víst 16 metrar en þær í Bólivíu aðeins um 1-3 metrar í mesta lagi. Eftir að hafa séð nokkrar anakondur og þúsund sinnum fleiri moskítóflugur fórum við heim og við tóku hefðbundnar siglingar á bátnum.
Nú fengum við bara að hitta allskonar apa og gefa þeim banana og svona róandi og heilbrigð túrista-attraction.

"Gefdu mer thennan banana kellingaralkan thin!" Roleg stund med opum.

Litlu sætu gulu aparnir (á myndinni fyrir neðan) voru rosalega vingjarnlegir og vegna þess eru þeir mikið notaðir sem tilraunadýr fyrir snyrtivörur og lyf.
Svo munið: alltaf að athuga hvort að það hafi nokkuð fallegur Amazon api og gleðigjafi látið lífið fyrir handaáburðinn eða kinnalitinn!

"Erudi med banana?" Bannad ad lata maskara a thessa litlu mussa-linga...

Við sáum erni, túkana og allskonar sæta fugla. Við sáum skjaldbökur af ýmsum stærðum og gerðum. Síðast en ekki síst sáum við bleika höfrunga sem búa aðeins í nokkrum fljótum á Amazon svæðinu og eru þeir í útrýmingarhættu. Það var mjög erfitt að ná af þeim mynd og heppnaðist það eiginlega ekki því þeir voru svo snöggir upp og aftur niður í vatnið. Við fengum að fara út i fljótið og synda með þeim. Orri, Nanna og René voru fljót að stinga sér út í, þó svo að krókadílar og anakondur væru líka í vatninu.

Katir voru karlar, a Amazon-i

Bryndís og kokkurinn töldu upp á 500 og komu síðan líka út í. Bleiku höfrungarnir voru allt um kring syndandi og við mönuðum þá í 100 metra bringusund. Draumurinn um að grípa í einn höfrunginn og láta hann synda með sig í hringi rættist ekki alveg vegna ýmissa ástæðna.

Bleikur hofrungur og Bryndis

Aha alvoru bleikur hofrungur sem er nu i graleitari kantinum, kannski var thetta bara rusl

Þetta er svona það minnisstæðasta úr Pampas ferðinni góðu. René bjó síðan til handa okkur hálsfestar og hringa úr kókoshnetum og steinum sem hann týnir í skóginum. Við vorum rosalega töff með skartið þó svo að það sé ekki stemmning fyrir því að vera með þetta á djamminu í 101 Reykjavík, samt svo gaman að fá svona ekta náttúru-draslerí á bandi frá honum.
Við kvöddum Plastico, René, vin hans René (sem við vitum ekki hvað heitir) og kokkinn með söknuði, og með smá auka peningagjöfum fyrir að hafa reynst okkur svona vel. Plastico var í alvöru enn þá með spaghettíið og sósuna um allt fésið, ótrúlega ósmekklegt af honum. Vona að René hafi þrifið hann víst hann virðist ekki geta gert þetta sjálfur, enda eiginlega ekki með neinar hendur.

Næst verður lokakaflinn skráður en hann er nú ekkert spes, bara svona nokkrar leifar sem ágætt er að koma til skila. Svo kom vorið til Kanada í dag, það var mjög gott plús og tíu í kladdann fyrir því.

Bryndís og Orri

2006-03-08T16:00:00.000-07:00

Rúntur fjærri Reykjavík.
2. hluti. La Paz (Bólivía): Dans, bleyta og mannfórnir.

Freknufjöldi Orra jókst um 45% og Bryndís flagnaði öll á fésinu og er núna aftur orðin mjólkur-hvítt, eins og nýfallinn snjór. Við höfðum orðið brúnni á því að fara í Laugardalslaugina. Við erum bæði með mikið húðvandamál í gangi sem heitir “ég, sem húð, mun gera allt sem á mínu valdi stendur til að dekkjast eigi”.
Allaveganna, við komumst til stóru “steikarinnar” eftir 18 tíma rútuferð þar sem mikið var m.a. talað um þætti sem allir ættu að muna eftir sem hétu “Leiðin til Avon Lea”. Þannig var mál með vexti að einn gaurinn í rútunni býr í “Avon Lea” eða á Prince Edward Islands, þar sem þættirnir voru teknir upp. Var hann víst alltaf að hlaupa um í smekkbuxum í forgrunninum. En það er kannski ekki það sem skiptir máli, heldur að stóra “steikin” tók núna við í öllu sínu veldi, steiktasta borg í heimssögunni, borg sem flestir gera að uppáhaldsborginni sinni sem ferðast um S-Ameríku, La Paz.

"Eg er La Pazzzzz..."

Við dóluðum okkur um í borginni í nokkra daga, fórum á nokkur söfn og á allmarga markaði. Merkilegur var hin svokallaði Norna-markaður. Gamlar kellingar seljandi útblásna, þurrkaða froska með glimmeri á og gullsteina í augunum.

Fjorugir froskar og gylltir, eitthvað fyrir modur hennar Bryndisar.

Þurrkuð lamadýrafóstur þóttu einnig vera mjög móðins. Það var nú það sem við bárum kennsl á, síðan voru allskonar jurtir þarna, duft og kúluhattar auðvitað, engin norn án kúluhatts.
Við þorðum ekki að taka myndir af nornamarkaðs-sölukonunum, það var eiginlega varað við því í öllum túristabæklingum. Ég lýsi þeim því með orðum: þær voru dökkhærðar, sitjandi og frekar brúnar... merkilegt.

Vegir La Paz liggja til allra átta, bæði á lárétta og lóðrétta vegu. Bílarnir flauta ógeðslega mikið og þeir vegfarendur sem reyna að fara yfir götur eru í bráðri lífshættu. Stundum tekur fólkið sig þó til og fer að dansa á hringtorgum úti og ekki er verra ef einhver á trompet-tuðru eða trommu til að slá taktinn.

Umferdin vard bara ad bida.. thad var verid ad taka nokkra slagara a hringtorginu

Einn daginn röltum við óvart inn í hringdans og fyllerí. Okkur var færður bjór og staup af skrautklæddum mönnum og varð maður að drekka allt á örfáum sekúndum því að allir drukku úr sama glasinu og enginn nennti að bíða á meðan maður sötraði á drykknum. Það fyndna er að miðaldra fólkið er mesta djamm liðið og fylliraftarnir. Miðaldra, feitar kellingar með kúluhatta dönsuðu fæturna upp að hnjám og karlar í glimmer-kúrekagöllum snéru þeim í hringi.

Sumir toku ad ser ad gefa manni partyhatt og kenna manni flokinn dans.

Adrir skiptust a hottum og hlogu yfir bjornum

Þessa dansstemmningu á götum úti má rekja til einhverjar hátíðar sem hafði klárast í La Paz nokkrum dögum áður en við komum, og voru nokkur eftir-partý enn í gangi um alla borgina. Við höldum að hátíð þessi hafi heitið vatnshátíð því að allir voru að vera óðir í að sprauta vatni á gesti og gangandi. Eitt kvöldið höfðum við ekki borðað síðan klukkan 9 um morguninn, og klukkan var að nálgast 18:00. Við höfðum verið í flugi um daginn, verið að finna okkur hótel og leita að hraðbanka út um allt, þeir eru ekki auðfundnir. Við vorum svo svöng að við vorum byrjuð að éta hattana okkar og þá brást VISA kortið og neitaði að láta okkur fá pening út úr hraðbanka. Við þurftum að finna síma – hringja í VISA – bíða á líninu – VISA segir okkur að prófa aftur – finna aftur hraðbanka – virkar ekki heldur núna – finna annan tíkallasíma – hringja aftur í VISA... o.s.frv. Og það var stríðsástand í borginni, fólkið varð að klára vatnsblöðrunar sínar og bjórinn þetta kvöldið. Bryndís stóð fyrir framan hraðbanka, búin að reyna að fá pening út úr honum (og hringja í VISA 7 sinnum) í tvo tíma. Þrír strákar komu og hentu í hana vatnsblöðrum og fór ein beint í andlitið á henni, auðvitað. Allir höfðu gaman af nema Bryndís sem fór að gráta út á miðri götu með partýhatt á hausnum sem einn glimmer-kúrekinn gaf henni, alveg snar-brjáluð af hungri og peningaleysi. Það ömurlegasta var að VISA hafði sagt henni að kortið myndi nú virka og hún hafði því gefið elsta betlara í heimi allt klinkið sitt, klink sem hefði dugað fyrir samloku. Hann var að japla á samlokunni þegar hún var alvarlega farin að íhuga að betla af vestrænum túristum kvöldmat, blaut, brennd og hrakin, eða fá bita af samlokunni hjá betlaranum. En VISA-man kom loks til bjargar, klukkutíma seinna, og borgaði fyrir okkur Pizzu.

Svarti markadurinn i La Paz. Svo virdist vera sem ad supermarkadir og verslanir seu varla til, allt er selt a morkudunum, allt fra handsaumudum badhettum (Orri keypti eina bleika handa ser) til badkera. Bilar, mannmergd og markadir, allt ofan i ollu.

...badkeradeildin i La Paz...skrufu- og ljosadeildin voru a gotunni a bakvid.

Ja, tharna er einmitt skrufu-, vira- og ljosadeild borgarinnar. Takid eftir kuluhattinum a afgreidslustulkunni, hann thotti omissandi.

La Paz er ævintýraborg þar sem allt er á 95% afslætti miðað við Ísland. Orri klæddi sig í Diesel galla fyrir tæpar 1000 krónur íslenskar. Bryndís gat ekki hætt að horfa á uppþurrkuðu lamadýrsfóstrin og glimmer froskana. Og vita menn hverju hún komst að? Nei, það er ekki hægt.
Lamadýrsfóstrin sem eru seld á nornamörkuðunum er til þess að grafa undir hús sem á að byggja. Verkamenn eiga það til að neita að vinna ef slíku fóstri hefur ekki verið komið fyrir í grunninum, því að fóstrið er fórn til guðanna, og guðirnir gætu reiðst ef engin er fórnin. Lamadýrsfóstrin duga þó aðeins á lítil hús og minni byggingar. Nú kemur óhugnaðurinn.

Nokkur lamadyrs-fostur, ekki svo fjorug, innan um annad gummuladi

Gömul þjóðsaga í Bólivíu heitir Fíla-grafreiturinn. Fjallar hún um einhvern stað sem fólk sækir þegar það vill drepa sig. Svo er sagt, og nú veit Bryndís ekki hvað er satt og hvað er logið, að til séu krár í Bólivíu sem séu vel faldar og fáir vita um. Þær kallast “Fíla-grafreitir”. Þeir sem vilja fremja sjálfsmorð fara með aleiguna sína á svona krá og búa á henni. Þeir drekka svo mikið áfengi að heilsu þeirra er ógnað. Annaðhvort heldur fólk áfram að drekka uns það lætur lífið, fyrir fullt og allt, eða það fær einhverja 30 kílóa þunga grímu til að dansa trans indíána-dans með. Það reynir svo mikið á, áfengið spilar líka inn í, að fólk springur úr mæðu og dettur dautt niður. Þegar byggja á stærri byggingar neita sumir verkamennirnir að vinna nema færð hefur verið vegleg fórn. Þess vegna er sagt að finna megi undir hverri stórri byggingu í La Paz lík af fólki sem hefur látið líf sitt á Fíla-grafreiti, því einhver verður að láta lífið fyrir guðina, og fyrir stór hús, þarf stórar fórnir. Þegar ekkert lík hefur fengist frá Fíla-grafreits krá er sagt að einhverjum fátæklingnum sé boðið að lifa í lystisemdum og vellystingum á Fila-grafreit í viku, gegn því skilyrði að hann drekki sig síðan í hel.
Bólivíumenn eru helteknir af fórnum til guðanna og hella þeir einum sopa af áfengi sínu niður á jörðina áður en þeir bragða á því sjálfir, sopinn er fórn til guðanna. Eins fórna þeir stundum áfengi á bíldekkin þegar keyra á hættulega vegi. Hættulegasti vegur í heimi (alveg satt, samkvæmt einhverri tölfræði yfir banaslys) liggur einmitt frá/til La Paz. Við þann veg stendur líka heill hópur af hundum því að bílstjórnir fæða þá í von um góða lukku.

Skopussarar eru algengir a gotunum. Margir theirra eru med lambhushettur og der til ad fela andlit sin og lita ut eins og krimmar. Their eru tho oftar en ekki ungir menn sem eru ad safna fyrir skolagongu sinni og fela sig thvi bakvid lambushettur til ad fordast "felagslega brennimerkingu". Thessi vildi endilega pussa Converse skona og reyndi allt hvad hann gat, hann fekk 5 Bolivanos fyrir og eina karamellu.

Nóg um La Paz. Við flugum á rellu frá La Paz til bæjarins Rurrenabaque sem stendur við upphaf Amazon skógarins. En meira um Amazon og krókudíl sem étur spaghettí í næstu færslu, það varð til þess að við munum aldrei héðan í frá taka krókudíla alvarlega. Meira um það síðar.

Af hverju eru kanadískar og bandarískar auglýsingar svona ljótar? Það er hiklaust sungið allt í þeim, og þá sérstaklega nöfnin á búðunum. Ef það er ekki sungið þá er einhver að taka viðtal við einhvern annan út af því að hann/hún notar Head and Shoulders, og spyrillinn er svo undrandi á þessum ótrúlega glansa, “...en það er nú til auðveld útskýring á hárglansanum.... Head and Shoudlers!!!” (sungið). Þetta er svo víðsfjarri raunveruleikanum!

Yfir og út
Bryndís og Orri (nú að horfa á Simpsons).

P.S. Okkur vantar bráðnauðsynlega spænskubækurnar úr spænsku í MH fyrir 100 og 200, er einhver sem getur sent okkur þær? Leshefti og verkefnahefti (bæði notað er bara betra auðvitað), við getum borgað...!

2006-03-05T18:52:00.000-07:00

Rúntur fjærri Reykjavík.
1. hluti. Cusco og nágrenni í Perú - til Cobacabana í Bólivíu

Á næstu dögum mun hér fara fram sagnir og sjónrænt efni frá tveimur Suður-Ameríku löndum sem heita Úrep og Aívilób, aftur á bak. Þeir sem vilja ekkert um ferðalög á suðrænar slóðir vita verða að bíða lengur eftir fréttum af skólagengi og kanadísku veðri. Við skiljum mjög vel þá sem hafa ekki þolinmæði í ferðasögur um ókunnar slóðir þegar norðanbylurinn lemur rúðurnar í Reykjavíkurborg, en svo eru það aðrir sem geta haft gaman af. Það sem skiptir okkur mestu máli er auðvitað að geta veitt upplýsingar um þessar slóðir því eins og við vitum sjálf er mjög erfitt að nálgast upplýsingar um ferðalög á þessum slóðum. Við vorum að senda einhverjum manni að nafni Christmas (þó ekki Lloyd) í Texas e-mail í gríð og erg áður en við fórum því við sáum á blogginu hans að hann hafi verið á þeim slóðum sem okkur langaði á, hann svaraði samviskusamlega.

----------

Einu sinni þegar Bryndís var í tíma í MH hjá Sigga nokkrum Hjartars í áfanga að nafni Saga Suður-Ameríku fékk hún að fræðast lítið eitt um Inka sem eitt sinn skópu og héldu uppi mikilli siðmenningu í vestur Suður-Ameríku. Inkakóngurinn sem Siggi Hjartars sýndi okkur á kvikmynd frá 1960 var ber að ofan, massaður og myndarlegur, hélt þrumuræður og talaði af visku. Hann var reyndar oftar en ekki hauslaus í mynd því að hann var svo stór og mikill að hausinn virðist ekki hafa komist alveg inn í ramma videovélarinnar. Í dag er sagan önnur. Afkomendur Inkanna klæða sig í búninga sem þeir erfðu frá ömmu og afa til þess að fara í út á vegakant til að betla með hangandi haus.

Rett adur en mamman gaf skipun um bros...

Börnin sitja á rykugum vegunum með hatta, slæður og skreytt lamadýr í þeirri von að einhver vilji taka af þeim mynd fyrir brot út dollara. Þau er lúin, ekki beint hraustleg og feimin. Þegar einn ferðalangurinn hefur gengið upp að einu barninu til að fá að taka mynd stara þau út í loftið og heyra má frá móður þeirra “Brostu, líttu í myndavélina”, og börnin líta og kreista fram bros. Fólk í Perú og sérstaklega Bólivíu er mjög fátækt, 70% af bólivísku þjóðinni lifir undir fátækramörkum.

Gata, gangandi og sitjandi.

Þó verður maður sem ríkur vesturlandabúi að muna að það er ekkert samasemmerki á milli óhamingju og fátæktar. Börnin léku sér eins og þau ættu lífið að leysa við sprek, drullumall og holræsi. Þeim fannst fátt skemmtilegra en að sprauta úr vatnsbyssum á vestræna túrista, fullorðna fólkið ætlaði stundum að rifna úr hlátri þegar vel var miðað. Fullorðna fólkið ræddu málin á götum úti, helltu í sig bjór og tóku jafnvel nokkur dansspor í kringum hringtorg, bílstjórum til mikillar mæðu.
En nóg af dramatík um ástandið í þessum löndum og að rauðhærða manninum með kúrekahattinn og Tomma tómat sem honum fylgdi.

-------

Orri og Bryndís komust til Lima í Perú án farangurins því flugfélagið gleymdi honum í Kanada. Frá Lima flugu þau strax til Cusco, líka í Perú, sem var lítið mál því að þau voru ekki með neinn farangur.

Cusco ur eldhusglugganum a hostelinu

Í fjóra daga vorum við án allra snyrtivara, meðala og aukafatnaðar. Við fórum í 3ja daga ferðalag um nágrenni Cusco, án alls, var ég búin að segja það? Bryndís byrjaði á því að fá háfjallaveiki og brenna svo illilega í framan að hún þurfti að vera með hatt og hárið yfir andlitinu í heila viku.
Fyrstu þrír dagarnir fóru í Inkaþema sem innihélt allmargar Inkalegar borgir og svo Machu Picchu auðvitað.

Stoltir rutuferdalangar rett hja Cusco

Ferðina keyptum við af einhverjum prangara í miðbæ Cusco sem við treystum ekki alveg en annað kom svo í ljós. Hvert sem við fórum voru menn með skilti sem stóð á Brindis Djorginsdottir og þurftum við bara að fylgja þeim. Þeir héldu náttúrulega allir að Orri væri Mr. Djorgvinsdóttir því þeim datt ekki í hug að nafn kvenmannsins væri skráð fyrir þessari ferð svo að Orri gekk undir þessu nafni og Bryndís hét bara Orri á meðan.

Orri og hvutti bida eftir lestinni til Aguas Caliente, rett hja Machu Picchu

Við skoðuðum margar rústir, Indíánamarkaði, stórar pöddur, lamadýr og fallegt landslag.

A leidinni upp ad Machu Picchu

Við löbbuðum upp á Machu Picchu sem var erfitt fyrir þreklausa tölvulúða með háfjallaveiki. Okkur tókst samt að komast á leiðarenda og það var til þess að við höfðum ekki orku til að æpa upp yfir okkur þegar við sáum loksins rústirnar frægu sem við blöstu. Maður var bara “Já flott flott, okay, ég ætla að leggja mig núna”. Og það gerðum við.

Lamadyr snudrar um Machu Picchu

Þegar við vöknuðum á einum grasfletinum fórum við og skoðuðum staðinn vel og lengi m.a. með aðstoð innfædds manns sem vissi nú aldeilis mikið um staðinn, tuggði kókalauf og gaf fólki með sér. Bryndís varð undir lamadýri á harðaspretti á Machu Picchu og náðu nokkrir japanir því á mynd. Alltaf gaman að geta staðið fyrir glensi og gamansemi í þessum harða heimi, hvað þá á alþjóðlegum vettvangi.

Eftir góða ferð um Inkaslóðir og ískaldar sturtur tókum við rútu til Cobacabana við Titicaca-vatn í Bólivíu. Bryndís hélt uppi heiðri Tomma tómats í rútunni þar sem allir voru að segja henni að hún væri svolítið rauð í framan. Rútuferðin var skrautleg, við lögðum seint af stað upp í þessa 18 tíma rútuferð. Klukkan 01:00 keyrðum við framhjá mótmælendum í myrkrinu. Við sáum eldra fólk standa við veginn hrópandi slagorð með hnefann á lofti. Búið var að hrúga bíldekkjum upp og kveikja í þeim og logaði glatt. Fólkið var að mótmæla einhverju í sambandi við rútuferðir en við náttúrulega skildum lítið sem ekkert. Þau héldu okkur í gíslingu í 2-3 klukkutíma yfir nóttina og blótaði maður þeim ekki mikið, það var nóg að sjá birtuna af eldinum varpa ljósi á andlit mótmælendanna til þess að skilja það að þetta fólk var ekki að mótmæla að gamni sínu eða til að drepa tímann.

Misglatt lid og spennuthrungid andrumsloft i rutunni a medan a motmaelum stod

Við heyrðum mann halda ákafa ræðu í gjallarhorn og fólk taka undir hana með hrópum og slagorðum. Að lokum fengum við að halda áfram gegn því að hver og einn í rútunni borgaði þeim einn dollara. Rútuævintýrið var ekki alveg búið því það var alltaf verið að setja okkur í minni og minni rútur og að lokum passaði minnsta rútan okkar á einskonar fleka og farangurinn varð að vera allur uppi á þakinu.

Litla rutan og farangurinn ferjud yfir...vatn..

Við stoppuðum bara í nokkra klukkara í Cobacabana, tókum það rólega með öðrum ferðalöngum áður en haldið var til La Paz, stærstu borgar Bólivíu.

Orri eignadist vin og their deildu draumum sinum og leyndarmalum, Cobacabana - Bolivia.

Það er allt í lagi að pissa á Laugarvegum Perú og Bólivíu um miðjan dag en að ropa þótti háborinn skömm. Orri átti í miklum vandræðum með þetta. Eins mátti ekki henda skeinipappír í klósettið eftir notkun, hann átti að fara beint ofaní ruslafötu. Þetta vandist þannig að við hendum alltaf pappírnum í klósettið og þurftum síðan að veiða hann upp úr. Núna þegar við komum til Kanada, dauðþreytt og illa steikt, þá henti Bryndís skeinipappírnum í ruslið eftir notkun, þurfti hún svo auðvitað að veiða hann upp úr og setja í klósettið. Það tekur sem sagt 2 vikur að venja sig á þetta.

Avallt hress tho raud se og thrutin.

Annars er allt gott að frétta. Harry Potter við hönd og Óskarinn í kvöld, edik-snakk handan við hornið. Hálft ár liðið af ferðinni, hálft ár eftir. Massa langur tími, ég er svo hrædd um að þegar við komum heim að fólk hafi gleymt því að við höfum verið til. Það er svolítið sorglegt, en ég ætla að minna á lóðrétt uppistand mitt með því að borða það mikið af snakki að angar mínir muni að lokum teygja sig yfir allan heiminn.

Adios Amigos y aqua con gas. Takk fyrir og góða nótt (þegar við á, eins og núna).

Bryndís og hálfur Orri (upptekinn af Harry Potter og Óskarnum).

P.S. Til foreldra: Ýtið á myndirnar til að sjá þær stærri!

2006-02-17T14:27:00.000-07:00

Við erum að fara út úr dyrunum og náðum svo sannarlega ekki að bjóða upp á neina skemmtilega kveðju færslu
Við erum með allt á hælunum eins og er, en eitthvað segir manni að þetta eigi allt eftir að reddast. Málið er það að við vorum að fatta fyrir nokkrum mínútum síðan að við yrðum að vera á bakpokaferðalagi, það væri ekkert hægt að vera með rúllandi ferðatöskur upp á fjöllum eða inn í frumskógum. Rúllandi ferðatöskur í slíku umhverfi myndu bara rúlla niður brattar hlíðar og sökkva að lokum ofan í fen fullt af anakondum. Fyrsta bakpokaferðalag okkar fer því í hönd. Við munum ekki gleyma höttum og sólgleraugum né gúmmískóm og regngalla, maður þarf að vera tilbúin til að troða einni góðri tarantúllu upp í eyrun á krókudílunum hvenær sem er. Eða hvað vitum við annars? Ekkert enn þá.

Við verðum einhversstaðar hérna:

thetta er kort

Þetta ferðalag verður algjör spuni.
Það eina sem við vitum um Andesfjöllinn er vitneskja úr Andrés-blöðum (Inka-gullið, ógleymanleg) og Tinna bókum.

Kannski manni verdi fornad a altari solgudsins

Frekar dapurlega grunnskólakennsla á þessu sviði.

Allaveganna, við munum líklegast ekkert skrifa hér aftur fyrr en eftir rúmar 2 vikur. Vonum að allir séu heilir heilsu, hressir og hamingjusamir.

Bryndis og Orri

2006-02-13T09:10:00.000-07:00

Vildi að ég gæti sagt eins og Áki Nordin í Bert-bókunum að ég verði í leikfimissal skólans á milli klukkan 15:00 og 15:30 (í mínu tilfelli Háskóla Íslands) á stórhátíðardeginum 25. febrúar næstkomandi til að taka á móti gjöfum vina og vandamanna, því miður fékk ég ekki salinn leigðan því nokkrir prófessorar höfðu þegar leigt hann undir sína vikulegu trompólín æfingu. Þeir sem vilja fagna útskrift minni geta þó farið saman út að borða eða talað saman msn eða annað sambærilegt en gjafir eru þó enn vel þegnar, helst eitthvað sem ég get auðveldlega veðsett. Demantar, stjörnukíkir, purpura klæði, úlfaldahjörð, landsvæði, stólar úr fílabeini og krókudílaskinnsgardínur kæmu vel til greina. Ef fjármagn leyfir eigi þá mun ég einnig samþykkja tyggjókarton og tonnatak, bæði úr gulli.

Orri er að fara í miðsvetrapróf og er að lesa glósurnar sínar ofan í baðkari. Ég þekki engan sem er jafnmikill lífsnautnaseggur og hann, hann lærir bara ofan í heitu baði með kertaljós allt um kring eða með Miles Davis á fóninum og viskí í hönd.
Ég er að baka hana Betty, með þá von í hjarta að hún heppnist nú í eitt skipti fyrir öll. Vona s.s. að ég endi ekki uppi með heita kakósúpu fyrir 26 manns eins og ég hef iðulega gert því ég er haldin þeim vana að setja alltaf 10x meira af vatni í kökuna heldur en uppskriftin gerir ráð fyrir. Ég passaði mig á því að setja bara eitt glas af vatni núna en ekki eitt gallon eins og áður. Annars mun kakan enda á súpueldhúsi rónanna hérna í götunni.

Ég hef gert ítrekaðar tilraunir til þess að skauta heim til Íslands en allar hafa verið unnar fyrir gýg. Ég hef verið dregin volandi til baka eftir ísköldu svellinu.

Tilraun numer 1; komst alla leid upp a Graenlandsjokul

Tilraun 2 thotti mjog leleg og hallaerisleg, tha nadi eg bara ut i sjoppu.

Þessar tilraunir hafa þó orðið til þess að mér hefur farið aðeins fram í skautahlaupi og kann ég að hoppa núna eins og lasinn kengúruungi á skautum. Ég æfðist heilmikið núna um helgina þegar við fórum til Völla kraftlyftingamanns og Dæju konu hans en þau búa við vatn eitt sem er frosið sem hel. Orri þverneitar að taka þátt í tilraunum mínum og gerir lítið annað en að fara á svell bæjarins og liggja á þeim og stara út í tómið:

Orri 1. februar

Orri 10. februar.

Við spiluðu Pictionary um kvöldið hjá Völla og Dæju og komumst að því að Orri er álíka lélegur að teikna og að syngja, hann er óviðjafnanlegur í hæfileikaleysi á þessum sviðum. Myndin af brúður varð af mynd af Óla prik með hanakamb og mynd hans af flöskuskeyti endaði sem tvö bylgjótt strik sem líktust hjartalínuriti. Við unnum samt keppnina, örugglega af því að teikningar Orra rugluðu alla í ríminu og ég horfði alltaf á teikningar fólskins á móti okkur.

Ég hef verið að taka þátt í innflytjendaprógrammi undanfarið sem heitir “Making New Canadians”. Þar er samankomið mikið af skemmtilegu og skrautlegu fólki. Kerfis- og tölvunarfræðingar frá Íran, dansari frá Mexíkó, saumakona frá Kólumbíu og vaxtaræktamógúll frá Úkraínu. Dansarinn mexíkóski fékk þá vinnu í gegnum þetta prógramm að fara á elliheimili og dansa þar vals og ræl við gamlingja. Honum finnst það geðveikt og hlakkar mikið til að kenna þeim einhvern mexíkóskan þjóðardans. Mér bauðst að taka að fá vinnu við að heimsækja þroskahefta konu sem hefur gríðarlegan áhuga á fornsögu og þá sérstaklega Súmerum, hún hefur ekki áhuga á neinu öðru. Ég tók mér smá tíma í að hugsa um málið en í millitíðinni birtist hávaxinn Serbi sem hefur einmitt þetta sama áhugamál og ætlar hann að fá að bera saman bækur sínar við bækur konu þessarar. Gott mál hjá þeim, ég sit bara hérna heima í staðinn og baka Betty.

4 dagar í S-Ameríkuferð, tími til komin að fara að huga að henni, smyrja nesti og kaupa nýja skó. Við vitum ekki einu sinni hvert við erum að fara, það er flogið til Lima í Perú og þaðan til Cusco sem er einhverstaðar í Perú líka og síðan höfum við ekki skipulagt okkur frekar. Skoðunarferðir um Perú og/eða Bólivíu og/eða Amasonskóg Brasilíu koma sterklega til greina, kannski allt þetta, og kannski ekkert.

BB - því Orri ákvað að læra í baðkarinu í dag.

2006-02-08T15:39:00.000-07:00

Ég er ekki alveg viss um hvaðan við vorum að koma;

Hoy Wong faer ser nedan i thvi

Nutima Vinarkurs

Bedid eftir Tikka Masala

... held að sá staður þar sem allir menningaheimar sameinast heiti þó New York. Heimsborg þar sem nokkur skref geta fært mann á milli landa og jafnvel heimsálfa.

Neðanjarðarlestarkerfið getur tekið mann á milli mismunandi menningarsvæða á örfáum mínútum af dagblaðalestri og augngotum. Canal street; Kínahverfið. Eitt stopp lengra í Q-inu; Prince street SOHO, ágætar búðir, ágætt viskí, ertu hrifin af antík? 1. Street; Indverksir staðir í hrönnum.

“Þú verður að átta þig á því að þegar þú ferð inn á þessa litlu þröngu indversku staði á 1.Street að allir á næsta borði við þig munu sitja ofan á töskunni þinni, og hvað þá regnhlíf! Regnhlífar geta verið langar inn á svona stöðum!” (Konan á næsta borði sem sat einmitt ofaná regnhlífinni minni).

Hvar annars staðar í Bandaríkjunum sér maður þjónana vera 15 ára gamla stráka sem kunna litla ensku, eru í fasi eins og þeir séu fertugir ábyrgir menn og standa sig með sóma í vinunni sinni? Indverjar í New York.

42 stræti; Times Square. Ágætur staður til að skoða einu sinni, mikið af túristum, er örugglega skemmtilegur á áramótunum.

Orri vodalega uppstilltur a Times Square

Það besta við New York er þó ekki endilega að finna á Manhattan, heldur einnig í t.d. Brooklyn. DeKalb við Flatbush í Brooklyn. Hverfi sem hvítur maður gat eitt sinn ekki hætt sér inn í án þess að verða líklegast notaður í varahluti. Síðan eru liðin 10 ár. Í dag er þetta skemmtilegt hverfi en breytist þó í undirheima Reykjavíkur á nóttunni. Bílinn okkar fékk að kenna á því lítillega, geislaspilarinn okkar var tekinn yfir eitt svartnættið. Í honum var nýi diskurinn með Ragnheiði Gröndal sem við fengum áritaðan í jólagjöf, einnig tóku ræningjarnir krossgátubók. Þegar við sáum hvað hafði gerst gátum við ekki annað en hlegið, Ghettoliðarnir í Brooklyn eru að blasta Ragnheiði Gröndal og gera krossgátur. Aldrei að vita nema að Ragnheiður sé orðin vinsæl á götum Brooklyn. Brooklyn hefur upp á góða ostakökustaði að bjóða, skemmtilega garða og marga ágæta morgunverðastaði. Ef L-ið er tekið frá Manhattan til annars hverfis í Brooklyn, sem er ekki síður skemmtilegt, og farið út á Bedford Street þá má glögglega sjá að hlutfall Converse skóa snarhækkar því þá er maður komin til Williamsburg; skemmtilegar búðir, skemmtilegir barir og skemmtilegir veitingastaðir. Sunnudagskvöldið okkar í Williamsburg var Superbowl Sunday, úrslitaleikurinn í ameríska ruðningum þar sem Rolling Stones léku í hléinu. Við settumst inn á einn litríkan bar, þarna vorum við 4 Íslendingar.

Spad i Superbowlid og drykki

Allir léttir í lundu, barþjóninn var undarleg stúlka sem gaf okkur frían umgang. Hægra megin við mig var svartur maður og hægra megin við hann var japanskt par. Allir náðu ágætlega saman og var mikið talað um Japan, svarti gaurnum fannst það ágætt þó svo hann hafi eiginlega verið að reyna að horfa á ruðningin á sjónvarpinu fyrir innan barinn. Orri keypti sér hálfgerðan kúrekahatt fyrr um daginn, Bryndís fékk sér sólgleraugu. Öllum fannst náttúrulega mjög töff að vera með sólgleraugu og hatt þegar sólin var sest. Eftir langa og góða samverustund með barþjóninum, svarta gaurnum og japönunum var farið á veitingastaðinn Sea, sem margir ættu að kannast við af eigin raun eða úr myndinni Garden State. Þar fóru sumir Íslendingar að haga sér frekar illa, panta sér alltof sterkan mat og alltof mikið af thailenskum kokteilum sem voru skreyttir með rósablöðum sem voru étin fyrir misskilning.

Sprellad i rolu a vetingastadnum, allir hofdu nu gaman af thvi

Elli var anaegdur med matinn og syndi thad i verki med thvi ad semja freestyle dans um matinn og bragdtegundir hans

Seinna um kvöldið var farið á Barcade sem er bar fullur af 80’s tölvuleikjakössum (Bar + Arcade). Við gerðum líka margt annað túristalegt eins og að skoða Empire State og New York úr háloftunum. Við þáðum gistingu og besta kvöldmat síðan í september heima hjá Guðbjörgu og Kyle, hinu nýgifta pari sem búa í Brooklyn. Guðbjörg eldaði íslenskt lambalæri og bauð upp á reyktan silung.

Lambalaeri og med'vi heima hja Gudbjorgu og Kyle

Við dóum úr gleði. En þó náði Indverski staðurinn á 1.St. Panna II að verða eftirminnilegastur (sjá þriðju myndina efst í þessari færslu). Ímyndið ykkur þröngan gang, með litlum skólaborðum til hliðanna, sem er skreyttur með 1000 blikkandi rauðum seríum, fullt af jólakúlum og gerviblómum. Veggfóðrið er úr glimmeri og glansi, loftið líka og jafnvel gólfið. Mæli hiklaust með þessum stað og indverski maturinn var mjög góður, og af hverju er Nan brauð svona gott? Við keyrðum síðan frá New York og heim á bílnum okkar sem virðist hafa snarlækkað í verði því hann er svolítið sorglegur útlits eftir innbrotið, hefur samt aldrei virkað jafn vel, kannski þeir hafi gert við hann í leiðinni. Hin svokallaða bensínstífla sem hafði áður verið að plaga okkur var horfin.

Grindavik

Got to love the city...

BB

2006-01-31T20:37:00.000-07:00

Við skuldum áhugasömum almennilega færslu, eitthvað aðeins meira en að setja inn myndir af Múhameð og Jesús (og taka þær svo út aftur)og láta þá eina um að halda uppi blogginu.
Það merkilegasta við fyrradaginn var að við fórum að skíða, eins og hina dagana. Á leiðinni á skíðasvæðið er þetta skilti:

Ahugavert skilti

Skiltið leiddi okkur aðeins að skíðasvæðinu, en sumir segja að þeir hafi lent á hinum ótrúlegustu stöðum eftir að hafa fylgt því.
Við tókum epli og appelsínur með okkur upp og hentum ávöxtunum niður úr stólalyftunni, því undir stólalyftunni var skógur þar sem hungruð puntsvín eiga sér bólstað.

Puntsvin eitt ad borda eplabita

Við vorum mjög töff í stólalyftunni að reyna að hitta á líklega puntsvína samkomustaði. Orri skíðaði eins og þrumufleygur út um allt en Bryndís ráfaði einhvernvegin niður brekkurnar eins og fyllibytta því að henni hefur verið svo flökurt undanfarið. Um kvöldið fórum við á ljóta bílnum okkar að sækja gamlan Vestur-Íslending sem hefur búið hér í Kanada allt sitt líf og kann nokkur vel valin íslensk orð eins og rúllupylsa, hangikjöt, vínarkaka og skyr. Fyndið hvað nöfn á mat virðast lifa lengur með Vestur-Íslendingum heldur en öll önnur orð, samt þykir íslensk matarmenning ekki vera neitt sérstök. Við vitum þó hvorug hvað vínarkaka er, kannski það hafi bara verið bland í poka hérna í denn. Maður þessi hætti að tala íslensku þegar hann var 5 ára og tölum við því auðvitað bara saman á ensku og vegna takmarkanna orðaforðans var íslenska samtalið svona:

Karl: Rúllupylsa!
Við: O Rúllupylsa, já rúllupylsa, færðu þér oft rúllupylsu?
...þögn...
Karl: Skyr!
Við: Já og skyr líka, þú færð nú örugglega ekki mikið af því hér er það?
...þögn...
Karl: Konráð!
Við: Já þekkir þú einhvern Konráð?
...þögn...
Karl: Vínarkaka!
Við: Vínarkaka?
...þögn...
Karl: Hangikjöt!
Við: Já hangikjöt...
...þögn...
Við: Let’s speak English again!

Þessi maður hafði frá mörgu skemmtilegu að segja og bauð hann okkur út að borða á mjög svo flott steikhús og var það góð stund.

Fririk og Bryndis skoda matsedilinn saman, engin rullupylsa a honum

Við ætlum að vera í e-mail sambandi við hann því að hann er mikill tölvukall og skrifar mikið af e-mailum og hleður niður þáttum og myndum af netinu og hvaðeina.

Undanfarnir dagar hafa einkennst af almennum notalegheitum. Bíó, bjórdrykkja, samsæti, kannarnir á sælgætisframboði, heitt súkkulaði og skíðaferðir.
Orri fer í miðsvetrapróf í dag í sálfræði og Bryndís er að drukkna í pælingum um svokallað stigmata og grátandi líkneski. Þannig er mál með vexti að hún er í einum áfanga hérna sem fjallar aðeins um svona furðulega hluti. Stigmata eru t.d. sár á fólki sem virðast myndast á þeim upp úr þurru og eru þessi sár á sama stað og sár krists er hann var krossfestur, s.s. á sitt hvorum lófa (eða úlnliðum), á ristum svo og síðusár...á síðu.

Stigmata hefur verid thekkt i margar aldir, her er heilagur Francis stigmatadur af fljugandi Jesus a krossi.

Stundum fylgja sár á enni með sem eru þau sár sem kristur fékk undan þyrnikórónunni. Prófessor einn hér í skólanum hefur rannsakað þetta mikið og hefur hún ekki komist að neinni niðurstöðu annarri en að líklegast framkallar líkaminn þessi sár sjálfur ef eigandi líkamans er mjög trúheitur og þráir að fá samskonar sár og Kristur. Eins hefur hún rannsakað líkneski og styttur ýmsar, oftast af Maríu mey, sem eru sagðar gráta.

Gratandi Maria, eda eitthvad thannig

Hún gafst nú upp á að rannsaka það því að þeir sem sáu um þessar styttur voru oftast einhverjir rugludallar sem voru að bera olíur á stytturnar til að gera þær rakar, en ekki þó alltaf.

Annars er skautavertíðin vonandi að fara að hefjast, það hefur víst ekki verið nógu kalt hérna, einhver hitabylgja í gangi, alveg heil 1 gráða síðustu daga. Kanadamenn munu ekki eftir öðrum eins hitavetri, ótrúlegt. Það óhugnanlegasta sem gerist í svona veðri er svokallað freezing rain, sem er ískalt rigningarvatn sem frýs um leið og það sest. Við skildum bílinn okkar eftir í 2 tíma til að fara í bíó um daginn og þegar við komum til baka var 0,5 cm þykk ísbrynja yfir honum öllum og þurfti að brjóta ísinn með afli af rúðunum til þess að sjá út.

Thessi for illa ut ur regninu

Hér eru þær leiðbeiningar sem Kanadabúum eru gefnar ef freezing rain nálgast:
"If freezing rain is soon expected to hit your area or neighborhood, be prepared by buying extra supplies such as candles, blankets, and extra food." Okey, man það næst.

Á föstudaginn ætlum við með Önnu og Ella til New York að borða salat og drekka hvítvín. Þetta freezing rain getur bara átt sig, allaveganna þangað til á þriðjudaginn næsta þegar við komum aftur heim til Ottawa.

Ég er ánægður með ákvörðun Leós að gerast lista snillingur. Leó er nefnilega lista snillingur og ætti ekki að gera neitt annað en að vera að skapa. Verk hans má sjá á www.leostefansson.com . Fyrir löngu síðan bað hann mig um að horfa á kvikmyndina Jesus of Montreal en á ég enn eftir að gera það. Ég sá hins vegar Brokeback Mountain. Og var ekki hrifinn. Vissulega er hún vel leikinn og flott en mér leiddist nú samt. Sorry Leó.

Annar maður sem ætti ekki að gera neitt annað en að skapa er Baldur Kristjánsson. Verk hans má sjá á www.april.is . Ég fór með Baldri á sjóskíði í sumar með bræðrum hans. Það var mjög gaman. Takk fyrir það Baldur.

Mér skilst að Kári og Elín eru nú að chilla í eigin/leigu íbúð. Mér finnst það kúl. Þau stefna hraðbyr á að verða ljóshærðasta lögfræðinga par landsins og er það vel. Starf sem skylt er lögfræðingastarfinu er umboðsmaður. Enska orðið yfir umboðsmann (og einnig Umboðsmann Alþingis) er “ombudsman”. Þetta er hvorki grín né brandari. Þetta orð heyrði ég í dag og þótti furðulegt. Stelpan sem mælti þetta orð er class rep í bekknum mínum og var að lesa einhverja tilkynningu um að skólagjöld væru að hækka um 25 cent á mann til að fjármagna stöðu ombudsmanns. Hún átti mjög bágt með að bera orðið fram enda furðulegt. Þetta var semsagt það sem að ég lærði í skólanum í dag, þetta og muninn á lyfjagjöf til nýbura eftir því hvort móðirin neytti kókaíns eða heróíns.

Maður er alltaf að uppgötva eitthvað nýtt í nágreninu, nú vorum við að sjá skautasvell hér rétt hjá sem er opið fyrir almenning á kvöldin, held það verði notalegt að fara þangað eftir kvöldmatinn með músik í eyrunum og taka nokkra hringi undir berum himni.

Annars munum við ekki blogga meira fyrr en í næstu viku vegna Nýju Jórvíkurferðarinnar, miðannaprófa og almennra anna.

Orri.

2006-01-29T20:27:00.000-07:00

Barn dagsins: Anton Karl

Þekktur er Bjarni "buna" í Texas...

-

... en nú hefur bæst við hópinn. Fríða systir Bryndísar fæddi í síðustu viku "the big pickle" og heitir hún Anton Karl (en ekki Anton Berg eins og menn vonuðu). Hann þurfti (og þarf enn) á tækni og slöngum að halda en mun bráðlega fá að yfirgefa gjörgæslu og komast í fang foreldra.

-

Við höfum ákveðið að kalla hann Tony í höfuðið á Tony Montana í Scarface og Tony í Sopranos. Við erum mjög ánægð með þetta framtak Fríðu og Gumma og óskum þeim svo og Katli og Bjarna til hamingju með Tony.

Framundan hjá okkur fyrir forvitna:
Meira skíðerí, miðsvetrapróf, melting á steik sem aldraður Vestur-Íslendingur var að enda við að bjóða okkur upp á, New York, fleiri sprautur, lokaundirbúningur fyrir Perú-Bólivíuferð, senda PH-7 í pössun, ryksuga, klára Harryu Potteru and the Orderu of the Phoenixu (til Svölu: Vei!), taka lokaákvörðun varðandi sumarið, halda áfram að bæla niður söknuðinn vegna fjarveru fjölskyldu og vina... en meira um sitthvað af þessu síðar.

2006-01-23T15:27:00.000-07:00

Orri framdi það mikla ódæðisverk að láta ekki myndir skreyta síðustu færslu og mótmæltu lesendur því með því að kommenta ekki á hans syndum hlöðnu skrif nema auðvitað Auður Magga sem hefur ekki snefil af samvisku, enda bæði femínisti og marxisti. Úr myndaleysinu verður nú bætt, þó við höfum ekkert sérstakt til að taka myndir af, þá er engum blöðum um það að fletta að hér skulu ávallt myndir sitja við stjórnvölinn, enda segja þær meira en þúsund orð.
Fyrsta mynd dagsins er af fiskabúrinu okkar sem aðeins einn fiskur dvelur í þessa dagana. Fiskur þessi er kvenkyns, víkingur mikill, því á meðan hinir fiskarnir dóu úr of hárri PH-tölu (ekki grín, vatnið var víst of basískt til þess að svona fiskar gætu vel við unað) þá synti hún á móti straumnum og nú þegar vatnið hefur loksins náð PH-7 (sem er víst voða góð tala fyrir svona fiska til að lifa í) þá situr hún ein eftir í súpunni og kveinkar sér hvergi, minnir þetta afrek hennar mikið á siglingar Víkinga um Atlantshafið fyrr á öldum, eða þannig. Ber fiskurinn nú nafnið Fiskur PH-7.

Fiskur PH-7 i buri sinu med kaktusa i bakgrunni

Næsta mynd er af götunni okkar sem lítur svona út í dag, og leit svona út í gær, og mun koma með að líta svona út þar til á Sumardaginn fyrsta. Við kvörtum ekki, veðrið er mjög fallegt og ævintýralegt.

Uti er alltaf ad snjoa

Næsta mynd er af opnunarhátíð skíðavertíðarinnar sem er að byrja núna með pompi og marblettum.

Opnunarathofnin stod ad stokki a bretti an atrennu. Glaesilega gert hja hinum unga Ella

Við kíktum með Ella vini okkar á skíði (Bryndís) og bretti (Orri og Elli) upp í Camp Fortune sem er í hinni frönskumælandi Quebec en þó í aðeins 20. mínútna akstursfjarlægð frá okkur. Þar sem standard okkar Íslendinga er ekki hár á skíðasvæði þá fannst okkur þetta skíðasvæði vera afrek í sköpunarsögunni. Margar brekkur, enn fleiri stólalyftur og háir skógar allt um kring.

Aleidis til himna

Því miður vorum við ekki með myndavélina á okkur nema undir blálokin þegar sólin var hætt að skína og allir orðnir þreyttir og gráir fyrir járnum.
Við ætlum að haga okkur eins og við séum í skíðaferðalagi næstu 2 vikur og fara helst annan hvern dag að skíða, við fórum í gær og ætlum aftur á morgunn, og svo framvegis. Ég vona að ég geti farið að haga mér almennilega í brekkunum í kjölfarið og farið að sviga almennilega í skíðaúlpunni af mömmu hennar Svölu frá 1970 og útvíðu skíðabuxunum mínum.

Hauslaus Bryndis i glaesilegri sveiflu sem thvi midur sest ekki nogu vel

Orri þykist vera að ná tökum á brettinu og kostaði það hann risastórann marblett beint á rassinn, sem er mjög óhentugt því að við eigum að fara að fá 7 sprautur á morgunn, vonumst við til þess að engin þeirri verði í marinn rassinn.

Orri er annars duglegur í skólanum á meðan Bryndís er að reyna að leita sér að sambýli til þess að vinna á (en ekki til að vera á), hennar draumur er að geta fengið að vinna með ungu fötluðu fólki og fara með þeim í bíó á miðvikudagskvöldum og á böll á fimmtudagskvöldum. Ef þið þekkið einhvern fatlaðan Kanadamann sem vantar félagskap megið þið hafa samband.

Kosningar í Kanada í dag. Skýrt er tekið fram að það megi ekki borða kjörseðlana, engin hætta á því hér þar sem við megum ekki kjósa þó svo að við séum búin að kynna okkur málin betur en margir Kanadamenn. 60% kosningaþátttaka var árið 2004, ég held að hún verði aðeins meiri núna, en þó ekki nema nokkrum prósentustigum hærri. Þessi þjóð á meira sameiginlegt með áhugaleysi nágranna sinna á pólitík heldur en áhugasemi Íslendinga sem jaða við að vera öfgamenn þegar kemur að pólitík. Ég hótaði því meira að segja einu sinni að slíta frekar úr mér hjartað heldur en að skrá mig í Heimdall og sagði ég það beint út við konuna sem gaf mér kost á þessu óhugnanlega tilboði, Heimdallur hefur aldrei hringt í mig aftur eftir þetta svar. Kannski týndu þeir bara símanúmerinu, og ég sit eftir með töffarasvip og held að ég hafi hneykslað konuna upp úr skónum. Nei, Íslendingar eru öfgamenn í pólitík, flestir skipta ekki um flokk og þegar þeir gera það þá er það skráð í sögubækurnar eins og þegar Ólafur Ragnar gekk úr Framsókn, og nú er maður ekki sagnfræðingur með sagnfræðingum nema að vita af þessum rosalegu flokkaskiptum árið sautjánhundruð og seventís.
Annars leiðist mér pólitík, hlakka bara til að fylgjast með nýja forseta Bólivíu sem er sósíalisti fram í fingurgóma og fyrsti frumbyggi S-Ameríku til þess að verða forseti. Ég held líka að Bólivía sé mjög svo áhugavert land og fallegt og heyrst hefur að höfuðborgin, La Paz (næstum því eins og El Pez sem þýðir samkvæmt mínum bókum fiskur á spænsku), sé ein sú fallegasta sem sést hefur.

Forseti Boliviu, Evo Morales, ad kenna folki muninn a La Paz og El Pez

Ég held að ég fari þangað bráðlega.

PH-7 biður að heilsa, sérstaklega engli með húfu og rauðan skúf, í peysu, adios amigos.

BA. Bryndís

E.S. Ef einhver fróður getur sagt mér hvernig reglan er um El, La og Los í spænsku þá má hann endilega tjá sig um málið... Sólveig? Svala?...Rut?...Evo Morales? Anyone?

2006-01-20T17:12:00.000-07:00

New York Times said it was the coldest winter in seventeen years;
I didn't feel so cold then.

Við Bryndís erum hvorki orðin snjóbretta- né skíða snillingar. Því miður. Þó svo að það hafi verið -30°C síðastliðna helgi þá er búið að vera freezing rain og svo bara hiti síðan sem þýðir að borgin og brekkurnar eru sem skautasvell og ekki hæf skíðaiðkun. Sem er fúlt.

When I was just a baby,
My Mama told me, "Son,
Always be a good boy
Don't ever play with guns."
But I shot a man in Reno,
Just to watch him die.

Þessa dagana er ég í verknámi á spítala einum hér í bæ og er það vel. Ég er á hæð sem er endurhæfing fyrir eldra fólk sem hefur brotnað og þarf að fara í uppvinnslu eftir að hafa legið á spítala hreyfingarlaus í fleiri vikur. Það er ósköp fínt. Ein bekkjarsystir mín er á hæðina fyrir neðan og var að segja mér frá einum sjúklingi þar en hann er með tattú af tári fyrir neðan annað augað. Og hún er mjög hrædd við hann, enda ekki furða þar sem að tattúað tár fyrir neðan auga er tattú sem vistmenn í fangelsum láta tattúa á sig í fangelsi, helst með gömlum gormi úr ónýtri dýnu eða einhverju álíka verkfæri og táknar það annaðhvort að viðkomandi hafi drepið mann og sé þ.a.l. í fangelsi eða hafi misst einhvern nákominn á meðan fangelsisvistinni stóð. Og ég hef mikið verið að velta því fyrir mér hvað maður á að segja við þennan gaur ef hann væri t.d. sjúklingur í minni umsjá. Það eru ýmsir kostir í stöðunni:
a) Hið augljósa, að segja ekki neitt, s.s. að lesa tattúið á andliti mannsins sem táknar “ég hef drepið mann, viljandi, þeas ekki í bílslysi eða óvart eða eitthvað þannig, mér finnst það kúl og þess vegna er ég með þetta tattú framan í mér” og þaga.
b) Að ganga út frá því að hann sé ekki alslæmur og hafi setið inni fyrir eitthvað smávægilegt og hafi misst einhvern nákominn á meðan dvölinni stóð og að þetta sé táknrænt fyrir þau tár sem hann gat ekki grátið í fangelsinu vegna þess að hann mátti ekki sýna veikleika annars yrði hann laminn. Þá gæti ég t.d. sagt I’m sorry for your lost homies and the hard life you have had to live growing up in an urban ghetto, it must have been rough. I hope things start to get better for you.
c) Að skamma hann rækilega.
d) Forðast hann eins og bekkjasystir mín gerir og segja alls ekkert við hann.
Ég veit að maður þarf ekkert að segja, ég held að það sé samt frekar skrýtið að tala við mann sem vill vera með þessi skilaboð framan í sér.

And jealousy, and envy, come with money
While crooked politicians run the country

Það verður kosin ný ríkisstjórn í Kanada á mánudaginn. Núverandi ríkisstjórn sagði af sér í november vegna runu peningahneyksla. Það var minnihlutaríkisstjórn The Liberals með Paul Martin í broddi fylkingar. Nú virðist fátt geta stöðvað helsta keppinaut hans, hann Steven Harper formann The Conservative Party að vinna þessar kosningar sem er hið versta mál þar sem sá gaur er töluvert mikið hægri sinnaður og er oft uppnefndur Darth Vader. Kosningabaráttan hefur verið undarleg, The Conservatives fjalla bara um hvað Paul Martin er spilltur og öfugt. Besta auglýsingin fannst mér koma frá The Liberals. Þar er mynd af Steven Harper a.k.a Darth Vader og undir henni stendur : A Harper Win Will Put a Smile on George W. Bush's Face. Þetta fannst mér gaman að sjá. Verst þykir mér að The New Democratic Party með Jack Leyton í broddi fylkingar fá ekki fleirri atkvæði en hann líkist Steingrími J. mikið hvað varðar vinsældir og málefni og svipar flokki hans töluvert til Vinstri Grænna. En þeir voru víst við völd in the 90’s og rústuðu bæði skóla- og heilbrigðiskerfinu og Kanadabúar virðast ekki ætla að treysta þeim aftur.

Örfréttir - ekkert lag.

• Dópista nágrannar okkar á hæðinni fyrir ofan okkur eru farnir. Þeim var hent héðan öfugum út við mikinn fögnuð íbúa blokkarinnar.
• Á þriðjudaginn er Bryndís að fara í sjö sprautur vegna komandi Perú ferðar, Auður er að flytja til Egyptalands og Fríða að fara að fæða. Ég óska þeim öllum velfarnaðar í verkefnum sínum.
•David Lynch kvikmyndagerðarmaður á sextugs afmæli í dag og er það vel.
• Þetta mun vera fyrsta færslan í langan tíma sem er ekki myndskreytt, sorry.

Ykkar, Orri.

2006-01-18T22:16:00.000-07:00

Nýtt útlit.
Sítt hár.
Góðir vinir.
Ekkert mál.
Öndin til hliðar er sæt og klár.

2006-01-15T19:46:00.000-07:00

Einkunnir og gamlir tölvuleikir - Eitthvað fyrir alla fjölskylduna!

1) Ice Climber

Bryndís er búin að skila inn BA-ritgerðinni og fá einkunn fyrir hana og skal tekið fram að hún svarar engum öðrum nöfnum en Bryndís búin með BA héðan í frá.
Ritgerðin heitir Tyrkjaránin 1627 í sinni og minni. Notkun og viðhorf Íslendinga á Tyrkjans "týrannaskap". Því miður er ekki til mynd af henni.
Já, titillinn greypist í hug manna því sjaldan hefur svo sómasamlegur og frómur titill prýtt dauðann pappír.

2) Popeye - Stjani Blai

Aðrar einkunnir eru einnig komnar í höfn, Orri er mikill B maður með B og B plús en Bryndís er meira í A og A plús enda enskuáfangar þó nokkuð léttari en lífefnafræði Orra. Nokkrir áfangar eiga þó enn eftir að skila sér inn.

3) Lode Runner

Það er búið að vera ágætis partýstand á okkur, sérstaklega Orra sem er sífellt að verða vinsælli og vinsælli á meðal jafningja sinna í hjúkrunarfræðinni. Bekkjasystur hans vilja gjarnan trúa því að Bryndís sé uppspunnin kærasta og láta jafnvel á það reyna. Er það gott og blessað, eða svona þannig.

4) Tank eda Battle city

5) Dig Dug

Anna og Elli eru komin aftur frá Íslandi og ekki þótti það nóg því stúlka að nafni Auður Atladóttir hefur einnig bæst við hópinn og er það vel. Okkur tókst reyndar í gærkveldi að tala um Kárahnjúkavirkjun í svona tvo klukkutíma, sem er kannski ekki góð partýumræða, sama á hvaða máli menn eru. Við stefnum á að tala um eitthvað annað á næstkomandi dögum. Það vantar því ekki kanadískan né íslenskan félagskap hérna í Ottawa, nafla alheimsins.

6) Man ekki hvad thessi heitir

7) Track and Field

>>> En að öðru, öðru sem tilheyrir bernskuminningum og síðustu áratugum. Við keyptum okkur leikjatölvu sem er með öllum eldgömlu leikjunum. Leikjum sem við spiluðum við vini og vandamenn árið 1990.<<<

8)Doctor Mario

Hér eru birtar myndir af nokkrum sögufrægum leikjum og skorar hver keppandi eitt stig fyrir að muna eftir einum leik, sá sem skorar flest stig hreppir titilinn "Tölvuleikja-minnug(ur)-maður/kona 1990".
Myndirnar eru 13 og má finna þær vítt og dreift um þessa færslu, það er gert til að villa fyrir lesendum svo og eru myndirnar frekar óskýrar og skakkar, og reynir nú enn frekar á kænsku manna. Tjáið ykkur um stigaskor ykkar í commentakerfinu hér að neðan.

9) Nuts and Milk

10) Arcanoid

11) Exitebike

BB&OJ

12) Lee og Wang takast a

13) Donkey Kong

2006-01-11T00:25:00.000-07:00

Ágætis bíltúr - 3. hluti, og sá síðasti.
Frá Dallas til Ottawa

Í úthverfum Dallas ríkir hámenning og ýmiskonar listir eru í hávegum hafðar. Þegar við komum þangað, síðla kvölds 22. desembers var fólk búið að hita upp ýmiskonar spil og imbann fyrir okkur. Næstu dagar fóru því í að spila, og horfa á imbann, borða þýskar jólakökur og íslenskt hangikét. Hnattvæðingin náði hámerki þegar Þjóðveri einn át hangikét fyrir framan Dr. Phil og renndi því niður með mexíkósku öli. Þjóðverjarnir heima hjá Fríðu, systir Bryndísar, og Gumma, eiginmanni hennar, voru reyndar tveir, einn lítill og annar stærri. Sá litli hét (og heitir enn) Malte Bjarki en sá stóri Jörg.
Hér má sjá mynd af þeim að gæða sér á súrri gúrku:

Jorg og Bjarki

Þessir menn eyddu með okkur jólunum og var einstaklega gaman að hafa þá með því jól eru þeirra sérgrein. Þessir menn fóru á spilasýningu í Þýskalandi fyrir jólin til þess eins að kaupa og skoða góð jólaspil, þess má geta að þeir gáfu okkur síðan baðolíu í jólagjöf, nei, ég meinti spil.
Við fórum í dýragarð með þessum mönnum. Má sá dýragarður eiga það að hann er mjög flottur og dýrin eru ekki í búrum heldur í einhverju svona tilbúnu landslagi með fossum, köðlum, myndavélahulstrum, klettum og svona ýmsu náttúrulegu og síðan er gryfja á milli þeirra og okkar. Þau geta því ekki kvartað.

Sa litli gat serstaklega ekki kvartad

Jólin voru yndisleg, hefðu ekki getað verið betri og jólagjafirnar voru fallegar, það sama er ekki hægt að segja um fólkið á þessari jólamynd:

HRIKALEGASTA jolamynd sem tekin hefur verid fyrr og sidar!

Heitt var í Texas, 25 stiga hiti og okkur langaði ekki til þess að keyra norður í kuldann og trekinn.

Menn voru heitir i hamsi a annan i jolum

Okkur langaði mjög mikið til þess heldur að halda áfram suður um veg, hefja búsetu á bikinístönd en vera samt ekki í bikiníi, heldur í strápilsum. Týna kókoshnetur og þang í hádegismatinn og eignast ljóshærð börn sem að alast upp við það að veiða í matinn og sofa undir pálmatrjám.
Orri tók það þó ekki í mál, hann vildi komast í sitt verknám, þess vegna situr Bryndís nú í Ottawa á ullarbrókinni, rangeygð og blá af kulda.
Í Dallas var gert við bílinn og fengum við hann til baka hljóðlátan sem bókasafn, var það mikil búbót.

Þann 29. desember var haldið til Oklahoma þar sem fólki finnst frábært að vera bert að ofan og á tánum. Við sáum hálfnakta bílstjóra og vegfarendur, svo sáum við Oklahoma lögregluna vera að leita á manni, þ.e.a.s. í brókunum hans því hann var ber að ofan og á tánum. Við förum á matsölustað og á hurðinni stóð þetta:

No shirt - No shoes - No service

Nektarlöngun er greinilega vandamál í Oklahoma.
Frá Oklahoma héldum við til Missouri, fylki sem allir gleyma í hinum víðfræga “Hvað heita öll fylki Bandaríkjanna?” leik.
Þar átti sér stað hörmuleg en skemmtileg atburðarrás.
Hörmuleikinn var sá að við þurftum að fara í bílalúgu á McDonalds en Orri sérstaklega hefur neitað alfarið að borða þar síðan hann fæddist. En ekkert var valið, á McDonalds héldum við.
Skemmtilegheitin voru sú að þessi ferð okkur á McDonalds var mjög fyndin.
Orri byrjaði á því að keyra í vitlausa lúgu, þá lúgu sem maður fær matinn afgreiddan í gegnum þegar maður er búin að panta og borga. Við fundum svo loksins hátalarann og míkrafóninn og allt það sem maður æpir í til þess að panta. Orri ætlaði að fá sér salat. Konan spurði þá:
“Bara salat?”
“Já, ertu ekki með einhver svona salöt til að borða?”
“Jú við erum með svona hliðarsalat!”
“Ekkert svona Sesar salat?”
“Sesar?”
“Já”.
“Nei ungfrú (mem) því miður er ég bara með hliðarsalat!”
“Okay ég ætla að fá það þá, já og einn McFlurry (ís) með Smarties”.
“Já, hvernig dressingu viltu?”
“Já, bara súkkulaði”.
“Afsakið, náði ég þessu rétt, viltu súkkulaði dressingu?”
“Já takk”
“Okay ungfrú, keyrðu að næstu lúgu og borgaðu þar”.
Okkur fannst mjög fyndið að konan hafi kallað Orra ungfrú allan tímann þar sem hann talar svona “böööböö”, og svo fannst okkur líka skrýtið að konunni hafi þótt undarlegt að við vildum súkkulaðisósu út á McFlurrýinn (ísinn).
Orri keyrði síðan framhjá lúgunni þar sem hann átti að borga og þurfti því að bakka bílnum í hana. Þar hittum við konuna sem tók pöntunina auglitis til auglitis og hlógum við dátt af því að hún hafi kallað Orra ungfrú og afsakaði hún sig margsinnis. Þetta var samt smá vandræðalegt allt saman þannig að Orri sagði bless við þessa konu og ætlaði að halda áfram í næstu lúgu, þar sem maður fær matinn. Orri gaf þá í og þar sem hann var enn þá í bakkgír, bökkuðum við bara í burtu á ógnarhraða frá konunni í lúgunni og svo skipti Orri í “áfram” og við fórum framhjá henni aftur alveg skælbrosandi. Þegar við fengum loksins matinn var súkkulaðisósa ofaná salatinu okkar þar sem konan var auðvitað að spyrja okkur hvernig dressingu við vildum ofan á salatið, en ekki ísinn.
Þessi kona hefur haldið að við værum að strjúka af einhverju sambýli fyrir ofur-kjána.

Þann 30. desember komum við til Chicago þar sem við höfðum það mjög gott. Við gistum hjá Tinnu systir Orra og manninum hennar. Þau elduðu dýrindismat og héldu þrusu áramótapartý ...

Kl: 00:01

...þar sem fólk skemmti sér til klukkan 6 við að drekka, spila, spjalla og prumpa.
Já ég skrifaði prumpa, einn kóreskur maður með stór gleraugu varð svo drukkinn að hann prumpaði bara yfir allt partýið og var víst ekki stemmning fyrir því þannig að þetta varð svolítið vandræðalegt, ég (Bryndís) var farin að sofa þá en ég get svo svarið það, ég held að ég hafi einmitt vaknað við eitthvað hljóð sem líktist sprengingu, og ekki spengja Ameríkanar á Gamlárs. Nei þeir kveikja á imbanum klukkan 5 mínútur í miðnætti og sjá einhverja barbídúkku og kassakall (myndarlegan amerískan mann með stóra kjálka) telja niður og blása í lúðra og horfa á fánann blakta og svona.
Við skoðuðum Chicago hátt (úr turnum) og lágt (af götum) og þykir okkur mjög mikið varið í þá borg. Við fengum mjög góðan kínverskan mat í kínahverfinu ...

"Kinamatur er voda god i maga"

...og dáðumst af turnunum sem eru ekki allir reistir sem reðurtákn, heldur einnig sem...hvað á maður að kalla það? Vagínutákn?

Takid eftir turninum i haegra horninu

Já, vagínutákn.

Frá Chicago fórum við til Flint en þar var ekki mikið að sjá, Micheal Moore fluttur þaðan örugglega fyrri löngu, en það sama má þó ekki segja um Niagara Falls sem var næsti áningarstaður.
Fossarnir voru helvíti fínir en borgin sjálf! Hún er meira en lítið skrýtin, hún er eins og teiknimynd. Öll húsin er mikið skreytt og allt út í teiknimyndafígúrum, draugahúsum, Hard-Rock stöðum og vaxmyndasöfnum. Hún er vægast sagt mjög furðuleg, minnir mikið á klikkuðustu staði Tokyo, aldrei hefði mér dottið í hug að Niagara Falls minnti á Tokyo, en hún gerir það svo sannarlega.

Ahrif fossana gaetir i arkitektur Niagara Falls borgar

Við borðuðum versta mat í heimi á Planet Hollywood sem okkur báðum finnst alvegt glataður staður, það eina sem var skemmtilegt við hann var að sjá árbók Tom Hanks úr High-School því hann var með svo mikið hár út í loftið á myndinni.

Verð að koma því að að nóttina áður en við komumst til Niagara Falls fórum við á gistiheimili sem var glæpagreni. Eigandinn var lítill feitur maður með tómatsósubletti á nærbolnum, og svo var hann á nærbuxunum.
Stærsti haus sem ég hef séð teygði sig út um einn gluggann rétt eftir að við renndum í hlað og starði á Bryndísi þar sem hún sat inn í bíl, og þegar hún reyndi að fela sig á bakvið t.d. baksýnisspegilinn þá færði hann sig bara líka. Orri sá hann ekki því Orri stökk út úr bílnum til þess að athuga verðlagið og svona. Hausinn starði í svona 2 mínútur á Bryndísi án þess að blikna. Á meðan var Orri að tala við tómatsósukarlinn (eigandann) sem sagði honum að hann tæki ekki við gestum sem væru ekki með númeraplötur á bílnum sínum, auðvitað erum við með slíkar plötur, og þurfti hann að koma út til þess að athuga hvort það væru ekki plötur á bílnum. Þá skellti stóri hausinn sér inn um gluggann og dró fyrir og slökkti ljósin. Við afþökkuðum pent og keyrðum á met-hraða í burtu. Þetta var psycho motelið, ekki spurning.

Frá Niagara Falls fórum við til Toronto og þaðan heim.

Þá er maður búin að skrifa ferðasöguna og getur farið að gera eitthvað annað.

BB og Orri (sem var með í byrjun en fór síðan í út á lífið og commentaði á önnur blogg í stað þess að hjálpa til hér; sjá bloggið hans Atla).

E.S. Er búin að bæta við nokkrum tenglum hjá fólki sem okkur finnst gaman að fylgjast með, mæli sérstaklega með Leó (myndunum hans) og Eyrúnu (sem mun bráðlega blogga frá Indlandi).

Is this the end my friend? Yes it is

THE END

2006-01-06T22:57:00.000-07:00

Ágætis bíltúr – 2. hluti.

Frá Washington til Dallas.

Okkur fannst Washington frekar furðuleg borg. Þegar þangað var komið fórum við fyrst að upplifa þau Bandaríki sem við höfum aldrei kynnst, bara heyrt um. Fólk var að keyra með límmiða á bílnum sínum sem stóð á “Don’t mess with the U.S.”, “God bless America” og bandaríski fáninn var út um allt.
Vegna þess að öryggisgæslan var svo mikil þá neyddumst við til þess að skoða ýmislegt sem við ætluðum okkur ekkert að skoða, öryggisgæslan stuðlar sem sagt að þátttöku en dregur ekki úr henni. Við skoðuðum sædýrasafn Washingtonborgar og önnur söfn og merkar byggingar, allt gegn okkar vilja. Þetta atvikaðist svona:
Eitt okkar sá eitthvað hús sem gæti verið skemmtileg að kíkja inní.
Við álpumst inn í anddyri hússins til þess að athuga hvort að þetta sé eitthvað stórmerkilegt sem enginn má missa af.
Öryggisverðir taka á móti okkur og fara að skoða ofaní töskurnar okkar, gegnumlýsa þær og senda okkur í gegnum einhver hlið.
Öryggisverðirnir líma límmiða á úlpurnar okkar þar sem stendur að við séum “skoðuð”.
Verðirnir senda okkur áfram inn í bygginguna og allt í einu erum við komin á eitthvað safn eða einhverja sýningu.
Við komumst að því að þetta hús er ekkert sem okkur langar til að sjá.
Til þess að komast út aftur má maður ekki fara sömu leið til baka heldur verður maður að labba í gegnum allt húsið til þess að finna útgönguleiðina.
Við komumst út hálftíma seinna.
Einu sinni þegar þetta gerðist þá máttu útlendingar eiginlega ekki fara inn í viðkomandi byggingu þessa ákveðnu leið og við vorum bara ánægð með það og ætluðum að fara en þá bað öryggisvörðurinn okkur um vegabréfin. Við sýndum honum íslensku vegabréfin og hann varð svo ánægður með að við værum Íslendingar að hann skellti "skoðun" límmiða á úlpuna okkar í einum grænum og sendi okkur inn á einhverja sýningu. Þar voru öryggisverðirnir með byssur og það reyndist mjög erfitt að komast út úr þessu húsi án þess að rekast alltaf á verði otandi byssum.
En jú Washington var skemmtileg að skoða þrátt fyrir þetta og það eina sem komst að hjá okkur, voru ekki einhverjar merkar forsetakosningar, tunglferðir eða slíkt, heldur atriði úr myndinni Forest Gump, þegar hann heldur ræðuna sem enginn heyrði við ferhyrndu tjörnina, og Jenny fer út í vatnið og öskrar “Forest! Forest!” og veður tjörnina í fang hans. Svona er nú það, og ekki er barnaskapnum lokið enn því Orri fann hjá sér einhverja þrá að fara ofan í eina ísilagða tjörnina, beint fyrir framan þetta hús...:

Sol og hus

...og reyna að brjóta ísinn. Náðist byrjunin á þeim atburði á filmu:

jolaaevintyrid um isbrjotinn

Gekk það ágætlega.

Hvíta húsið var svo skoðað eins gaumgæfulega og hægt var, ...

"Welcome to the White House"

...en þess má geta að aðeins er hægt að skoða það úr svona 499 metra fjarlægð í gegnum massíva rimla. Bryndís ætlaði að sýna Bush stuðning sinn með því að mynda “W”, tákn hans, með fingrum sér, en lenti óvart í því að vera bara með “West Side!” merki. Hún sem hefur ekki einu komið á “West side”, en ekki styður hún Bush í raun og veru þannig að skárra var það nú bullið.

"W" fekk bara eitt "WEST SIDE" fyrir framan Hvita Husid.

Frá Washington keyrðum við til Virginíu. Það var furðulegt fylki, og mikið af vörubílum á vegunum.

Orri ad daela a kaggann i Virginiu

Síðla kvölds stoppuðum við á kaffistofu einni við veginn. Við týndum hvoru öðru, því kaffistofan var stór, og þegar Orri fann Bryndís aftur var hún búin að fara út af kaffistofunni og læsa sig út í bíl vegna hræðslu. Þannig var mál með vexti að það voru nánast aðeins vörubílstjórar inni á þessari stofu og voru þeir margir frekar djarfir. Einn bílstjórinn reyndi að heilla hana með því að bjóða henni með sér í vörubílinn og segja henni að hann ætti aðeins eftir að keyra 30 mílur í viðbót. Eftir þessar 30 mílur gætu þau síðan gert eitthvað skemmtilegt saman. Rosalega heillandi, frábært, bara 30 mílur, en gaman. Flestir vörubílstjórarnir voru ekki svona, heldur bara akfeitir, rólegir og lásu blöðin yfir þessum 3 hamborgurum sem þeir höfðu pantað sér. Og athugið: Þeir voru allir annaðhvort með sítt að aftan eða með subbulegar derhúfur og yfirvaraskegg. Þetta var ótrúleg sjón.

Orri og vorubilstjori med sitt ad aftan.

Þetta kvöld gistum við í Virginíu en morguninn eftir keyrðum við nánast allan daginn, þvert yfir Tennessee, með einu stoppi í Memphis (gátum því miður ekki stoppað í Dolly-wood þar sem Dolly Parton er með einhvern skemmtigarð).
Í Memphis er Graceland þar sem Elvis konungur Presley bjó lengst af. Við skoðuðum Graceland og heilluðumst mjög af ótrúlega frumlegum og skemmtilegum smekk kóngsins. Ein stofan hans var einskonar frumskógur með grænum teppum og fossum.

Frumskogar stofan

Sjonvarpsherbergi kongsins

Nokkrar gylltar og frabaerir buningar

Skoðunarferðin endaði yfir gröf Presleys þar sem allir fóru að gráta nema við, bæði vegna þess að við reyndum að vera töff og líka vegna þess að líf hans hefur nú verið það fínt, að okkur sýndist, að það var nú ekki mikið sorglegt að hann hafi haft það svona gott og dáið síðan úr offitu og dópi. Í þriðja lagi var gröfin hans frekar fyndinn. Það var svo mikið af allskonar furðulegum skreytingum á henni frá aðdáendaklúbbum víða um heim þar sem þeir voru að óska honum til hamingju með afmælið eða gleðilegra jóla.

Grof Presleys (og einhverjar Minnie) asamt gosbrunni og afmaeliskvedjum fra addaendum.

Í Memphis fengum við okkur steik á götu sem heitir Beale Street en þar gerðu menn eins og BB King garðinn frægan hér fyrr á öldum.
Þennan dag var síðan keyrt og keyrt, alveg fram að miðnætti þegar við komumst loks til Fríðu og Gumma í Dallas. Bílinn búin að vera hrikalega hávær í marga daga og við komum með illt í eyrun vegna hávaða og eyrnatappa notkunar. Við tóku góð jól, átveisla mikið, spilamennska og önnur skemmtilegheit. En nú er nóg komið og mun þriðji hluti ferðasögunnar birtast síðar og þá munum við reyna að þjappa jólum og áramótum saman í einn pakka.
Þið sem nennið að lesa þetta eigið heiður skilinn.

BB og OJ.

2006-01-03T19:38:00.000-07:00

Ágætis Bíltúr - 1. hluti.

Jæja yðar frómheit.

Þeir sem vilja heyra frá upplifunum samfara 84 klukkutíma keyrslu eru beðnir að leggja við hlustir.
Ferðin upphófst í Ottawa, sem liggur beint við því þar búum við sem og bíllinn.
Það er eins og þessi ferð hafi hafist fyrir langa löngu en það var þó aðeins 16. desember síðastliðinn. Orri fór í próf þann daginn og þegar hann kom heim hafði Bryndís hangandi haus ofaná gólf því snjóstormur hættulegur blés yfir Kanada allt og var fólk varað við því að fara út að keyra, hún sem var svo tilbúin í túrinn.
Úti var snjóstormur í lagi, það ríkti neyðarástand í Ottawaborg og víðar. Fyrir það fyrsta, þá fann fólk ekki bílana sína þó svo að það hafi lagt þeim á góðum stað 10 mínútum áður. Allt snjóaði í kaf og flestir gátu ekki einu sinni skafið af bílunum sínum, eða skófu af vitlausum bílum. Þegar margur maðurinn var kominn í gegnum þykkt snjólagið kom oftar en ekki allt annar litur í ljós á undirliggjandi bíl heldur en búist var við. Við fengum hinsvegar einhvern nágranna okkar til þess að lána okkur kúst, sóp og skóflu til þess að ná okkar bíl undan fannferginu, og sem betur fer vissum við upp á hár hvar við höfðum lagt honum. Nágranninn þurfti síðan að ná í sinn trukk og ryðja fyrir okkur braut út úr bílastæðinu.
Við komumst frá Ottawa til Montreal á þrjóskunni.

Bilarnir i Montreal voru alika illa-snjoadir og bilarnir i Ottawa, sast reyndar i litinn a thessum.

Montreal er svo falleg og flott borg að Orra tókst að fara tvisvar yfir á rauðu ljósi þegar hann var að dást af henni. Í Montreal hittum við Önnu og Ella sem og vini þeirra, þau Dóru og Pésa en þau búa í Montreal. Það var mikill fögnuður er við loks komum því fólk var flest staðfast á því að við myndum aldrei sjást lóðrétt aftur. Við settumst að samdrykkju sem endaði á bar og var það gaman. Við gistum hjá Dóru og Pésa (takk) áður en við héldum áfram, yfir Vermont fylki og New Hampshire, þar var lítið sem ekkert að sjá, og alla leið til Boston.
Þegar við komum loksins þangað tóku Anna og Elli aftur á móti okkur (þau höfðu farið þetta yfir nóttina á rútu) og ekki voru þau síður ánægð í þetta skiptið þar sem við höfðum fyrr um daginn tekið okkur nokkra klukkutíma í að villast í New Hampshire og vorum því óvenju lengi á leiðinni. Við gistum hjá frænku hans Ella í Boston, henni Siggu, og er slíkt eðalkvendi vandfundið.

Sigga fraenka Ella baud upp a pilukast og allskonar stud i kjallara sinum

Okkur líkaði svo vel dvölin hjá henni, með Önnu og Ella, að við gistum þar í tvær nætur. Við skoðuðum miðbæ Boston lítið sem ekki neitt því við vorum ólm í úthverfum Bostonborgar. Þar ber helst að nefna bæina Salem og Cambridge, þar sem Rut var vön að þramma um Harvardstorg hér á árum áður.
Í Selam kíktum við í bjórbruggsstofu, með Önnu og Ella, ...

Ella fannst blaberjabjorinn sinn i bruggsmidjunni i Salem upporvandi og ahugaverdur

...þar var drukkið glatt og þar á eftir fórum við í myrkrinu að skoða kirkjugarð.
Er það ekki frábær hugmynd fyrir myrkfælnsustu manneskju í heimi?
Svar: Nei, eigi er það svo.
Kirkjugarðurinn sjálfur var drungalegur í myrkrinu en svo vildi til að margir legsteinar stóðu í dimmu skúmaskoti fyrir utan kirkjugarðinn og voru það grafir fólks sem hafði verið dæmt til dauða fyrir galdur í nornaveiðum Bostonborgar árið 1692. Á legsteinunum stendur hvernig fólkið var drepið og voru allir hengdir nema einn sem var hlaðinn grjóti til dauða. Þetta fólk var síðan grafið fyrir utan kirkjugarðinn, og hvílir þar enn þann dag í dag.

Vid nornagrafirnar var haegt ad bregda ser i gervi nornanna sem hengdar voru, eftir blaberjabjordrykkju thotti thad vel vid haefi.

Cambridge er nú huggulegri staður en Salem. Bryndís heimsótti Rut þangað sumarið 2000 og var mjög gaman að koma þangað aftur, hefðum vel viljað drekkja okkur í kaffibollum með henni á hennar heimavelli.

Orri og Elli toku eina at-skak vid Harvard haskola i minningu Good Will Haunting.

Einnig var farið í lautarferð í Bostonskóg.

Fraendi Ella baud okkur i gonguferd og fuglaskodun i skogi einum nalaegt Boston. Hann stydur Bush og faedir fugla i fristundum sinum.

Thessi var svolitid kremjulegur

Þann 19. desember héldum við áfram ferð okkar, og þá héldum við til Washington. Í Connecticut fór einhver pakkning á bílnum sem gerði bílnum engan skaða nema það að það heyrðist mjög hátt í honum, það hátt að það var nánast ekki hægt að tala saman. Eftir stutta heimsókn á Ford verkstæðið í Greenwich héldum við áfram, á prumpandi bílnum því það hefði tekið 2 daga að gera við hann og við máttum nú engan tíma missa ef við áttum að ná til Dallas fyrir 18:00 þann 24. desember.
Svo vildi til að heimsins stærsti rússíbani var á leiðinni og kallast hann the New Jersey Turnpike. Rússíbani sá er í raun vegur sem á að leiða mann fram hjá New York borg en hann sendi okkur bara beint inn í Bronx. Við keyrðum aðeins um Bronx, því ekki vissum við hvert við ættum að fara, og var það mjög fræðandi. Hverfið var illræmt mjög en eftir að hafa talað við mann á bakvið skothelt gler komumst við aftur á beinu brautina í the New Jersey turnpike. Þá hófst rússíbaninn aftur og nú rosalegri en fyrr. Þessi vegur er s.s. á mörgum hæðum og það eru exit allstaðar sem maður má auðvitað ekki taka nema ef maður ætlar drepa einhvern eða vera drepinn. Eftir að hafa öskrað okkur í gegnum þennan veg, bæði vegna klikkunar hans og svo fagurs útsýnis yfir New York þá komumst við til Delaware.

Thad markverdasta i Delaware var fogur bruarsmidi

Aldrei í lífinu héldum við að við ættum eftir að vera í Delaware. Delaware er s.s. til. Ég man ekki einu sinni hvað stærsta borgin heitir þar, en þar var þó fögur brú og ágætist vasaljóst til sölu sem við keyptum, því við urðum að sjá á kortin í myrkri komandi síð-kvelda. Þaðan var farið til Baltimore ...

A leidinni i gegnum Baltimores undirgong

...og rétt fyrir utan þá borg var gist á ógeðslegu móteli sem var mjög skítug, skítugt og ógeðslegt í senn.

A ogeds motelinu, thessi mynd synir eina fagra sjonahorn herbergis okkar. Tharna er verid ad horfa a jolaaevintyri Dickens

Við sofnuðum þar yfir bandarískri sjónvarpsdagskrá. Morguninn eftir neyddu öryggisverði höfuðborgar Bandaríkjanna okkur til þess að skoða styttur og söfn, án þess að við vildum það sérstaklega, en meira um það síðar.

Við erum enn að keyra, Orri ekur og Bryndís pikkar inn á lyklaborð til að drepa tímann. Við verðum vonandi kominn heim eftir klukkutíma, og okkur hlakkar mikið til. Í fyrsta lagi erum við nánast búin að vera að pissa í flöskur í þessum bíl til að stoppa sem minnst og í öðru lagi þá ... þá verður bara mjög gott að komast heim.

Skrifum seinni partinn seinna.

Gleðilegt nýtt ár lesendur góðir.

Færsla þessi er tileinkuð móður Bryndísar sem hélt að hún væri orðin klikk fyrir fullt og allt eftir að hafa lesið undangengnar færslur. Vona að fleiri séu ekki áhyggjufullir. Svo og Ella fyrir að sitja fyrir á nánast öllum myndum færslunnar.

B, O og Ford Tempo.

2005-12-29T22:04:00.001-07:00

Jolunum var varid i Texas suburbia og tar gerdist margt spennandi.

Vid saum m.a. Komodo Dreka...

Tessi tok lifinu to med ro.

Einnig saum vid the Dallas Mavericks bursta Indiana ur the nose bleed section.

Og svo spiludum vid Catan med Bjarna og Gumma fraenda.

2005-12-26T18:12:00.000-07:00

Mér liggur svolítið á hjarta, eða eins og Yoda myndi segja, mér liggur svolítið hjarta á.
Ég er blessunarlega byrjuð að skrifa aftur. Mig langar til að tjá mig um það en nú get ég ekki hætt að hugsa um af hverju Yoda getur flogið, lifað í þúsund ár og hvaðeina en ekki talað eins og flestir. Hlýtur að vera eitthvað með málstöðvarnar hjá honum. Kannski fékk hann geislasverð í gegnum nösina á einhverjum bar þegar hann var yngri. Fyllerí sem endaði með sködduðum málstöðvum.
Já, ég er s.s. byrjuð að skrifa sem ritvél sé, ekki að skrifa glósur né blogg (ó nei), heldur sögur og ljóð.
Lægðinni er lokið (vonandi fyrir fullt og allt) og það er langt síðan mér hefur liðið jafn vel (nánari útskýring á "lægðinni" fæst ekki).
Ég er farin að halda aftur að ég geti skrifað.
Glöggir menn vita að lítið hefur gerst í þeim málum síðan 1998 þegar barnabók okkar Auðar kom út, en ég hef einnig verið að skrifa lítið eitt undir fölskun nöfnum og dulargervum ýmsum (maður með skegg, afturpartur hests, runni á sviði, kona að lesa dagblað með kringlóttu gati á).
Það besta er að pirrandi fólk og ömurlegheit veita mér svo mikinn innblásturs að nú finnst mér unaðslegt að lesa texta og hugsa um fólk sem annars fá mig til þess að þjást, reiðast eða gáttast.
Fitusog og sílikonbrjóst verða að fengsælum fljótum og fjólubláum fjöllum.
Fitu sog síli kona brjóst.
Í feita soginu má finna síli og konu með brjóst.
Í Soginu er síli með brjóst.
Síli með brjóst? Get gert upp við mig hvort mig langar í síli með brjóst eða sílikonbrjóst.

Halló stelpur! Haldiði að maðurinn hafi ekki gefið mér draumajólagjöfina! Hann gaf eiginkonunni (s.s. mér) sílikon!!!! Ég bara get ekki ákveðið hvort ég eigi að láta það í sílið eða konuna! Hvert settuð þið, sem hafið slíkt fengið, sílikonið? Bara upp í hillu eða??? Þið verðið að hjálpa mér.
Kveðja, Miss X ;)!

Mæli með því fyrir alla að skrifa, helst nokkrum sinnum í viku, svona eins og þegar þið voruð 13 ára og voruð samviskusamlega að skrifa í dagbókina sem þið fenguð í afmælisgjöf, allveg í viku eða svo. Það á betur við um stelpur, ég veit ekki alveg hvað strákar fengu í 13 ára afmælisgjöf, ég fékk dagbækur og strokleður, til að skrifa og stroka skrifin svo út. Strokleðrin voru oftast í laginu eins og varalitur, ég á erfitt að gera upp við mig hvort að einhver skilaboð séu falin í því.

Við Leó bjuggum til eitt ljóð í skyndi á msn, svokallað "msn ljóð" sem er nýjasta tíska í alheiminum, eins og hann leggur sig, í dag. Að fara sem sagt á msn og kveðast á við einhvern í stað þess að senda broskalla og monntast.
Msn ljóð þurfa ekki að vera neitt, ekki flott eða bundinn neinum kvæðareglum, aðeins hugsanir tveggja einstaklinga sem tengjast saman í eina, stundum sundurleita, heild.
Hér kemur fyrsta msn "ljóð" sögunnar svo vitað sé (var gert áðan enn er samt í tísku, munið það).

Plebb

Að æla á jólasamkomu Fíladelfíu
Að þegja á bingókvöldi í Vinabæ
Að láta Satan ríma við Satan en ekki Natan

Og hér er annað sem ég samdi seinna meir við sjálfa mig á msn, því það er sko hægt líka:

Sagnfræðingur og sælgætisgerðarmaður ríma saman

Hey Stalín!
viltu Soda Stream?
Eða senda til Hitlers
tonn af Skittles?
Hey Napoleon!
Viltu Toblerone?

Fyrra ljóðið er aðeins endurbætt þar sem Leó vissi eiginlega ekki að við værum að gera ljóð, en hann veit það kannski núna. Vona að honum sé sama.

Var að uppgötva það að Jón Gnarr gerði einhverntíman plabbabók sem var víst einhvernveginn svona, eins og msn ljóðið "Plebb". Þýðir það að ef við Leó hefðum fattað að gera þetta fyrir 5 árum síðan, þá væri Jón Gnarr í Dallas en við Leó að fá útgefnar bækur hjá Skálholtsútgáfu?

Svarið við þessari spurningu er neikvætt, því að Jón Gnarr á ekki systir né bróðir í Dallas og því væri ólíklegt að hann myndi vilja eyða jólunum hér.

Bryn.

2005-12-14T23:02:00.000-07:00

Frá ofbeldi til mikils jólaferðalags frá Ottawa til Dallas.

Allrighty ladies and gents.

Þegar ég er í prófum dettur mér alltaf endalaust mikið af sniðugum hugmyndum, í hug, og hlutum til að gera. Nú er ég í prófum og er búinn að velta ýmsu fyrir mér, heimilisofbeldi ásamt öðrum hlutum.
Mér finnst að það ætti að vera embætti sem sér um heimilisofbeldis á eftirfarandi hátt:
Vitað er til þess að Jón lamdi konuna sína Gunnu í gærkvöldi. Heimilisofbeldisembættið er sett í málið og færir bæði Jón og Gunnu upp í höfuðstöðvar sínar. Þar er Gunna látin ganga undir allskyns styrktar próf sem mæla höggþyngd, úthald og bara almennan líkamlegan styrk. Styrkur hennar er reiknaður út og látinn vera 1x. Jón er látinn ganga undir samskonar mælingar og styrkur hans miðað við Gunnu er kannski 2x, s.s tvöfalt á við Gunnu. Styrkur Jóns er nú sagður vera x og embættið skaffar mann með styrkinn 2x til að berja Jón. Þá myndi hann vita, á mjög nákvæman hátt hvernig Gunnu leið. Þetta yrði vonandi til þess að hann myndi hugsa sig tvisvar um áður en hann færi að lemja (fyrrverandi) konuna sína.

Kannski er þetta erfitt í framkvæmd, eða bara fáránleg hugmynd, ég veit það ekki, en enn sem komið er hef ég ekki fundið neitt að þessari hugmynd...

Undanfarnar tvær vikur hefur verið nóg að gera, vægast sagt. Við erum búin að vera að vinna á fullu í bílamálum, ég hef verið að undirbúa allt í kringum það að fara í verknám inn á spítala t.d. lögregluskýrslur sem sanna að ég stundi ekki glæpastarfsemi, farið á grímunámskeið ef HABL eða þaðan af verra myndi sýkja Kanadamenn, farið í sprautur og blóðprufur, CPR námskeið og ég veit ekki hvað og hvað. Þess á milli hef ég unnið verkefni og farið í lokapróf.

Þar sem það styttist í roadtrippið mikla höfum við líka verið að undirbúa það, skipuleggja leiðina og svona. Meðfylgjandi er kort sem ég rissaði upp og sýnir leiðina sem við ætlum að fara:

Ytid a myndina ef thid viljid staekka kortid.

Eins og sjá má á kortinu hyggjumst við heimsækja fyrst Montreal (Kanada vantar á þetta kort) svo Boston, Washington, Knoxville, Nashville, Memphis, Little Rock og Dallas. Og á leiðinni heim: Tulsa, St. Louis, Chicago, Detroit, Buffalo, Niagara Falls (vantar á kort), Toronto (vantar líka) og svo heim til Ottawa.

Hvort við munum svo fara þessa leið er önnur saga. Í þeirri jöfnu eru margar breytur. Sú sem inniheldur flest x-in og stærstu spurningamerkin er fastinn B, fyrir bíll. Við keyptum okkur bíl fyrir löngu síðan en erum ekki búinn að geta tryggt hann fyrr en í dag. Fyrst þurfti ég að taka Kanadískt bílpróf og var það algjört catch 22. Í fyrsta lagi er 6 vikna bið eftir að fá að taka prófið. Eða að mæta og bíða eftir að einhver mæti ekki. Ég gerði það og mætti galvaskur kl. 8 einn morguninn og með bílaleigu bíl undir arminn tók bóklega prófið og náði. Klukkan hálf fimm fékk ég að taka pláss stelpu sem vildi ekki taka prófið í snjóstormi (það var bylur þennan dag) og náði með glans. Þá var bara að tryggja kaggann. Það að vera karlkyns, undir 25 ára og með enga reynslu af vegum norður ameríku var ekki það sem tryggingarfyrirtækin vildu heyra. Svo eftir að hafa hringt í alla trygginga brokera í Ontario ákváðum við að taka tilboði Matts nokkurs upp á 182 dollara á mánuði (mér fannst það betra en 2000 dollara á mánuði sem ég fékk frá Royal Insurance Canada). Svo náðum við í númerplöturnar í dag og erum alsæl að Plan: Road-trip er back on schedule. Bíllinn góði lítur svona út:

Fallegur aftan fra

Ekki alveg jafn finn ad framan

--

Við Bryndís erum að setja saman lagalista til að hlusta á á leiðinni, hann lítur svona út enn sem komið er:

Looking out my backdoor – Creedence.
Hit the road jack – Ray Charles
Massachusetts – BeeGees
I Drove All Night - Cyndi Lauper
On the Road Again - Willie Nelson
Tennessee Stud – Johnny Cash
Go West – The Village People
Like A Rolling Stone - Bob Dylan
Walking in Memphis: Marc Cohn
Sweet Home Alabama: Lynyrd Skynard
Highway to Hell – AC/DC
Detroit Rock City – KISS
Route 66 – Nat King Cole
America – Simon and Garfunkel
Riders on the Storm – The Doors
Cars – Gary Numan

Allar fleiri uppástungur frá ykkur væru mjög vel þegnar.

Þar sem að við erum að fara til Suðuríkjanna munum við ekkert geta bloggað fyrr en eftir áramót. Við óskum lesendum nær og fjær gleðilegar jóla og sendum saknaðar kveðjur til þeirra sem við söknum.

Orri ... og Bryndís líka.

E.S.

Gledileg jol mamma

Gledileg jol elsku mamma og pabbi minn

2005-12-14T08:46:00.000-07:00

Í dag kemur í ljós hvort við munum vera í Boston, Washington, Nashville (Teeeeennesee), Memphis, Little Rock, Dallas, St. Louis, Chicago, Detroit, Buffalo og Toronto yfir jól og áramót eða ei. Sjaldan hefur svona mikið komið í ljós á einu bretti, eða nánar tiltekið einni plötu, númerplötu.
Fáum við kaggann?
Annars er Orri búinn í öðru prófi og gekk það vel og Bryndís er búin með heimaprófið sitt í Arabafræðinni. Nú er það númeraplatan, eitt próf enn og svo vonandi "Dumb and dumber" ferðin mikla. Dante’s hottest food east of the Mississippi og Bates Motel, þar sem Norman nokkur og móðir hans munu taka vel á móti gestum. Sjáum til hvað setur.

Liðið á 425 Daly Avenue.

2005-12-10T13:22:00.000-07:00

Konniciwa Unnur Birna!

Ég er búin að vera með þessa setningu á heilanum í dag.
Ísland komið á kortið enn og aftur fyrir að vera mesta beauty box í alheimi, ekki leiðinlegt að vera beautiful, það er nú annað en þessir Ameríkanar, sem töpuðu Víetnam, Ungfrú Aleimur og kjósa bara Bush. Algjörir..nördar!

Lestrarátakið mitt víðfræga gengur ágætlega, það furðulega er að ég var að klára fyrir 2 vikum síðan Ljónið, Nornin og skápurinn (keypti hana í haust á dollara á flóamarkaði) og nú var ég að sjá á IMDB að hún er á leiðinni í bíó, góð tímasetning hér á ferðinni. Ég sem er búin að vera að hafa upp á einhverjum breskum þáttum frá 1988 á netinu og pína mig til á horfa á þá og þeir eru sko hrikalegir. Finnst sú bók ágætt, ekkert til að hrópa húrra, bravó og hallelúja fyrir en samt ágætt, kannski mætti jafnvel segja að hún sé ofmetin.
Í raun eru hér á ferðinni hefðbundin sagnaminni og hefðbundnar andstæður sem gefa af sér hina klassísku sögu um baráttu góðs og ills. Nornin þjónar samar hlutverki og Keisarinn í Star Wars en Ljónið er meira svona eins og Jóhanna af Örk eða Lea prinsessa. Bókin er því fyrirsjáanleg og allt það, er reyndar eldri en Star Wars en styðst þrátt fyrir það við þúsund ára gömul sagnaminni. Það sem mér finnst skemmtilegast við þessa bók er að höfundurinn notar goðsagnalegar verur ýmsar til þess að krydda upp á sögusviðið. Og takið nú vel eftir því að ég veit að margir hafa verið að velta þessu fyrir sér.
Herra Tumnus, fyrsta persónan sem Lucy hittir í Narníu, er dvergur fyrir ofan mitti en geit fyrir neðan mittisstað, hann er í raun fáni, eða fán. Ekki fáni eins og íslenski fáninn eða eitthvað þannig heldur einskonar skógarpúki sem svipar til kentára, þ.e.a.s. hann er hálft dýr og hálf mannvera.
Og þetta kennir okkur það að vera ekki að kukla með geitur því að svona fánar geta skapað mikið öngþveiti og kaos þegar það er verið að tala um að “draga fána að hún” og því er best að leyfa þessum verum að lifa aðeins í ævintýrum áfram.
En það sem ég vildi segja er þetta.
Fán(i) er í raun sama vera og Satýri, sem er einmitt hálfur maður og hálfur geithafur. Nema það að Satýrar eru fylgismenn Bakkusar (vín- og skemmtana guðsins fræga) og eru Satýrar þekktir fyrir svall og kvennaveiðar. Satýrar og Fánar eru s.s. algjörir perrar og táldragarar miklir og eiga best heima þar sem litlar stúlkur eins og Lucy eru ekki einar á ferð. Þó svo að Fánarnir séu skömminni skárri þá er stutt í eðlið og eins gæti sá Fáni verið Satýr i dulargervi. C.S. Lewis var því í raun að byrja á erótískri Lolitu sögu með unglingadrykkjuívafi þegar hann skrifaði þessa bók en snérist síðan hugur þegar hann sá hvað hann gæti gert úr sögunni í staðinn, klassíska barnabók.

Eins og sjá má á þessum myndum er munurinn á Fána og Satýr lítill sem enginn:

Thessi fani er saklaus sem nyfaett barn ad vori

Thessi er alveg eins, enn hann drekkur ur leirkrus, dansar "river-dance" og hlustar a musik, thetta er Satyr.

Orri er búin að missa 7 kíló hérna úti og er nú mjór sem maðkur, karlanginn a tarna. Hann er eigi með átröskun og við stefnum í að láta hann ekki missa kílóin fleiri. Eitt fyndnasta samtal í bíómynd, sem ég hef orðið vitni að, snýst einmitt um átröskun og er það samtal að finna í Lost in Translation, mynd sem mér finnst frábær:

Kelly: Everybody is always, like,"Kelly, you are anorexic."And I'm, like, "No, I'm not."I eat so much junk food,you wouldn't believe it. Just because I have a high metabolism.
John: Because I thought you were anorexic too.
Kelly: Everybody does. Everybody thinks that.
John: Yeah, 'cause you look so--
Kelly: Thank you! I know, but it's--I mean, I eat whatever.I have a really high metabolism. Yeah. But, um-- My dad was an anorexic.

Bryndís Björgvinsdóttir
----------------------------
Bryndís Björgvinsdóttir

E.S. Að lokum vil ég senda heitar pönnukökur til Atla Bolla fyrir að tilnefna blogg okkar sem ágætis blogg í marga staði. Sjálfur er Atli með eitt vinsælasta blogg á Íslandi og einn daginn linkaði hann á okkur og heimsóknirnar inn á Erlendarfrjettir jukust um meira en 100%. Pælið í því! Þannig að ef ykkur vantar heimsóknir sleikið hann upp og þá mun vera bankað mikið og digurmannlega á ykkar bloggdyr.
Heimsóknirnar hafa dalað eftir að Atli setti inn fleiri nýjar færslur og er það vel þar sem þetta blogg er fyrir vini okkar og fjölskyldur, til þess að tjá söknuð okkar og angist við fjarveruna. En þó gaman ef blogg þetta getur aðstoðað aðra við að drepa tímann, áður en tíminn drepur oss.

2005-12-08T17:24:00.000-07:00

Tilvera okkar Orra, andleg sem og líkamleg, er í molum. Ekki aðeins vegna prófa, nei þau eru aðeins bónus á við erfiðleikana sem herja á okkur. Nágrannar okkar, sem ég talaði fallega um í síðustu færslu, eru að gera okkur lífið leitt með háværri tónlist allan sólarhringinn og er ekki hægt að sofa nema með eyrnatappa og heyrnatól þar yfir. Þeim tókst að spila Can’t take you out of my head tuttugu sinnum á einum sólarhring, hefur texti lagsins öðlast nýtt og mun neikvæðara gildi. Annað vandamál sem hefur verið stórtækt hafa sumir Dallasbúar fært í mál, og má lesa um það vandamál hér. Það vandamál má heita aðal-vandamál dagsins. Ég vona mjög innilega að lausn á því finnist á morgunn því annars er voðin vís. Þessi tvö vandamál eru aðallega andleg þó svo að líkaminn beri einnig einkenni þeirra, eitt helsta líkamlega vandamálið er það að líkamsræktin hérna er svo há-tæknileg að það er ekki hægt að læra á hana, það eru bara einhverjir Kínverjar sem skilja hvernig hún virkar. Ég fór t.d. í gær í líkamsrækt í fyrsta skiptið, einungis til þess að prófa það hér, og var í essinu mínu að labba ofurhægt á hlaupabretti og þá kemur einn Kínverjinn og spyr hvort að ég hafi skráð mig, og skrifað undir og hvaðeina og að lokum var hann að hlaupa á millijón á hlaupabrettinu mínu á meðan ég var að finna út úr því hvar ætti að skrá sig og skrifa undir. Það fannst engin lausn á því þannig að ég gafst upp og fór og fékk mér franskar og kók á næsta bar, starði ofaní tómt glasið og bölvaði öllum skráningarferlum í heiminum. Öll vandamál dagsins eru háð skráningarmálum. Nágrannar okkar hafa skrifað undir leigusamninginn, eins og við, þannig að við þurfum að lifa í þessum hávaða með þeim um aldur og ævi (búin að kvarta, virðist ekki hafa virkað), ekkert gengur að tryggja Fordin sem við keyptum og ekki er hægt fá útrás á box-púða án þess að vera skráður.

Í gær stefndi allt í það að jólin í ár yrðu háklassísk. Ég er búin að nálgast einhverjar jólaóratoríur, jólatríólur og jólasinfóníur og hvað þetta allt heitir. Ég hlustaði á Bach og pakkaði inn elegant jólagjöfum og muldi Mozart-kúlu-smákökur. Mér leið eins og miklum jóla-plebba og hafði gaman af. Orri komst síðan að því að Mozart-kúlu-smákökurnar væru venjulegar mömmu-smákökur (sem mamma hans Orra sendi okkur, innilegar þakkir) bara aðeins í Mozart kúlu dollu sem mamma hans notar bara sem bauk undir sinn eigin bakstur. Þessar smákökur sigldu svo sannarlega undir fölsku flaggi og síðan yfirtók íbúðin fyrir ofan tónlistina þannig að litlu plebba-jólin enduðu bara eins og góð jól í Grafarvoginum, mömmu-smákökur og FM 95,7.
Mamma hans Orra bjargaði okkur úr mesta svartnættinu með því að senda okkur einnig Kúlúsúkk, Bingókúlur og lakkrís, við erum nú þegar hálfnuð með birgðirnar.

Ég vona að við getum fært einhverjar góðar og almennilegar fréttir í næstu færslu. Orri var þó að koma heim úr prófi og gekk vel, þetta var erfiðasta fagið hans og ég komst skammlaust frá Araba-fyrirlestrinum mínum og sit núna yfir heimaprófi úr því fagi. Ég gerði reyndar ein fyndin mistök, ég var með glærur og setti upp eina og spurði bekkinn um leið: "Do you know this man?" og enginn svaraði. Ég fór síðan að segja aðeins frá þessum manni: "This is a picture of the most famous blood-drinker of all time! This is Dracula!". Svo leit ég loksins á glæruna og þá hafði ég sett glæru með landakorti af Frakklandi á myndvarpann, það tók mig langan tíma að fatta hvað ég hafði gert og stressið brast út í mikið grín þar sem mér tókst einhvernvegin að segja að Frakkland væri hálfgerð Dracula Evrópu, alltaf að hræða alla, og öllum til ama og leiðinda. Fyrir utan þetta var fyrirlesturinn svo sem fínn.

Ótrúlegt að við séum búin að vera hérna í heila önn, ¼ liðinn af áætlaðri dvöl í Ameríku. Get ekki beðið eftir að fá þennan bíl, endilega leggist á bæn og biðjið fyrir því að tryggafyrirtæki þessa lands sjái villur síns vegar og hætti að vera með stæla. Amen.

Og þetta ritgjörði hún Bryndís.

2005-12-04T12:40:00.000-07:00

Et, drekk og ver glaðr
því á morgun, er síðasti skóladagurinn.

Í dag er verið að refsa staðreyndum. Fyrstu staðreyndinni til þess að verða refsað var sú að ég hefði þurft að vakna snemma í fyrramálið en ég svaf til hádegis. Síðan er ég búin að horfa á 6 Seinfeld-þætti og borða poka af súkkulaði, þar með refsaði ég staðreynd númer 2 og 3 sem voru að byrja að læra þegar ég vakna og að borða hollt svo mér hætti að vera alltaf illt í maganum. Í stað þess að vera þungt haldin á bókasafninu er ég hin hressasta hér upp í sófa að skoða jóladagatalið mitt sem gæti verið frá Lions en er það ekki.
4. desember í dag, aðeins 20 dagar í aðfangadag, besta dag ársins. Það eina sem hefur skyggt á þann dag síðustu árin er að þurfa að fara í bað, svo hefur mér líka fundist leiðinlegt að hafa aldrei tíma til að horfa á teiknimyndirnar, aðallega vegna þess að ég var svo lengi í baði.
Ég man vel eftir einni teiknimynd sem ég sá á aðfangadag fyrir mörgum árum síðan og hef ég alltaf verið að vonast til að sjá þá teiknimynd aftur, á aðfangadag. Teiknimyndin var um kálf sem að fór að heiman og hitti á ferð sinni tvær beljur sem hétu Kúhildur og Kýrfríður. Þau fóru að skauta saman og fannst mér þessi teiknimynd svo skemmtileg að ég kallaði eina vinkonu mína í grunnskóla Kúhildi í kjölfarið, við lélegar undirtektir.
Þessi vinkona mín er fyrir löngu horfin út í myrkrið (versló, síðan HR, að ég held..) og veit ég ekkert um hana í dag. Það eina sem lifir í minningunni er að hún taldi ostsneiðar ofaná brauð sitt og annarra til þess að dæma um hversu mikið þeir hugsuðu um útlit sitt, og þá aðallega vaxtalag. Hún notaði alltaf tvær og fannst frekar mikil synd að nota þrjár sneiðar, bæði fitandi og dýrt.

Hversu gaman er að búa í fjölbýlishúsi? Arcade Fire í íbúðinni hægra megin við mig og jólalög í íbúðinni vinstra megin við mig. Þungarokkararnir fyrir ofan okkur taka inn á milli smá kast og spila eitt og eitt Rammstein lag. Vildi að Kúhildur og Kýrfríður væru hérna.
Tveir fyrirlestrar eftir, eitt heimapróf, síðan 2005 ára afmæli hjá Jesús. Arcade Fire liðið er byrjað að hlusta á Alanis Morisette, ég ætla að horfa á einn þátt í viðbót og klára síðan eitt stykki fyrirlestur sem ég á að halda á morgun, og þótt ótrúlegt sé, þá er ég sallaróleg, kaflaskil.

Jolie/Pitt fjolskyldan eftir 20 ar?

BB

2005-12-03T12:28:00.000-07:00

Á þeim tímum er hálf heimsbyggðin er djúpt sokkin í lestur fyrir próf held ég að það sé fínt að taka sér smá pásu og grúva aðeins með Lionel og félögum:

Dans.

Svona, þetta er betra. Þeir minna mig á Nortón þessir kappar. Respect.

Annars er frekar lítið að frétta, fyrir utan lestur og kaffi. Jú, undirritaður stóð við stóru orðin og tók þátt í poker túrnamenti. Já, ég er orðinn þáttakandi í RedHotPokerTour.com mótaröðinni og spilaði síðastliðin miðvikudag. Það gekk bærilega. Markmiðið mitt var að vera ekki fyrstur til að detta út og af rúmlega 100 manns lennti í ca fimmtugasta sæti. Ég var nú aðallega að fygljast með hvernig svona keppni virkar en spilaði samt nokkrar hendur. Ég var óheppin að tapa með pocket queens, tók allan peningin af einum mótspilaranum með AK (ace king, big slick) og sló hann út en tapaði sjálfur næstum því öllum peningnum mínum gegn mjög vel slow played AA (pocket aces, pair of bullets) og þurfti því að fara all in í næstu hendi með áttu par og tapaði gegn tveimur tíum. Þetta var samt fáránlega gaman og ég hlakka til að spila meira. Og nei, þetta voru ekki alvöru peningar heldur fékk hver spilari 4000 dali í chips í byrjun ókeypis.

Skömmu áður en við héldum út fékk ég uppskrift að Nýjum Brauðrétti frá Hafdísi frænku. Ef varlega er farið og uppskriftinni vandlega fyllt eftir eldar maður heitt brauð í ofni (brauðréttur, brauð pie(?)). Ég eldaði þetta nokkrum sinnum áður en við fórum út við góðan orðstýr. Hérna er þetta búinn að vera minn trademark réttur og hef ég eldað þetta fyrir stóran hóp af spánverjum og mexikönum. Og eins og í kvæðinu þá finnst fólki frá öllum heimshornum brauðréttur góður.

Eduardo frá Spáni sagði: congratualtions.
Adriana frá Mexikó sagði: wow, you have to email me the recipe.
Ég: hey sure no problem man. muchos gracias.

Næst mun ég mastera lasagna þar sem ég er kominn með ógeð af brauðrétti í bili.

Það er mín einlæga von að síðbúinn prófalestur geri ekki út af við ykkur, lesendur góðir. Munið bara að borða nóg af mandarínum og piparkökum og vera góð við hvort annað. Það er margt mikilvægara en góðar einkunnir,
ykkar Orri.

2005-11-27T22:51:00.000-07:00

Af engu og þó

As the snow flies
On a cold and gray chicago mornin’
A poor little baby child is born

Við Bryndís erum í heller stuði. Síðastliðin helgi (sem mun í minningunni heita stuðhelgin ógurlega) var snilld. Úje. Við skrifuðum sitt hvora ritgerðina, mín var um amniocentesis og fólst m.a í að describe the nurse’s role in providing information that helps clients make informed, values-based health decisions on decisional conflict situations. Heller snilld. Bryndísar var um Ibn-Khaldun.

Talandi um lagið, þá fór ég í smá kynningu inn á gjörgæsludeild nýbura með einum seminar kennaranum mínum. Ef einhver las þetta kannski sem fjörgæsludeild þá var það ekki rétt. Við fengum að kíkja á tvo lítil nýfædd baby, 27 vikna stelpu og strák sem var hálf arabískur og hálf kínverksur og mjög sætur (hann var bara nokkra klukkustunda gamall). Eitthvað fór úrskeiðis í fæðingunni og hann varð fyrir alvarlegum heilaskemmdum. Við fengum að vita allt um hvað væri verið að gera fyrir þau, hverjar batalíkurnar voru og allt það. Svo í næsta seminar tíma sagði kennarinn að þau væru bæði dáin. Ég veit ekki enn hvað mér finnst um þetta, held að það sé frekar erfitt að vinna á þessari deild en þetta er samt ein af örfáum deildum á öllum sjúkrahúsunum í Ontario þar sem ekki vantar hjúkrunarfræðinga (það er víst massívur skortur). Veit ekki hvert ég er að fara með þetta, mér leist allavega ekkert á þetta, siðferðileg álitamál í öðru hverju rúmi, deyjandi nýburar æ ég veit ekki.

Að allt öðru öllu hressilegra: hér í Norður-Ameríku er póker vinsælli en nokkru sinni fyrr. Ég er svoleiðis búinn að detta inn í þetta og nú eru eftirfarandi hugtök mér alls ekkert framandi: belly buster straight, bicycle, the blinds (big og small), flop, turn, river, 4th street, 5th street, check-raise, to be on tilt. Eftir að hafa horft á the world series of poker frá 2002, 2003 og 2004 ásamt því að horfa á fullt af circuit events, world poker tour keppnum, the european open, poker superstar invitationals, the history of poker á the History Chanel, lesið Super System eftir Doyle Brunson og ég veit ekki hvað þá hef ég ákveðið að ég er tilbúinn að fara spila sjálfur. Það er drengur einn í bekk með mér er nefnist Ryan Nash og spilar víst póker á hverju kvöldi. Ég ætla að fara að tékka á honum og einnig Óla mági, kannski að við tökum smá heads-up kringum áramótin ef við Bryndís rötum til sjíkagó.

Já okkur Bryndísi er farið að hlakka mikið til að klára skóla- og próf vesen og hit the road. Bíl mál eru öll í vinnslu, erum að velta fyrir okkur 1992 Ford Tempo eða Harley Davidson til að líða um highway-in. Við erum allavega spennt að komast í hitann hjá Fríðu og Glen.

(Áhugaverðar) staðreyndir um Kanada:

• Canada Dry er feiknar vinsæll drykkur og er gjarnan nefndur the champagne of ginger ale.
• Montreal er nútíma músík mekka, þar er hæsta hlutfall listamanna per capita í norður ameríku. Þaðan koma fullt af skemmtilegum hljómsveitum eins og Chromeo.
• Hjónaband samkynhneigðra er löglegt og ættleiðingar samkynhneigðra eru bara rétt handan við hornið.
• Það er gaur sem á shawarma stað á Rideu og ef maður hagar sér ekki vel öskrar hann á mann: NO SHAWARMA FOR YOU og rekur mann út.

Í viðleitni minni til að gera þetta blogg að interaktívum leikvelli ætla ég að reyna að færa ykkur smá innsýn inn í tíma í örveru- og ónæmisfræði hjá Dr. Yan. Ég veit að myndgæðin eru ekki góð og hljóðið hræðilegt en þetta er bara byrjunin... værsgú. (þetta er 50 mb innlendur fæll). Athugið að þetta er eingöngu 2 og hálf mínúta af þriggja tíma fyrirlestri. Kennarinn stendur bara þarna og talar og er ekki með neinar glærur eða neitt. Maður glósar og glósar og þessi tími er endalaust skemmtilegur.

Þar sem að það er nú orðin hefð á þessu bloggi þá verð ég nú að skella eins og einni góðri mynd hérna inn, bíðið aðeins á meðan ég finn eina góða. Þið fáið bara eina mynd af mér að skrifa þetta blogg og hana nú.

Ekki nogu margir bloggskrifarar syna interaktiv skrif, her er gerd bragarbot a.

Sundurleitt blogg er búið í bili,
úti er ævintýri
bless.

Orri

P.s.
Ríkisstjórn Kanada féll í kvöld (29.nóv.), landið er í upplausn.

Paul Martin, forsaetisradherra, vard sotugur af reidi er hann gekk ut af thinginu.

2005-11-22T20:39:00.000-07:00

Mér ber víst skylda til þess að skrifa lítið eitt um síðustu helgi en mér liggur svo þungt á hjarta að skrifa þess í stað um Jelly Beans. Ég veit ekki af hverju það er þar sem síðasta helgi einkenndist af miklum herlegheitum en einhvernvegin eiga bara Jelly Beans hug minn allan núna í kvöld. Ég hef verið að borða Jelly Beans, ég hef verið að raða þeim í allskonar munstur, taka myndir af þeim ...

Jelly Beans ad leik a vatni

...og gera upp á milli bleikra og rauðra Jelly Beans, ég get ekki ákveðið hvor liturinn er betri á bragðið. Ég borðaði svo mikið af þeim fyrr í dag að Orri þurfti að fela dolluna en núna er hann ekki heima svo að ég leitaði að henni og fann ég hana að lokum ofaní potti inní skápnum undir vaskinum.

Jelly Beans ad leik i Mexico

Fólk sem þekkir mig vel á að vita það að það þýðir ekki að fela nammi fyrir mér þar sem að móðir mín hefur gert það síðan ég var smákrakki og hef ég verið í æfingu síðan. Mamma hefur þó gert margar góðar tilraunir, en að fela ofaní pottum... það er nú bara áttundi áratugurinn fyrir mér. Áður en ég flutti að heiman þá var mamma byrjuð að fela nammið í einhverju brúnu skattholi út í bílskúr, en ég, ég leitaði ekki bara inn í heimahúsinu heldur einnig í bílskúrnum, og það besta við þennan felustað var (og er) að þar eru stundum vodkaflöskur líka, þannig að þegar maður var ungur að árum fékk maður eitt marsstykki og smá vodkalögg áður en haldið var á ballið. Jæja, þá veit móðirin mín þetta og verður nú að byrja að fela nammið (og vodkann) einhverstaðar út í Hafnarfjarðarhrauni.

Síðustu helgi var eytt í Toronto og gerðist þar margt furðulegt. Það furðulegasta er líklegast það að á LCD Soundsystem tónleikunum þá ætlaði ég mér að fara á klósettið en ráfaði einhvernvegin baksviðs í staðinn og endaði upp á sviði. Mér fannst það ágætt svo ég fékk að fara á klósettið sem hljómsveitameðlimirnir voru með til eigin brúks og fór síðan bara aftur upp á svið og var þar í dágóðan tíma. Mjög skrýtið að fara á tónleika en enda á því að sitja á sviðinu að horfa á áhorfendurna í stað þess að stara á hljómsveitina. Eftir smá stund kom í ljóst að Orri hafði í raun leitt mig í gildru með því að vísa mér vitlaust til vegar og var hann brátt einnig staddur á sviðinu og sátum við tvö þarna, beint á bakvið hljómborðið, og höfðum það gott. Síðan var þetta orðið frekar leiðinlegt þannig að ég fór bara aftur baksviðs og þóttist vera tónlistargagnrýnandi og gekk það ágætlega. Orri þóttist vera einhver hönnuður og var hann að spjalla mikið við einhverja hljómsveitarmeðlimi og laug þá alla haugafulla. Þetta gekk allt saman vel þangað til að Orri sagðist vera vinur Nick Drake, en hann ætlaði sér að segja Nick Cave. Nick Drake dó víst fyrir allmörgum árum síðan þannig að strákunum í hljómsveitinni fannst hann nú vera orðin eitthvað meiriháttar dularfullur.

Thessi mynd var tekin baksvids a thvi augnabliki sem Orri thottist vera honnudur en Bryndis norskur tonlistargagnrynandi (mer finnst eg einmitt lita ut thannig a thessari mynd)

Ég lét ekki Orra klúðra skemmtan minni baksviðs þannig að ég hætti við að vera tónlistargagnrýnandi og gerðist kanadískt súpermódel í staðinn og fór að dansa á einhverju sér-baksviðs-dansgólfi með einhverjum “öðrum kanadískum módelum” sem allar voru, að mér sýndist, með anorexíu á lokastigi, ég þóttist því vera bara með búlimíu í staðinn. Það var nú ekki eins skemmtileg og það hljómar (s.s. að dansa með módelunum, ekki að þykjast vera með búlimíu) þannig að ég hélt til minna heima fyrir framan sviðið og hitti þar vini og vandamenn sem allir héldu að við Orri hefðum bara farið heim. Eftir tónleikana fórum við Orri í eftir-partý til kunningja okkar, sem heitir Adam og býr í Toronto, en hann hafði einnig haldið fyrir-partý fyrr um kvöldið. Adam þessi er 34 ára lögfræðingur, og þó hann sé einn slíkur þá hef ég aldrei kynnst öðru eins partý ljóni.

Adam lek a alls oddi

En já nóg um þetta kvöld, ferðin var mjög góð í alla staði, sem og furðuleg og verð ég að fá að nefna eitt annað furðulegt og var það lengsta skrúðganga í heimi sem átti sér stað síðasta sunnudag. Við Orri, Elli og Anna stóðum og horfðum á hana í svona klukkutíma og þá voru enn þá jólasveinar, klappstýrur og lúðrasveitir að koma, þegar höfðu svona 8 lúðrasveitir gengið fram hjá. Þetta var alveg fáránlegt, svo var líka Barbie-vagn þarna og fólk sem var í hnetu-búningum, Ronald McDonald (hrikalegur maður) og trúðar í hjólastólum.

Raudhetta og ulfurinn letu sig ekki vanta i gonguna, lita samt ut eins og Scarlett O'hara og Rhett Butler, svona thannig.

Annars versluðum við frekar lítillega þar sem ég virðist hafa misst löngunina í fatainnkaup. Besti staðurinn til að vera á í Toronto er auðvitað Kensington, eins og Elsa, Inga og Sigga hafa hamrað á, og er hann, að mínu mati mun skemmtilegri en second hand hverfin sem við heimsóttum í New York.

Elli og Orri keyptu ser badir ledurjakka i Kensington

Þess má einnig geta að við fórum líka upp í turninn þarna í Toronto

Turninn godi

Utsynid ur CN tower var svo sem agaett

...og í bíó á myndina Walk The Line sem var eiginlega eins og Ray og einnig álíka skemmtileg.

Ég er byrjuð í prófum, enda tek ég fullt af litlum prófum frá og með síðustu viku og til 12. desember. Í síðustu viku fór ég í eitt próf sem mér gekk ekkert svo vel í, nema það, að þegar ég kom heim þá var prófið ofaní tösku og ég hafði sem sagt gleymt að skila því til kennarans. Ég skilaði því í dag og kennarinn (Paul See Me, ekki hinn hressasti) fór yfir það á nokkrum augnablikum og sagði síðan að það gæti ekki verið að ég hefði verið að svindla eða breyta svörunum heima hjá mér því að það var eiginlega allt vitlaust hjá mér. Mér fannst þetta svo fyndið að ég hló og hló og þá sagði hann bara: See me! Og þá kom í ljós að ég hafði líka verið að misskilja einhverjar spurningar og svona en þetta endaði allt saman vel. Ég náði alveg og svona, en.. já, var samt ekki alveg með á nótunum.

Segjum þetta gott
Allir: gott.

Nú er um að gera að klára Jelly baunirnar áður en sumir koma heim, og já, ég er að lesa Psycho bókina núna og ég held að ég sé hætt við að fara í sturtu fyrir lífstíð, og var nú kvartað fyrir að ég væri löt við þá iðn.
Annars hlakkar mig mjög svo til Harry Potter myndarinnar og EF ég væri á Íslandi myndi ég bjóða Svölu á hana til að bæta upp fyrir svik og pretti síðasta sumars (2004) er hana langaði á þriðju myndina, en svona er nú það og ég lofa hér með að ég muni lesa bækurnar einnig þar sem ég er hvort eð er í lestrarátaki og þessar bækur er mjög svo skemmtilegar.
Verð að segja það, svona að lokum, að einn spænskur skiptinemi hérna mætti um daginn í partý til kunningja okkar og fór að gráta þar og þurfti Orri að faðma hann og hugga (hann er strákur og heitir Carlos). Þá hafði Carlos þessi verið að klára síðustu Harry Potter bókina rétt áður en hann mætti í partýið og var alveg miður sín yfir endinum. Okay ég er hætt núna, held að þessar Jelly Beans séu að veita mér svo mikinn sykur að ég held að ég gæti haldið áfram endalaust og endað á því að tala um frænku mína og afdrif hennar í Belgíu þegar hún var fjórtán og fór með bróður sínum í hringekju, trúður með hækjur, brenndar franskar ofaní gosbrunni og maður með grímu að selja straujárn eða eitthvað þannig, .. en ég kem í veg fyrir það hér og nú með því að klæða mig í lúffur svo ég geti ekki vélritað meira...

BB

2005-11-15T11:21:00.000-07:00

Vegna þess að ég ætti að vera að læra þá ætla ég mér að skrifa frekar eitthvað vita-gagnslaust og gera opinbert. Sjá, ég mun eigi boða ykkur mikinn boðskap. En svo ber þó til um þessar mundir að veturinn nálgast óðfluga og keypti ég mér hatt að því tilefni, rottuhúfu eins og pabbi kallar hana. Ég og Orri þurftum að labba upp í skóla í fyrradag og tókum við myndavélina með og nú mun leiðinni í skólann vera lýst í máli og myndum. Èg fell alltaf í þá gryfju ad rita sem óður fornsögulegur maður.
Hefst þá raunin:

Leiðin í skólann í máli og myndum.

Fyrst er gengið fram hjá almenningsgarðinum en nú er hann frekar grámyglulegur því laufblöðin hafa fallið til jarðar og dýrin hafa flúið til suðrænna landa, nema íkornarnir.. og skúnkarnir, sá einmitt einn áðan. Óður Íkorni sem var í miklum ham að safna fæðu í holur verður á vegi okkar og pósar hana svona myndarlega, þessi var frekar í stærri kantinum en kannski er þetta bara einskonar vetrar-forða-fita sem hefur sest á hans mjaðmir og læri.

Ikorni a leid i almenningsgardinn

Hundaeigandi og eign hans verða á vegi okkar og fannst þeim gaman að leika sér í laufblöðunum:

hundur mottekur skiparnir

Mikið er um hundsdýr í Ottawa og má sjá hér tvö toguð og teygð eintök:

hundur a hol

Á leiðinni í skólann er ágæt að doka við og fá sér kaffi og með því, enda ku kaffisopinn vera indæll:

Með þessu skilti hefst skólasvæðið:

Skolasvaedid hefst med pompi og prakt

Hér má sjá aðalbygginguna og er hún í svona rómönskum stíl með jónískum súlum og þríhyrningaformum. Glöggir lesendur sjá þó að bygging þessi er aðeins amerísk eftirlíking af fornaldarbyggingum en ekki ein slík:

Rjomatertan

John línudansari var að æfa sinn dans í skólagarðinum og leyfði hann okkur að sýna sér hvernig á að gera þetta. Takið eftir rottuhúfunni minni hlýju sem vermir og yljar:

Mikid um dyrdir og heljarstokk

John tók síðan nokkur stökk og beygingar og voru þau ágætt þó svo að Bryndísar hafi verið ívið betri:

flottir kalfar

Annars er allt gott að frétt og hlakkar okkur mikið til jólanna og ef Guð og hans herskarar lofa þá verðum við vonandi hjá Fríðu systir, Bjarna og Gumma í Dallas um jólin. Eins gott fyrir Fríðu að leggja frá sér sjónvarpsfjarstýringuna og læra að elda góðan hamborgarahrygg og kaupa gjafir á línuna. Við sjáum til hvernig jólin fara en eitt er þó víst að í febrúar þá förum við Orri til.... ta ta ta... Úrep!
Nei, ég meinti: Perú!
2ja vikna Indíána/Amazon ferð og nóg af tarantúllum og með því. Annars langar mig mun frekar að sjá kondór sem hefur verið minn uppáhaldsfugl síðan Steinar bróðir gaf mér bókina: Fuglar 9, í 8 ára afmælisgjöf. Í þeirri bók er einmitt einnig talað um fuglategundina Orra sem er af hænsnfuglaætt, og þaðan hefur Orri Jökulsson fengið sitt fagra nafn. Já það er um að gera að fara þarna “suðreftir” víst að maður er hérna á annað borð og flugmiðinn ódýr, ef miðað er við íslenskt verðlag.

Samt, athugið þessa frétt. (...aldrei heyrir maður neitt frá Perú, þangað til þegar maður kaupir sér flugmiða).

Hér gefur að líta Kondór, og þar á eftir Orra til viðmiðunnar.

Kondor heima hja ser i Andesfjollum

Orri er naestum jafn tignarlegur

Bryndís

P.s. Haukur frændi er að keppa í Herra Ísland. Ýtið hér til að sjá mynd af manninum. Ég, með mína fordóma, hélt að það væru bara ljósabekkja- og lyftingatækja aðdáendur í keppninni en Haukur, sem er ekki slíkur, er frægur fyrir það að vera afbrigðilega góður í stærðfræði og með einstaklega skýra hugsun, enda hefur hann keppt víða um lönd í einhverskonar stærðfræðilegum útreikningum. Hann reiknar eflaust út ljósabekkjageislana og víkur sér undan þeim skaðlegu á meðan hinir keppendurnir fá krabbamein og deyja fyrir aldur fram.

2005-11-10T12:06:00.000-07:00

Á hverjum degi er ég labba í skólann sé ég þessa konu auglýsa hús til sölu. Fyrstu dagana hérna var ég nú ekkert að velta henni sérstaklega fyrir mér þangað til að ég sá slagorðið hennar. Mér finnst það snilld.

Helgin sem leið var einstaklega ánægjuleg. Það voru engin verkefni yfir vofandi hjá mér svo það var bara slappað af og farið í partí. Við ákváðum að þiggja boð íslendingasamfélagsins hérna og fara upp í sveit til Völundar massa til að fá snittur og hvítvín, hitta barnabörn vesturfara og ekki síst nýja sendiherra Íslands í Kanada Herra Markús Örn Antonsson. Partýið var nokkuð rólegt þar sem meðalaldurinn var nokkuð hár en ágætt engu að síður. Markús hélt eina ræðu sem var þó fín. Ég tók mynd af honum þegar hann var í sem mestu ræðu ham:

Markus i studi

Í sama boði var Adam nokkur en hann á íslenska móður. Adam er lögfræðingur frá Torronto og við spjölluðum frekar mikið saman allt kvöldið. Hann var að fara í annað partý til Ben félaga síns í Ottawa og bauð okkur með. Við fengum bíl lánaðan hjá Völundi (þvílíkur öðlingur) og Elli keyrði okkur Bryndísi og Önnu til Ben. Ben þessi er einn svalasti Kanadamaður sem ég hef hitt (þeir eru frekar fáir). Hann býr ofarlega á Bank Street (sem er töff), er DJ, er í hljómsveit, á ruglaðslega stórt plötusafn og alveg fáránlega svala íbúð. Semsagt gaurinn sem við erum búin að vera að bíða eftir að kynnast. Fyrir heima hjá honum voru nokkrir vinir hans og við skemmtum okkur vel fram eftir kvöldi. Fórum m.a. í skemmtilegan leik sem gengur út að segja einhverjar fjórar tölur t.d 3-5-14-1. Þá nær einhver í plötu úr þriðja lárétta hólfinu, fimmta lóðrétta og svo fjórtándu plötuna í þeim kassa. Síðan er lag eitt spilað. Uhm, þetta er mun skemmtilegra en það hljómar og gengur bara með stórt plötusafn. Síðan var ferðinni heitið á hverfisbarinn hans Bens sem var nokkuð líkur Sirkus. Þess ber að geta að nánast allir barir sem ég hef farið á í Ottawa hafa verið hræðilegir svo ég hoppaða hæð mína er ég gekk inn.

Þetta er atburðarrás kvöldsins í myndum:

Elli og Ben i plotuherberginu

Ibudin eitursvala

Orri ad segja sogu

Nyji uppahalds barinn

framundan eru tvær ferðir til Torronto til að hlýða á músík; LCD Soundsystem og Depeche Mode. Svo ritgerða- og verkefna skil og þá eru jólaprófin bara byrjuð. Tíminn líður ótrúlega hratt. Fyrsti Kanadíski snjórinn sem ég hef séð er að falla akkúrat núna, ég er að hlusta á Zombies, það er passlega hlýtt í íbúðinni (gerist ekki oft). Lífið er dásamlegt.

Ykkar, Orri.

2005-11-04T20:26:00.000-07:00

Frá Toronto til Halloween og þaðan til D-listans.

Hjólið hans Orra fannst í Toronto sem er í 4 ½ tíma akstursfjarlægð héðan. Þjófarnir reyndu að selja það þar á bæ en þar sem við vorum búin að tilkynna stuldurinn og lögreglan búin að setja sína bestu menn í málið þá sagði hjólabúðaeigandinn sem þjófarnir vildu versla við: “Nei ó nei” og hringdi í lögregluna sem sigaði óðum hundum á þjófanna uns þeir lögðu á flótta. Allaveganna, við nálgumst það fljótlega því Toronto verður vinsæl núna í nóvember. Fyrst er að nefna helgarferð með Önnu og Ella “graskeri” þar sem við ætlum að snæða í hæstu byggingu í heimi því hann Elli mun eiga afmæli og hefur hann alltaf dreymt um að eyða 26 ára afmælinu sínu í heimsins hæstu hæðum. Eftir mikla útreikninga sáum við að hæsta bygging heims er í Toronto og því afpöntuðum við flugförin til Taipei sem var smá vesen því við vorum áður búin að afpanta ferðina til Kuala Lumpur en það reddaðist, stefnan er sett á meðfylgjandi turn svo og LCD Soundsystem tónleika.

Turninn stori, stafirnir eru settir inn a i tolvu

Við Orri fórum í smá field trip í dag um bæinn í strætó því að það er ekki hægt að gera margt gangandi. Við enduðum í einhverju hverfi sem minnti á Bíldshöfða en þó með amerísku ívafi og þar versluðum við í hinni yndislegu Value Village sem er eins og Hagkaup, nema hvað að öll fötin eru second hand og kosta að meðaltali 300 kall. Meðfylgjandi mynd varpar fram skóm sem ég keypti m.a. og ég bara get ekki ákveðið hvort að þeir séu sko hrikalega flottir eða bara hrikalega ljótir. Fróðir menn mega tjá sig um málið. Öllum skoðunum er vel tekið.

oged eda undursamlegir?

Halloween var síðasta mánudag og þurfti ég að eyða honum á arabískum nótum þar sem arabatímarnir mínir eru alltaf á mánudagskvöldum. Þegar ég náði svo loksins heim til Önnu og Ella, þar sem þau tvö eyddu kvöldinu ásamt Orra að gefa börnum sælgæti, þá var gamanið búið og ég fékk aðeins að sjá myndir af herlegheitunum. Mér hefði örugglega þótt þessi bestur ef ég hefði séð hann:

Thessi var ad leika pabba sinn

Takið eftir mömmunni þarna á bakvið, hún er eins og mamman í “Malcolm in the middle”. Kannski er þetta sniðugt barn sem er í hennar líki, aldrei að vita.

modirin gladvaera

Graskerin okkar þóttu vera hverfinu til sóma:

Graskerin okkar fallegu

Laugardagskvöldinu munum við eyða með fyrrverandi útvarpstjóra, Markúsi Erni, heima hjá fyrrverandi dyraverðinum, herramanninum Völundi. Markús ku nú vera sendiherra og Völundur verktaki. Uppáhaldsþátturinn minn á Gufunni er Spegillinn og mun það eflaust gleðja Markús. Völundur er s.s. með móttökupartý fyrir herra Markús og verða allir Íslendingar í nágrenninu á svæðinu, stefnt er á drykkjukeppni og fatapóker, eða þannig.

Skólinn gengur ágætlega og erum við Paul “See-me” (brjálaði kennarinn) orðnir ágætir vinir, sérstaklega eftir að við uppgötvuðum sameiginlegt áhugamál sem er breskur gamanleikur. Hann ætlar víst að koma með Monty Python í næsta tíma og verður þá loksins gaman að vera í tíma hjá manninum.

Lítið eitt um pólitík á Íslandi – Skrifað í góðlátlegu gríni en þó af nokkurri alvöru.

Mér hefur tekist að láta Sjálfstæðismenn á Íslandi ergja mig alla leið til Kanada. Þar ber fyrst að nefna hrikalega grein sem ég fann inni á síðu Heimdallar þar sem stúlka ein, er heitir Erla, er neikvæð út í Kvennafrídaginn og segir að hún hefði viljað taka þátt í honum ef: ...aðalyfirskrift þessa frídags hefði verið að sýna þeim konum samstöðu sem létu í sér heyra fyrir 30 árum, þá hefði ég pottþétt mætt.”
Ég veit ekki hvernig það er hægt að sýna samstöðu aftur í tímann. Svo segir hún einnig:
"Jafnrétti fæst ekki með því að leggja niður störf og mótmæla”.
Nú langar mig til þess að telja upp mörg mótmæli sem hafa vakið fólk til umhugsunar og leitt til breytinga (sem oft hafa verið skref að auknu jafnrétti) en fyrir mér er það frekar misgáfulegt þar sem þetta er sambærilegt og að einhver myndi halda því fram að pizzur væru ekki til og ég myndir rjúka upp til handa og fóta og fara að telja upp allar þær pizzur sem ég hef lesið um, séð og bragðað og sagt viðkomandi að kíkja ofaní frystinn fyrir framan kjötborðið í Fjarðarkaupum og segja mér hvað hann sæi þar. Ég segi bara eins og Jón Sig forðum “Vér mótmælum allir” og segðu mér svo stúlka góð að þessi orð hafi aldrei skipt neinu máli! Þessi stúlka er þó eflaust mikið gæðablóð enda man ég eftir henni úr grunnskóla og þar var hún fræg fyrir að teikna undursamlega. Já Sjálfstæðisflokkurinn inniheldur margt gæðablóðið og þess vegna langar mig ávallt til að hrista gott fólk sem kýs þann flokk í von um að það sé aðeins andsetið, andsetið sem mennirnir tveir frá Gadarena í Biblíunni og svínahjörðin sem hljóp fram af hamrinum og týndist.
Í annan stað finnst mér svolítið mótsagnakennt að baráttumál Bolla, sem sóttist eftir sjöunda sæti hjá flokknum nýverið, virðast hafa verið um níu talsins og þar af snerta fjögur þeirra “Ungt fólk”, enda Bolli sjálfur ungur (og efnilegur). – Ungt fólk til áhrifa – Að virkja ungt fólk – Borgin fyrir ungt fólk – Húsnæðismál ungs fólks, allt saman gott og blessað. Bolli fullyrðir:
"Að loknum kosningum mun Bolli beita sér fyrir auknum hlut ungs fólks í nendum [svo] borgarinnar."
Af þessu má sjá af unga fólkinu í Sjálfstæðisflokknum (ef hægt er að dæma aðeins út frá þeim Bolla og Erlu teiknisnillingi) finnst sjálfsagt að berjast fyrir hagsmunum unga fólksins, og auka hlut þess í nefnum borgarinnar, bara af því að þetta fólk er ungt. Oft þegar ég hef talað við ungt Sjálfstæðisfólk um að auka hlut kvenna í nefndum þá hefur iðulega verið sagt að það sé ekki hægt að veita konum aukin hlut “bara af því að þær eru konur”. En það má greinilega auka hlut unga fólksins bara út af því að það fólk er ungt. Þetta segi ég af því að hlutirnir eru orðaðir svona á síðunni hans Bolla en eflaust er hann ekki að meina “ungt fólk bara af því að það er ungt” heldur “ungt fólk sem er fært um að gera góð störf í nefndum” alveg eins og við femínistar meinum þegar við tölum um aukin völd kvenna (“konur sem eru færar um að sitja í nefndum og gera það góð störf). Sjálfstæðisfólk hefur oft viljað snúa út úr þessu (“Konur bara af því að þær eru konur”) og leyfi ég mér því hér að beita þeirra eigin útúrsnúningum á þeirra eigin baráttumál. Erla beitir einmitt þessum útúrsnúningi sjálf í grein sinni um kvennabaráttuna með eftirfarandi orðum: “Persónulega vil ég fá stöðu á mínum eigin forsendum og ekki vegna þess að það vantar konu í stöðuna.” Og því leyfi ég mér að snúa þessum útúrsnúningum hennar í raun að baráttumálum Bolla sem vill allt fyrir ungt fólk gera og bara af því að það fólk er ungt. Þetta kallar maður “að láta ungt Sjálfstæðisfólk bragða á eigin meðali.”

Grein Erlu er á heimdallur.is og baráttumál Bolla má sjá á bolli.is.

Bryndís Bé
með spaug og spé,
samt ekki alveg alltaf.

2005-10-30T08:41:00.000-07:00

Af fyrrverandi dyraverði, graskers-útskurði og spilavíti

Við erum búin að vera að sækja nokkra Íslendinga heim sem búa hér. Fyrst má nefna hann Völund og hana Dæju. Völundur átti dyravarðaþjónustuna MAGNUM á Íslandi á sínum tíma, en ég man einmitt glöggt eftir henni vegna fjölmiðlafárs í kringum starfsemina. Þannig var mál með vexti að MAGNUM var gefið að sök að berja fólk og brjóta af mikilli elju og fannst mér á því herrans ári 1998 mjög fyndið að spyrja fólk sem var með marblett á öxl eða læri hvort það hafi hitt MAGNUM. En Völundur þessi er ábyrgur heimilisfaðir í dag en man þó vel eftir lífi sínu sem “Dyravörður Reykjavíkur” og gat ég því loksins fengið svör við nokkrum spurningum sem hafa brunnið á mér lengi. T.d. hef ég lengi velt fyrir mér hvernig þessir dyraverðir vita hver vann Hawaiian tropic keppnina síðustu 10 árin og hvernig þeir vita hver á að vera í VIP röðinni og hver ekki. Völundur sagði að þessi viska krefðist smá vinnu: lesa Séð og Heyrt, fylgjast vel með og eins væri hvort eð er eiginlega alltaf sama fólkið að koma á staðina þannig að maður lærir smám saman inn á það hverjir eru “frægir”.
Næsta spurning:
En ef ég kem til þín og segðist vera fræg og væri það í raun en þú vissir það ekki?
Svar: Ef þú þarft að segja dyraverði að þú sért fræg þá ertu ekki nógu fræg fyrir VIP.
En ef ég er ótrúlega fræg í t.d. Indónesíu?
Svar: Það verður að ná til Íslands líka.
Og svo kemur aðalspurningin sem ég gleymdi að spyrja hann. En ef maður er ótrúlega virtur og frægur prófessor má maður þá fara í VIP röðina? eða einhver sem vann ekki Hawaiian tropic keppnina heldur t.d. einhverja virta vísindakeppni? Hvað með t.d. Pál Skúlason fyrrverandi rektor Háskólans, kemst hann inn á Hverfisbarinn sem VIP? Eða hvað með t.d. ef Gísli á Uppsölum vildi fara að djamma á sínum tíma, hann var frægur svo hefði honum verið hleypt inn í VIP? Hvað með heimsmeistarann á gönguskíðum? Boga Ágústsson? Gerði Bjarklind? Halim-Al? Besta skurðlækni Íslands? Eða manneskju sem er t.d. íslandsmeistari í að standa á höndum? Maðurinn sem ræktaði stærsta grasker heims árið 2004, ég meina, mér finnst það þó nokkuð meira töff heldur en að vinna Ungfrú Ísland. Já spurningin er sem sagt:
Fyrir hvað þarf maður að vera frægur til að fá að komast inn sem VIP? Er það hvað sem er eða er einhver lína dreginn?
Ég þarf að spyrja Völund spjörunum úr næst er ég hitti hann.

Já Völundur og Dæja eiga áttfaldan bílskúr, nokkra bíla, vatnaketti, jet-ski og báta ásamt gestahúsi sem er í raun tvær íbúðir sem báðar eru stærri en okkar íbúð. Okkur líst helvíti vel á að koma þangað aftur í heimsókn og fá að taka í tólin.

Við vorum með graskers-útskurðar-keppni hér í fyrradag og var mikið fjör.
Mexíkóarnir komu til okkar, ávallt með te-kíla við hönd, og svo komu nokkrir sænskir krakkar einnig, eru þau ávallt með salt-lakkrís við hönd sem er sem gullnáma því salt-lakkrís er nánast ófáanlegur hérna.

Vid Anna ad skapa hid fullkomna grasker

Alejandro og Elli en theirra grasker vann graskerskeppnina (samudaratkvaedi)

Lid Orra var gott en ekki nogu gott

Orri i nyja dressinu (ath buxurnar eru Dolce and Gabbana, mjog toff)

Three Amigos

Halloween er svo á morgun, hlakka svona ágætlega til ef satt skal segja.

Við fórum í, að ég held, stærsta spilavíti Kanada síðustu helgi og var þar mikið af skrýtnu fólki að spila. Menn með hárkollur og gullkeðjur í póker og svo fullt af eldri-borgurum með derhúfur í litlu Rauða Kross vélunum (sem er þó ekki Rauða Krossins).

Hid kanadiska Casino
Starfsfólk spilavítisins gekk svo á milli og gaf pókerspilurunum frítt áfengi en gamla fólkið fékk kaffi og me'því. Við Orri eyddum um 1000 krónum en svo var okkur öllum lokið því þetta spilavíti er inn á Hilton hóteli og í eigu þess, við höfðum ekki áhuga á því að leyfa Paris Hilton að fá peninginn okkur til þess að geta orðið enn verri fyrirmynd en hún er nú þegar. Má ég þá frekar biðja um Rauða Krossinn. Mexíkóarnir eyddu litlu, enda í nöp við Paris Hilton, og ein sænsk stelpa vann nokkra þúsundkalla og uni vel við sitt.

Jæja, best að fara að lesa Kóraninn, sem er eitt af heimaverkefnum morgundagsins. Kóraninn, kakó og kex hér á bæ, ef ég myndi skipta út því fyrst nefnda fyrir Andrésblað þá væri þetta nú bara eins og heima.

Bryndís

2005-10-25T21:41:00.000-06:00

Oh jájájájá.

Það er stuð að hafa árstíðir. Hérna er allt orðið rautt, gult og appelsínugult. Það voru margir búnir að segja við mig hvað það væri nú fallegt að hafa haustliti og svona, og það var bara rétt hjá þeim. Nú eru allir litlir krakkar “leaf picking” með foreldrum sínum, það eru útskorin grasker á öllum pöllum í tilfeni af hrekkjavöku og íkornarnir eru að tryllast í söfnun sinni. Þetta er andrúmsloft sem ég hef eiginlega ekki kynnst áður og stemmningin er nice.

Frá 7 til ellefu ára aldurs var ég í enskumælandi skóla og talaði, hugsaði og dreymdi á ensku. Ekki reyndi mikið á ensku kunnáttuna á Íslandi og í tíu ár talaði ég ensku sjaldan. Framburðurinn var því frekar ryðgaður er ég kom hingað en það er allt að lagast. Með því að vera í umræðutímum þar sem “the morale co-ordinator” biður mann vinsamlegast að segja eitthvað ef maður er of þögull og verknámi heilu og hálfu dagana hefur enskan mín snarbatnað. Ég læt því fylgja smá hljóðdæmi, þetta er bara svona venjuleg, frekar mikið notuð setning. Dæmið má nálgast hér

Einn fróðleiksmoli í lokinn. Ég er í endalaust fræðandi kúrs sem heitir “Microbiology and Immunology”. Þetta er þriðja árs kúrs sem ég veit ekki af hverju ég er í, en hann er mjög áhugaverður. Það er feitur (í báðum merkingunum) japani er heitir Dr.Yan sem kennir hann, nema hvað að hann er búinn að vera erlendis á ráðstefnum aðra hverja viku og biður hann þá vin sinn Dr. Bob Saget að kenna fyrir sig. Hann er líka hress og talaði hann m.a. um magasár í síðasta tíma. Þetta er kannski eitthvað sem maður lærir í líffræði 103 en ég hélt að magasár hlytust af því að drekka of mikið kaffi, eiga erfiða konu eða fyrirtæki sem væri í vafasömum rekstri en svo er víst ekki. Í langflestum tilvikum er það bakterían Helicobacter pylori sem veldur magasárum. Þetta fannst mér ótrúlegt. Það fannst öllum heiminum líka þegar tveir ungir spaðar komu með þessa kenningu og það trúði þeim því enginn. Mér skilst að annar hafi þá sprautað veirunni í sig og fengið magasár. Þeir fundu líka út hvað dræpi veiruna, sprautuðu því í gaurinn og hann læknaðist. Þá unnu þeir nóbelsverðlaun. Veit ekki alveg með söguna en þetta er víst satt.

Props til Sunnu sem keyrir víst Pönduna eins og brjálæðingur þessa dagana og heldur áfram systkina hefðinni.
Ég var búinn að lofa mömmu myndum úr íbúðinni: Orri

Sofan er litil og saet hola

Annar helmingur eldhuss

Hinn helmingur eldhuss

Tegar komid er inn, fyrsta sjon

Badid hreint og fint, sturta sest i spegli

Rumid er undir sud

Restin af svefnherbergi, walk in closet sem ekki er heagt ad walk in

Svona heildarlook, sjonvarpsbord en ekkert sjonvarp...

2005-10-19T18:08:00.000-06:00

Jæja Jesús.
Ég er mjög ánægð og ástæðan er sú að við fengum loksins okkar dýru myndavél frá póstinum. Hún er búin að vera svona 3 vikur á leiðinni. Ég hélt fyrir 10 dögum síðan að einhver hefði stolið henni (miðaldra kona með stelsýki sem vinnur við flokkun á pósthúsinu í Chicago). Ég huldi þó harm minn þar sem hjólunum okkar var stolið frekar nýlega og ég var orðin hrædd um að ég fengi skammir í hattinn frá foreldrum og forráðarmönnum fyrir að láta stela öllu frá mér (skarpir muna eftir því að fartölvunni minni var líka stolið í fyrra, þarna rétt eftir að ég klessukeyrði bílinn minn..muniði? já einmitt).
Jæja myndavélin kom bara með storkinum til mömmu og pabba og við erum ansi góð við hana, stefni að því að stofna síðu um hana á barnalandi innan skamms. Já þetta er 7 megapixla tryllitæki með 4x inndrætti og 2gb minniskorti, sem þýðir að við getum tekið eitthvað um millijón myndir.

Trukkurinn beint a augad

Hlakkar ekki öllum til þegar ég kem heim með millijón myndir og við getum verið svona 4 ár að skoða þær?
Allir: Jú okkur hlakkar mjög svo til.

Skólaganga mín hérna er líkust dauðagöngu. Ég er alltaf eitthvað að misskilja alla, ég á mjög erfitt með að hlusta á kennara sem eru ekki að segja nógu spennandi hluti. En eins og venjulega er skólaganga mín ýkt í báðar áttir. Mér gengur mjög svo vel í arabasögunni og þó svo að bekkurinn minn samanstandi af 45 kanadamönnum (þar af 4/5 af arabísku bergi brotinn) þá tókst mér að fá hæstu einkunn fyrir verkefnið mitt. Voru miklir flugeldar í hausnum á mér í tilefni af því.
En Eva var ekki lengi í Paradís því að ég er alveg út á túni að bíta gras í hinum áföngunum sem snúast allir um ensku, ensku sem fag.
Í “enskum skrifum” halda allir að ég sé eitthvað treg af því að einn daginn var kennarinn að fara yfir heimaverkefni og ég var aldrei með þau, hún þurfti því alltaf að láta mig fá þau um leið og hún ætlaði að fara yfir þau (ég gleymdi ljósritunum heima). Eftir þá kennslustund hagaði ég mér vel og passaði alltaf að hafa öll blöðin með mér en hún heldur enn þá (3 vikum síðar) að mig vanti alltaf allt og er alltaf að koma til mín: “well Bryndís..hmmm” að rétta mér aukablað, þannig að nú á ég alltaf tvö eintök af hverju ljósriti sem hún lætur okkur fá.
Bekkurinn minn er með henni í þessu því í dag var einhver Indverji sem spurði mig mjög alvarlega:
“Ertu með verkefnin með þér núna?”
og ég alveg:
“já já já, ég er alveg með þetta allt”
en í því kom kennarinn til mín með aukablað og ég fékk enn og aftur að eiga tvö ljósrit. Er frekar svekkt yfir því að einhver Indverji sé að skerast í leikinn þar sem einn kínverji sem situr oft við hliðina á mér hefur alltaf miklar áhyggjur af mér og er alltaf að leyfa mér að sjá hjá sér þrátt fyrir að ég sé með sama blað og hann fyrir framan mig. Bilað lið!
Já og svo er sama vandamálið í öðrum ensku áfanga sem gengur út á það að hlusta á smásögur og tónlist og kafa ofan í textana. Kennarinn þar er áðurnefndur Hitler sem lét okkur gera margra blaðsíðna verkefni úr kennsluáætluninni. Alltaf þegar ég geri eitthvað vitlaust hjá honum þá horfir hann fast í augun á mér og segir “SEE ME!” og maður segir bara á móti “yes sir”. Þegar hann segir “SEE ME!” þá þýðir það að maður þurfi að hitta hann þegar tíminn er búinn undir fjögur augu. Hann tekur mann alveg á taugum þegar hann segir þetta “SEE ME!”.
Ég er þó búin að læra heilmikið hjá honum, hann má eiga það, fór t.d. í próf hjá honum um daginn og ætlaði sko að gera allt rétt nema hvað að ég féll á tíma, eins og venjulega, og endaði með henni Love (stelpa sem er með mér, alger sluksi og heitir Love í alvörunni) út í horni með strítu-hatt á hausnum og “SEE ME!” glymjandi í eyrunum, svona næstum því.

En já arabasagan gengur vel, en sá seta í þeim áfanga er efniviður í bók. Kennarinn, hann Hussain er náttúrulega ólýsanlegur, kann kóraninn utan af á arabísku og Biblíuna (næstum því) á frönsku. Svo vitnar hann í þessar bækur hægri og vinstri og arabarnir glósa og glósa og kanadamennirnir líka því þeir skilja frönskuna og ég bíð bara eftir því að hann segi hlutina á dönsku eða eitthvað svo ég fái stundum bara að skilja þá ein.
Hussain er helvíti klár, örugglega einn sá klárasti sem ég hef á minni ómerku ævi hitt (mamma og pabbi: ég er samt ekki að fara að ganga Allah á hönd, engar áhyggjur). Ég er líka ekkert nema augun og eyrun í tímunum hjá honum, sem er nú annað en tvær stúlkur sem sitja fyrir aftan mig og eru mestu gelgjur í alheimi, alltaf að tala um plokkaðar augnbrúnir, flegna boli, sæta stráka og háhælaða skó, mér fannst síðan eitthvað fyndið við það að þær eru báðar frá Íran, kom mér reyndar ekki á óvart, en ég er fegin fyrir þeirra hönd að þær búi í Ottawa og geti því sinnt þessum krefjandi áhugamálum sínum.
Já það sem ég vildi sagt hafa er að nú á mánudagskvöldið var ég í 3ja tíma fyrirlestri hjá honum Hussain. Hann byrjar klukkan hálf sex um kvöldið en síðan þegar svolítið er liðið á hann tek ég eftir því að bekkurinn er orðinn mjög órólegur. Allir eru alltaf að glápa út um gluggann og benda eitthvað út og benda síðan á klukkuna og segja eitthvað svona “ramma amma halal halala”. Mér fannst þetta mjög dularfullt og var eitthvað að reyna að vera með, horfa á klukkuna, enn klukkutími eftir af tímanum og eitthvað svona. Nema það, að allt í einu tekur stelpan við hliðina á mér upp risavaxinn hamborgara, franskar, osta og kex og vinkona hennar tekur upp salat og subway og hvaðeina. Síðan bara áður en ég veit af er allur bekkurinn að borða kökur, brauð, hamborgara, steikur og með því, allir nema ég og hinir 6 krakkarnir í bekknum sem erum af germönskum/asískum uppruna. Kennarinn heldur bara áfram að tala og sjálfur fer hann eitthvað að sötra á kaffi og narta í brauð. Eftir tímann fer kennarinn síðan að tala um Ramadan og þá kemur í ljós að Ramadan á sér stað núna og allir krakkarnir höfðu verið að fasta á meðan það var bjart úti en síðan þegar dimmt er orðið þá fara múslímarnir bara að raða í sig kræsingum. Gelgjurnar voru bara með kjúklingavængina á lofti og hvaðeina.

Jæja, svona getur nú verið skrýtið að vera í svona alþjóðlegu umhverfi en ég held einmitt að Kanada eigi heimsmet í alþjóðlegheitum, fólk er bara going cultural crazy.
Mig er farið að langa að halda uppi heiðri Íslendinga og mæta í lopanum og lyktandi af brennivíni í tíma með maðkað mjöl í nesti, útilegu-kassagítarinn á bakinu og mótmæla Danska konunginum í frímínútum, síðan fer ég heima að horfa á "Á tali með Hemma Gunn". Verst að skuli ekki hafa tekið hann Hermann Gunnarsson með mér á vidjói hingað út.

Jæja meira en nóg af tali hér.

Góðar stundir
Adios
Brain-dís

P.s. lesturinn gengur thokkalega. Tharna er eg ad glugga i Laxness, mikil spenna atti ser stad i thessum kafla

2005-10-16T16:20:00.000-06:00

Nú hef ég ákveðið að lesa eina “bókmennt” á viku. Ég geri þetta hér með opinbert svo ég neyðist til að standa við orð(skrif) mín. Fólk á eftir að spyrja mig út í þetta og ef ég hef ekki staðið við orð mín þá missir fólk trúna á mér og ég enda sem ólesinn útlægi upp á heiðum. Nú á fólk eftir að vera sífellt spyrjandi: "Og hvað ertu að lesa núna?" og ég verð að svara af bragði, sannleikanum samkvæmt. Fólk á eftir að senda mér bréf, tölvupóst, flöskuskeyti, hraðskeyti, heillaóskaskeyti, bréfdúfur, sendiboða og hvaðeina til að forvitnast fyrir um lesturinn. Sumir hafa jafnvel hafist handa við að kynna sér Mors-tæknina og aðrir eru að koma fyrir speglum og blikkljósum í gluggasyllum til þess að geta sent spyrjandi ljósmerkingar yfir hafið.
Það þýðir lítið annað en að vera “well literate” þegar maður ætlar sér að verða veraldavanur glaumgosi (jollity jack), já eða/og þriggja barna móðir í Garðabænum. Börnin hlusta á hið daglega ávarp móður sinnar eftir að hafa klárað hafragrautinn sitjandi við eldhúsborðið:
“Kæru börn, ég vil byrja á því að þakka ykkur fyrir komuna. Allar hamingjusamar fjölskyldur eru sviplíkar; hver óhamingjusöm fjölskylda er óhamingjusöm á sinn einstaka hátt. Varðveitið þessi orð, takið lýsi, góðar stundir.”

Jæja úr lestri og í léttvægari hluti.
Orri þurfti svo mikið að pissa í gær að hann gat ekki labbað.
Þetta var ótrúleg sjón. Hann var að fara inn á skemmtistað en þurfti að bíða eftir því að ég kæmi úr hraðbanka með aur handa honum því það kostaði nokkra dollara inn. Það tók smá tíma og þegar ég kom til baka leit hann mjög skringilega út og var búinn að losa beltið og buxurnar voru að detta niður um hann. Hann gat eiginlega ekki labbað en þegar ég rétti honum aurinn reyndi hann að staulast áfram til aðgangsaura-innheimtu-mannsins. Síðan gat hann ekki labbað frekar og varð hann þá að velta sér inn á klósett, svona eins og ef maður myndi rúlla bjúga niður brekku.
Minnti þessi veltingur mjög mikið einhverskonar mannkynssögulegar hörmungar en eftir losun varð hann mjög stáli sleginn og nú situr hann hér á Daly Avenue og keppist við að fylla aftur á blöðruna.

Annars er lítið að frétta, haustið er komið. Rauð laufblöð prýða hverja einustu malbikuðu flís og sér maður þá af hverju Kanadamenn hafa ákveðið að hafa fánann sinn með rauðu laufblaði á, þessi laufblöð eru sko í hárinu á manni ef maður vogar sér út í laufblaðaregnið. Annars er nú frekar rómantískt að hafa svona laufblaðaregn, maður endurnærist allur og finnst haustið vera fallegasti tími ársins. Íkornarnir eru á ljóshraða í hnetutínslunni, sumir hafa ekki nennt að byrja fyrr og eru nú að reyna að safna forðanum á elleftu stundu.
Miðsvetrarprófin skella á núna í vikunni og eitt af verkefnunum mínum er að taka viðtal við Kanadamann um hvað sem er. Mér datt í hug að tala við einn svertingja sem býr hér um það hvernig sé að vera svertingi. Hvort hann hafi aldrei langað að vera hvítur þar sem ég veit að mörgum hvítum krökkum hefur einhvern tímann langað að vera svertingi. Mig langaði til þess á tímabili, það var reyndar á sama tímabili og mig langaði til að vera með teina, freknur og í hjólastól. Er reyndar nett sama með freknunar og húðlitinn núna en hallast þó frekar frá teinunum og hjólastólnum.

Nóg er komið, kvöldmaturinn vill láta elda sig.

Bryndís

2005-10-12T11:25:00.000-06:00

Geez louise, hvar á maður að byrja...
Ferð okkar Bryndísar til New Yowwwke var frábær. Við tókum nætur rútu frá Ottawa og sáum fljótlega eftir því. Rútan var örugglega með fyrstu bílum sem Ford gamli framleiddi upp úr aldamótunum 1900 og þægileg eftir því. Við stoppuðum á 2 tíma fresti svo svefn var ekki mikill. Við Bryndís erum að komast að því að stundum getum við verið svolítið utan við okkur. Allavega fannst okkur það þegar við gleymdum því eiginlega að við vorum að fara til New Yowwwke og föttuðum það í 7-11 þegar Bryndís leit á mig og sagði: hvað er klukkan eiginlega? Þá var hún tæplega átta og við áttum að vera mætt í rútuna eftir klukkutíma. Við hlupum heim og pökkuðum í hvelli. Á einum tímapunkti pökkunarinnar hugsaði ég með sjálfum mér að það væri kannski sniðugt að taka vegabréfin okkar með til að nota sem skilríki svo að okkur yrði ekki meinaður aðgangur að börum í New Yowwwwke þar sem N. Ameríku búar gefa lítið fyrir okkar hefðbundnu íslensku skilríki. Þetta kom sér vel á landamærunum þegar landamæraverðir gráir fyrir járnum vildu aðeins kíkja á vegabréfin okkar. Reyndar komu þeir á óvart, þessir verðir. Sá sem að við lentum á var bara cracking jokes allan tímann, (klukkan var 4 um morguninn) falsaði gögnin okkar þar sem við vissum ekki heimilsfangið þar sem við ætluðum að gista og var eiginlega bara a barrel of monkeys.

Í New Yowwwke hittum við Guðbjörgu vinkonu Bryndísar og Kyle verðandi eignmann hennar. Þau bjuggu í Harlem og þar fengum við aðeins að hvíla okkur. Næstu tvær nætur gistum við svo í nýju íbúðinni þeirra í Brooklyn. Brooklyn er spennandi hverfi, mikið líf og góð stemmning. Þangað er alltaf ríkara og ríkara fólk að flytja og hverfið verður öruggara með degi hverjum, en það er ennþá frekar ódýrt sem er feitt. Á miðvikudags kvöldið lá leið okkar í Madison Square Garden til að sjá og heyra Paul McCartney troða upp. Þegar við fundum sætin okkar vorum við nú ekkert alltof hress með þau, þar sem þau voru eignilega eins mikið bakvið sviðið og um getur. Við sáum semsagt ekki neitt. Ekki skánaði þetta þegar fimm manna fjölskylda kom til okkar og sagði að við værum í sætunum þeirra, okkar sæti voru þá ennþá meira bakvið sviðið. Svo mikið að það var svartur dúkur yfir sætunum. Okkur fannst þetta nú eitthvað skrýtið og fundum sætavörð til að kanna af hverju það væri dúkur á sætunum okkar. Hann sagði okkur að það væri verið að relocate í þessi sæti og sendi okkur til einhves karls. Hann fór með okkur til að hitta einhvern annan karl. (Akkúrat á þessum tímapunkti slokknuðu ljósin og allt varð vitlaust í höllinni.) Sá var með fullt af miðum á sér og sagði: hmm, let me see what I have for you. Ég bað hann um að: give us something sweet. Hann fór í gegnum miðana sína, glotti og mælti háum rómi: You’re going down to the floor! Og byrjaði að hlaupa með okkur niður. (Þess ber að geta að ekki vorum við bara bakvið sviðið heldur líka lengst uppi svo við vorum eiginlega fyrir ofan sviðið líka og sáum ekki neitt). Á meðan við hlupum eins og fætur toguðu byrjaði bandið að spila Magical Mystery Tour og mér leið eins og í bíomynd. Gæinn hljóp alltaf neðar og neðar, veifaði miðunum hægri og vinstri til allra þeirra öryggisgæja sem í vegi okkar urðu og allt í einu vorum við komin frekar framarlega fyrir miðju í nýju sætin okkar. Þetta var eiginlega of skrýtið. Tónleikarnir voru æði, urðu alltaf betri og betri eftir því sem á leið og Paul skemmti sér greinilega vel. Sagði mikið af sögum á milli laga og var allur hinn hressasti. Prógrammið var langt og spannaði allan ferilinn hans. Hann tók nokkur lög af nýju plötunni sinni Chaos and Creation in the Back Yard og var “Jenny Wren” klárlega besta lagið. Mér fannst geðveikt þegar hann sendi bandið sitt af sviðinu og var bara einn og fór að segja gamlar bítla sögur, hvernig hann og George hefðu alltaf verið að fíflast með að spila Bach línu á gítar og það hafði orðið að Blackbird. Spilaði svo nokkur lög einn á sviðinu. Það var margt sem kom mér á óvart, ég hafði aldrei fattað að það væri hægt að gera Back in the USSR að svona miklum rokk slagara, en með flottu ljósa / video show-i var það geðveikt. Live and Let die með þvílíkum eldglæringum var líka flott. Hrifnastur var ég samt af öllu gamla bítladótinu, Hey Jude, Let it be, Yesterday, Helter Skelter, Long and Winding Road, Blackbird osfrv. Eftir tónleikana vorum við í Bítla-vímu og röltum um götur N.Y. langt fram á nótt.

Það var nú ýmislegt fleira sem við sáum og gerðum en ég held að það sé nóg komið af sögum frá New Yowwwwke í bili. Annar hápunktur í ferðinni var án efa þegar uber svalur svartur gaur sagði við mig með mjúkri röddu: yo’, wassup dog. Það var a dream come true.

Ég verð að fara grein að skrifa,
audi
Orri

-------------------

I Thanksgiving hja Fru Unni. Snillingurinn hun Unnur faer fimm broskalla en Bryndis adeins einn fyrir ad vera med mikla rot.

2005-10-04T17:07:00.000-06:00

Nokkrar myndir í viðbót fyrir áhugasama, þessar myndir eru fengnar að láni frá Ella.
Elli, alltaf góður á vélinni.

Leiðin í skólann er ei long ne strong

"Can you do me a favourite?"

Innflytjendavandamal i uppsiglingu

2005-10-03T20:47:00.000-06:00

Ég lærði af mér hausinn um helgina. Hann er þó að komast aftur á enda verður hann að vera á réttum stað því hann er að fara að snúast í hringi í Nýju Jórvík annað kvöld, líkt og Perlan.
Mig langar mjög mikið til þess að síma í vini og vandamenn en einn hængur er þó á. Síminn sem við eigum kostaði 500 kall og ég held að hann hafi verið einnota, hljóðið í honum núna er í það minnsta hrikalegt og ég gæti alveg eins verið að tala við Búsk-mann í stað móður minnar.
Já, mig langaði bara til að tilkynna að ég lærði mjög mikið um helgina og af því munu góðir hlutir af hljótast. Arabasagan gengur sérstaklega vel enda hræðist ég kennarann, hann Hussein, og þori ekki að gera neitt annað en að vera vel undirbúin með ártölin á reiðum höndum. Ekki töff, en samt smá töff.
Þeir sem hræddust það að saklausar köngulær væru að fara að láta lífið í ryksugunni í síðustu færslu þurfa ekki að skelfast því þær löbbuðu sjálfviljugar út, svona næstum því, og eru nú búnar að koma sér vel fyrir upp á heiðum.
Þá er ég búin að skrifa þessa færslu.

Bryndís

P.s. myndavélin er enn á leiðinni, hún fer hægt um enda mikil verðmæti á ferð. Vonandi verðum við búin að fá hana fyrir Nýju Jórvíkurferð, en ef ekki þá mun ég bara kalla fram minningar með því að horfa á Beðmálin í borginni.

2005-09-30T15:15:00.000-06:00

Sjomannslif a Quebec-iskum olgusjo

Ut i hafsauga

Ein grettin og einn eineygdur

Elli og Anna

Folk a leid til messu

2005-09-28T17:21:00.000-06:00

Orri virðist ekki vera duglegur skrásetjari en ég líkist þó mun meira mönnum eins og Mattheusi og Jóhannesi. Orri hagar sér eins og Jesús og lætur bara aðra um það að skrásetja allt um sig.
Eitt sinn er Orri fór í reisu til Quebec safnaðist fólk margt í kringum hann og vildi á hann hlýða. Fólkið voru fátækir skiptinemar sem komu víðsvegar að, sumir frá Mexíkó, aðrir frá Spáni og enn aðrir höfðu ferðast alla leið frá Svíþjóð. Orri var búin að fá sér nokkra bjóra og þótt hann skemmtilegri fyrir vikið. Reytti hann af sér glens og gamanyrði og varð úr því mikill glaumur og grín. Afleiðing þessa er sú að okkur, s.s. Orra og frú, hlotnaðist nokkur tilboð í kvöldverði víðsvegar um bæinn. Á föstudaginn fer Orri ásamt fylgdarliði til Spánverjanna en þeir ætla víst að elda einhverskonar spánskar eggjahrærur. Mexíkanarnir verða að bíða betri tíma, eins og efnahagur landsins, því Svíarnir sækja fast að og krefjast þess Orri fari fyrir hópnum á Þakkargjörðarhátíðinni og fæði þá alla af einum kalkúni. Orri ætlar sér að biðja þau Önnu og Ella að hjálpa sér við þann gjörning enda eru þau, eins og Orri, vel til þess fallinn.
Já, ferðin til Quebec var mjög góð að því leiti að loksins kynntumst við hinum skiptinemunum að ráði. Quebec city var þá líklegast hápunktur ferðarinnar því borgin er ákaflega fögur og fríð, hún var einnig svolítið töff, en töffleiki er einmitt það sem mörgum N-Amerískum borgum virðist vanta. Já við Íslendingarnir vorum með öll færi úti og höluðum inn kunningjum þó svo að byrjunin og endirinn á ferðinni hafi verið svolítið óheppilegur. Við byrjuðum á því að sofa yfir okkur þegar það átti að leggja af stað og síðan þegar við komum heim var búið að stela hjólunum okkar, athugið bara hjólunum okkar, báðum, enginn annar saknaði síns. Ekki gott mál en við vorum nú fljót að sættast við þjófnaðinn. Bremsurnar voru hvort eð er bilaðaðar á mínu hjóli þannig að ég hefði hvort eð er dáið á því fljótlega. Orra huggun fólst í því að nú væri einhver róninn í Ottawa búin að redda sér dollurum fyrir allnokkrum kippum af sálusorg.
Nú er hinsvegar lærdómur mikill skollinn á, Stóri-lærdómur svokallaður. Það er bara ekkert gert annað en að læra. Ég þarf að halda nokkra fyrirlestra í næstu viku og að skila inn tveimur verkefnum í þessari. Orri er í áfalli miklu því hann nennti ekki að kíkja á námsáætlunina fyrr en núna og er hann víst kominn svolítið (vægt til orða tekið) eftir á.
Við skulum vona að hann sjálfur fyllist fljótlega anda skrifa og lesturs og fari að blogga og læra svolítið fyrir okkur hin.
Maður er ekki farin að sakna neins enn, ég get horft á íslenska piparsveininn, "Leitina", á vefsjónvarpi Skjás eins, og veitir það manni ákveðin unað að horfa á nokkrar Gunnur og Sigga og Stínar. Þó svo að þátturinn lofi ekki miklu meira en bara nokkrum augngotum þá er hinsvegar önnur sagan um íslenska Idolið sem mig langar að hanga yfir með Stjörnusnakk í annarri en Kúlúsúkk í hinni.
Já, reyndar eru hér Desperate housewifes sería 2 að byrja á sunnudaginn og spurning um að kaupa bara Ben and Jerry's,, nei ég veit betra, spurning um að kaupa kannski bara fyrst sjónvarp! Og kannski ryksugu líka. Ég sá nefnilega fiðrildi á gólfinu hér í gær og ætlaði að fara að taka það upp og henda út um gluggann þegar ég mætti samkeppni sem spratt fram undan ofninum. Hlussu-könguló sem á greinilega heima þar, ásjón hennar fékk mig til þess að hika, en að hika er það sama og tapa, og þegar ég áttaði mig aftur þá var köngsi byrjaður að pakka fiðrildinu inn í sinn sellófón og það á miðju eldhúsgólfinu hjá mér. Mig langaði til að garga af gremju yfir örlögunum og því að einhver köngulóar-api skuli í alvörunni búa hérna með með í húsinu og ég get ekkert gert því að ég á ekki ryksugu né þor í að halda á henni og henda henni út. En nú er stefnan sett á ryksugu og sjónvarp. Pottþétt 2005.

Bryndís

2005-09-21T20:19:00.000-06:00

Við erum búin að kaupa okkur hjól og allar leiðir virðast vera færar: leiðirnar í bíó, í skólann, á barinn og í matvörubúðina eru nú svo færar að hægt er að láta sig renna á hjólhestunum nánast að afgreiðslunni án þess að þurfa að lyfta litla fingri, hvað þá fótlegg. Orri er á fjallahjóli en Bryndís á einhverju ódýru BMX hjóli með áföstum rörum og rennum til þess að stunda hjólalistir. Þar sem þær eru ekki til staðar í hennar veika líkama þá má nota rör þessi sem snaga til að hengja allskonar dót á eins og t.d. mjólkurfernur og annað sem flytja þarf hratt og örugglega á milli staða.
Þess má þó geta að líkami Bryndísar verður ekki veikur lengi því hún er byrjuð að stunda skautadans grimmt ásamt sjálfsvörn, sérhannaðri fyrir konur, og hip hop dansi. Takmarkið er að geta stundað fullkomna sjálfsvörn á skautum undir bandarískri götu-tónlist. Skautakennslan er ákaflega skemmtileg þar sem ég (Bryndís) er best í bekknum, við vorum aðeins þrjár sem kunnum að renna okkur sómasamlega áfram á skautum. Hinar stúlkurnar eru flestar spánskar og koma skautar þeim (ó)spánskt fyrir sjónir. Í sjálfsvörninni er ég einu sinni í viku með öðru bardagalistafólki og þar stjórnar kóreumaðurinn Tan Eun (en ekki Fun eins og ég las það alltaf fyrst) hópnum með harðri hendi.
Ég er búin að vera í allan dag að læra fyrir tíma hjá klikkaðasta kennara samanlagðar heimskristni. Hann lét okkur m.a. gera 4 blaðsíðna verkefni upp úr fasískri kennsluáætlun sinni þar sem m.a. kemur fram að ekki megi vera veikur á fimmtudögum, annars er maður fallinn. Verkefnið var m.a. svo hljóðandi:
You handed in an assignment, written in pencil or in red ink. What will happen? Svar: I’ll get my assignment back unmarked and I’ll need to re-write it with dark blue or black ink and hand it in later.
Verkefnið var s.s. 4 blaðsíður sem voru allar með 20 svona spurningum og síðan þurfum við að skrifa undir skjal þar sem við lofuðum því að fara eftir öllum reglum kennsluáætlunarinnar og ef við gerum það ekki fullkomlega þá sé það engum öðrum að kenna en okkur sjálfum og þ.a.l. er refsing réttlætanleg. Undirskrift takk og nemendanúmer og svo að lokum: seinkoma í tíma er það sama og skróp. Hér er kvikindi mikið á ferð, en.. ég hlakka þó smá til að vera hjá honum í vetur og sjá upp á hverju hann tekur næst, þar sem kennsluáætlunin var gerð að erfiðu heimaverkefni. Já heimaverkefni sem gildir 1% og þeirri einu prósentu verður maður að ná ef maður vill ekki falla. Nóg um þennan skarfa.

Myndavél er á leiðinni, ásamt kennslubókunum hans Orra, í pósti frá Bandaríkjunum. Við fáum myndavélina þó ekki fyrir Quebec ferðina sem fram fer á föstudaginn. Maður getur nú bara keypt póstkort af bæjarstyttunni og rammað upp á vegg, ef maður hefur löngun til þess.
Já já og sei sei, það er allt mjög gott að frétta bara, við erum búin að fara á safn eitt með risaeðlubeinum og eftirminnilegum tarantúllum. Mér fannst persónulega tarantúllurnar mun ógeðfelldari en T-rex, en það er nú kannski ekki furða þar sem T-rex gat nú ekki verið hrollvekjandi sem samanlímd beinahrúga. Í búð einni á safninu þar sem krakkar gátu fengið sér bangsa fann Orri risaeðlubangsa og ég fann mér íkornabangsa, síðan dró Orri upp sætan broddgaltarbangsa og ég vildi enginn eftirbátur vera og stakk hendinni á kaf ofaní bangsapottinn og dró upp eitthvað krútt, sem síðan reyndist vera ógeðslegur og loðinn tarantúllu-bangsi. Ég öskraði hátt af viðbjóði, kipptist öll til og kastaði honum frá mér og ætlaði að fara að stappa á honum þegar ég viðbjóðurinn rann af mér. Orri var þá löngu farin á brott í skömmustukasti, sem betur fer komst hann ekki langt því að það var hellidemba úti. Þökk sé dembunni að Orri varð að skammast sín fyrir mig með mér því ég skammaðist mín meira ein en í hóp. Í hóp getur maður hlegið og talað um atvikið en maður verður enn þá asnalegri ef maður fer að hlæja einn af atvikinu út í loftið og tala við sjálfan sig.

Jæja þá erum við næstum farin í helgarferðina. Bið til yfirmættisins að við keyrum hvorki á elgi né skógarbirni á leiðinni, hvað þá menn!

Bryndís

2005-09-19T17:22:00.000-06:00

Staðreyndir-skástrik-the little things:

• Hérna eru svartir íkornar út um allt. Þeir finnast eingöngu í Kanada og eru hrifnir af hnetum og aðdáunaraugngotum. Þeir eru ekki hrifnir af feitu fólki sem klappar og stappar í þeirra átt.

• Ég er í rúmlega tvöhundruð manna anatómíu áfanga. Kennarinn ákvað að gerast nýjungagjarn og keypti tvöhundruð og eitthvað litlar fjarstýringar eins og þær sem eru notaðar í Villtu vinna milljón og voru notaðar í Americas Funniest Home Videos. Á 10 mín fresti varpar hún upp spurningu úr því sem hún er búin að fara yfir og þá taka allir upp fjarstýringuna og velja a,b,c,d eða e. Þá kemur upp súlurit og það sést hversu margir svöruðu hverjum möguleika, og ef 80% eða fleiri eru með svarið rétt þá heldur hún áfram, annars útskýrir hún efnið aðeins nánar. Mér finnst þetta geðveikt.

• Það er einhver stefna hérna í Ottawa að útvega eldra fólki rafmagns hjólastóla með stýri eins og á vespu. Gamla fólkið nýtir sér þetta í gríð og erg og brunar á þessu út um allt. Það virðist líka vera nokkur look í gangi. Það sem er hiklaust vinsælast er að vera með fullt af Kanadískum fánum hangandi aftan í vagninum og í 80’s jogging galla.

• Lyktarefni eru mjög inn í Kanada. Sem gerir það að verkum að við eigum núna hreinsiefni með eplalykt, handsápu með appelsínu lykt, uppþvottefni með invigorating aromatherapy, kerti með vatnsmelónu lykt, og uppáhaldið mitt: sjampó með agúrkulykt.

• Maður er ekki maður með mönnum hérna í Kanada nema maður sé alltaf í símanum. Þeir hringja eins og óðir væru. Og ekki í gemsa eins og heima, ónei, hér er það heimasíminn sem er töff. I'll call you er algengasta setning í lífi Kanadabúa. Ef maður talar við einhvern í meira en 5 min lætur hann mann fá símann sinn og maður á að hringja í hann. Tíkallasímar þykja líka töff og ég á enn eftir að sjá einn sem er ekki í notkun. The catch er að það er ókeypis að hringja í heimasíma hérna,maður borgar ca 1000 kall á mánuði og getur talað endalaust. Fyrr má nú samt aldeilis vera.

• Við erum búinn að finna besta shawarma staðinn í Ottawa. Sá er einkar glæsilegur og heitir Shawarma Palace. Hann er alltaf fullur af aröbum að hlusta á arabíska tónlist að lesa arabísk dagblöð. Reyndar þarf maður að biðja þá um að sleppa súrum gúrkum og einhverju rauðu drasli til að hann sé góður, en ef maður gerir það þá er hann the bomb. Þeir smyrja hummusi á brauðið sem er mjög feitt. Svo eru þeir með arabískt konfekt í boði, eru ódýrir og hressir. Þeir eru líka með fína heimasíðu á www.shawarmapalace.com

Orri

2005-09-14T17:26:00.000-06:00

Maður er svo sveittur að það nær engri átt, þótt maður sé inni og nýkomin úr sturtu. Veðrið var í kringum 30 gráður í gær og 28 í dag. Ég spurði Orra um daginn hvort hann héldi að það væri einhver munur á hitanum núna hérna í Ottawa og í Sahara. Við komumst að því að það er líklegast rakara hérna en í Sahara. Íslendingarnir tveir, Anna og Elli, sem eru hérna líka búa í húsi sem snýr í átt að dagsbirtunni, sem betur fer snýr íbúðin okkar bara inn í eitthvað skuggalegt húsasund. Anna og Elli þurfa alltaf að vera á nærfötunum heima hjá sér og þau fara víst í sturtu nokkrum sinnum á dag. Hitastigið inni hjá þeim fór upp í 36 gráður í gær. Okkar íbúð er meira svona í kringum 28, sem er þó frekar hrikalegt. Þrátt fyrir hitann höfum við það líkt og blóm í eggi, eða eins og ungi í hænu, eins og Orri umorðaði það um daginn. Skólamálin hjá mér (s.s. Bryndísi) hafa skýrst og tilkynni ég því hér með að ég er í einum mannfræði kúrs (hagræn mannfræði), einum arabísku kúrs (arabísk menning til 1800) og svo tveimur ensku kúrsum. Annar er einskonar talþjálfun, sem hlýtur að teljast einstaklega heppileg fyrir mig, en hinn er einhverskonar “skapandi skrif”. Þetta þykja mér vera ágætir kúrsar allt saman.

Í gærkveldi fórum við Orri og hinir tveir Íslendingarnir að skoða íþróttaaðstöðuna sem við höfum víst ókeypis aðgang að. Íþróttamiðstöðin er risavaxin innihaldandi skautasvell, sem er líkt því sem er inni í Laugardal, ruðningsvelli, körfuboltavelli, sundlaug og mjög stóra tækjamiðstöð. Íshokkí ku vera aðalmálið hjá Kanadamönnum og eru hokkíspilarar einstaklega miklir og sverir um sig að ofan en svo eru fæturnir örmjóir eins og á nýfæddu lambi, svona næstum því. Okkur leist öllum vel á það sem í boði er sem er t.d. skautakennsla, ballett, allskonar samkvæmisdansar, sjálfsvörn, karate, hnit og ótalmargt fleira. Ég hyggst athuga hvort ég geti ekki farið í ballett og nú er ég ekki að grínast. Þetta er víst ballett fyrir byrjendur og mig hefur alltaf dreymt um að geta gert almennilegt plíe og ástunda útskeift göngulag. Eins hef ég áhuga á að skrá mig í einhverskonar hip-hop dans sem á víst að vera líkur þeim og á sér stað í tónlistarmyndböndum nútímans. Ég þori reyndar að veðja að stelpurnar í hip-hop dansinum sé flestar úr klappstýruliði skólans en ég hef nú einnig þótt vera liðtæk á dansgólfinu þó svo ég dansi ekkert sérstaklega á milli körfuboltaleikja. Ég er reyndar svolítið að missa mig í þessari íþróttamiðstöð því mig langar einnig í skautakennslu fyrir byrjendur þar sem manni er kennt, samkvæmt ítarlegum upplýsingum, að fara áfram á skautum, beygja til hægri og vinstri ásamt því síðasta, sem er að skauta afturábak. Einhverjar krúsídúllur verða síðan líka kenndar þegar þessi grunnatriði eru komin á hreint. Næst þegar ég rita hér mun ég vera búin að sjá í hvað ég get farið.

Íslendingagengi Ottawa háskóla tók sig til í dag og skráði sig í 3ja daga ferðalag til Quebec þar sem Quebec city mun vera skoðuð. Frá þeirri borg verður síðan farið í siglingu um firðina sem borgin liggur við enn borg þessi er við austurströnd Kanada. Siglingin mun vera tileinkuð hvalaskoðun og verður örugglega gaman að sigla þarna um og glápa ofaní ginið á einhverjum sædýrum. Við förum 23. september og munum gista í Quebec city, búumst við öll við miklu stuði og fallegu landslagi.

Ekki er þessi ferð sú eina á döfinni því við Orri keyptum okkur miða á Paul McCartney tónleika sem fara fram 4. október í, hvorki meira né minna, New York. 9 klukkustunda rútuferð er því framundan á næstunni en sem betur fer fá stúdentar mikinn afslátt af slíkum ferðum og er mér því farið að lítast ansi vel á rútukerfið hérna. Ferð fyrir okkur bæði til New York, fram og til baka, virðist aðeins kosta um 4000 kr. á mann. Vildi óska þess að vinir og vandamenn gæti komið með okkur á þessa tónleika en maður verður víst að sætta sig við að garga bítlalög með Paul einn og yfirgefinn. Annars verða góð ráð fyrir væntanlega New York ferð vel þegin, hvert á að fara og svona. Við erum með gistingu hjá fyrrverandi sjúklingi hans Orra en Orri heillaði víst einhvern bandarískan millijónamæring upp úr skónum á Borgarspítalanum í sumar og hefur hann lofað okkur gistingu og afnot af bíl og ýmislegt fleira ef við komum til hans. Hann býr í um 30 min. akstri frá New York. Annars er Guðbjörg vinkona úr MH einnig búsett í NY og væri gaman að heimsækja hana, manneskjan alveg að fara að gifta sig og svona, en áður en ég staðfesti gistingu þar er líklegast best að ég skrifi henni, eða hringi i hana, það er víst líka hægt.

Nú er ég farin að svitna allt of mikið. Fartölvan er orðin svo heit að það er varla hægt að skrifa á hana. Það er víst spáð Thundershower (þrumubaði) í kvöld og ætla ég rétt að vona að það gangi eftir, bæði vegna þess að mér finnst þrumur skemmtilegar og svo vegna þess að íkornarnir hérna og tréin eru farin að líta ansi illa út eftir allann þurrkinn.

Nú væri ég til í að fara til vina og vandamanna í heimsókn, bæði á Íslandi og í Ástralíu þar sem Katrín Bára litla á nú 3ja ára afmæli. En ég get lítið annað gert en að svitna bara hérna áfram þangað til ég treysti mér til að fara út að fá mér kvöldmat.

Kv. Bryndís

2005-09-11T17:27:00.000-06:00

Já já já, héðan frá Spáni er allt frábært að frétta, 25 til 30 stiga hiti og við alltaf að stikna. Það er víst frekar algengt að þegar fólk kemur fyrst hingað hefur það heyrt svo mikið um kuldann að það tekur bara með sér úlpur og lopapeysur og trefla. Og það er nákvæmlega það sem ég gerði, kom ekki með stuttbuxur eða neitt. Annars erum við að koma okkur betur og betur fyrir með degi hverjum; við búin að vera hérna í akkúrat viku og málin farin að skýrast. Íbúðin var galtóm, mjög skítug og nýmáluð þegar við fengum hana en stefnir óðum í að verða bara mjög kósý. Við erum búin að fá húsgögnin send frá Ikea svo nú eigum við skrifborð (sem er huges og er eiginlega öll stofan), stóla, potta, pönnur og diska og hillur. Síðastliðið miðvikudagskvöld röltum við svo um hverfið í leit að nothæfum húsgögnum og fundum þetta fína skrifborð á einu götuhorninu. Hérna í Kanada er það nefnilega þannig að daginn áður en ruslabílinn kemur hendir fólki dóti fyrir framan húsin sín og má hver sem vill eiga það sem þeim líst vel á. Við vorum aðallega að leita að sófa en fundum því miður engann. Þetta er frekar sniðugt dæmi og sagði ein vingjarnleg kona okkur að fólk keyrði oft um á pallbílum og pikkuðu upp fullt af fínu dóti. Frekar Amerískt það.

Skólamálin eru einnig að skýrast. Ég er búinn að tala við námsráðgjafa, yfirmann deildarinnar, einn kennara sem er yfir verknáminu og einhvern gaur á skrifstofunni (sem var mjög ánægður með Guns’n Roses bolinn minn og heldur að ég hafi vit á gítarleikurum og er alltaf að spyrja mig út í einhverja sænska gítarleikara og ég bulla bara og segist hafa séð þá live) oft og mörgum sinnum og eftir brösuga byrjun lítur þetta allt vel út. Ég verð í einum þriðja árs kúrs, veiru og ónæmisfræði, svo er allt hitt annars árs kúrsar: lífeðlis- og líffærafræði og svo tveir hjúkrunarkúrsar sem eru frekar,tja, ógnvekjandi og spennandi á sama tíma. Ég fer í verklegt inn á nýbura deild á Ottawa General Hospital, fer í verklega tíma í skólanum þar sem ég læri allt um nýfædd börn og hvað á að gera við þau og loks fer ég heim til fólks sem er nýbúið að eiga barn og kanna hvort allt sé í lagi, með barnið þeas. Það er því eins gott að fara að fylgjast með... fyrir mig, í tímum.

Við erum einnig farinn að kynnast borginni betur, erum búin að kíkja yfir ánna í franska hlutann, erum búin að gramsa í second hand búðum, erum búin að fara á garage sales, fara í bbq með hinum skiptinemunum, ég er byrjaður að fara í gegnum shawarma staðina á Rideu Road (lesist eins og dóRÍDÓs), sem er einhverskonar Nörrebrogade Ottawa og enn sem komið er hefur Diamond Shawarma vinningin (varð fyrir vonbrigðum með 5 Star Shawarma, hann var ekkert eins og nafni sinn í Köben).

Orri Ottawa kveður að sinni. Bless.

2005-09-07T14:20:00.000-06:00

Úti er 25 stiga hiti eins og fyrri daga. Handan við hornið er almenningsgarður þar sem fólk flatmagar og hlusar á tónlist eða les menntandi bækur. Íkornar finna sér fæði í ruslafötunum og alkahólistinn í kjallaranum, hinn fransk-kanadíski Dennie, ræðir við síðhærðan vin sinn um stuldurinn á reiðhjólinu hans sem átti sér stað í fyrradag. Mjög sorglegt að einhver hafi stolið reiðhjóli frá fátækum og tannlausum róna. Bæði Dennie og vinur hans líta út eins og þeir hafi verið meðlimir í Pink Floyd, það kom svo á daginn að uppáhaldshljómsveitin þeirra er umrædd hljómsveit. Eigandi íbúðarinnar sem við leigjum heitir Richard og er hann í kringum fertugt. Fyrir nokkrum árum síðan var hann í borgarstjórninni. Richard hefur komið til Íslands, enda ekki skrýtið því hann virðist hafa stigið fæti víða. Á Kimimanjaro og í grunnbúðum Everest, hann hefur kafað í Rauðahafinu og Miðjarðarhafinu og er að fara til Belize bráðleg til að vera aðeins meira í kafi. Richard hefur blendnar tilfinningar til Bandaríkjanna og finnst honum bandaríska ríkisstjórnin samanstanda af eintómum aulum, hann talar á hverjum degi um hörmungarnar í New Orleans: “Imagine, Printish (nafnið mitt eins og hann segir það) they left 50.000 people behind to die, just because they were not mobile”. Hvernig er hægt að vera annað en sammála honum?
Richard er mjög góður við okkur og hefur m.a. farið með okkur til einhvers prangara í fátækrahverfinu til þess að kaupa þessa fínu dýnu sem ég nú sit á. Prangari þessi var að selja svörtum strák í hiphop fötum sömu dýnu á undan okkur fyrir 160 dollara. Strákurinn ætlaði að koma og sækja hana seinna og seldi hann þá okkur sömu dýnuna fyrir 120 dollara. Richard hefur einnig tekið okkur yfir til Quebec, sem er einmitt hérna hinum megin við Ottawa river, til þess eins að kaupa handa okkur bjór. Í sömu ferð kom róninn í kjallaranum með og keypti hann stærsta og sterkasta bjór sem ég hef á ævi minni séð. Hann var 10% og í eins og hálfslítra glerflösku. Róninn hann Dennie brosti svo vel sást í þá einu tönn sem sjáanleg er.
Skólinn byrjar á morgun. Orri er að reyna að redda stundaskránni sinni núna úr tíkallasíma hérna niðri á horni. Við erum ekki með síma né internet en við getum þó stolist til að tengja tölvuna okkar við internet nágrannans stöku sinnum.
Kanadamenn eru ótrúlega kurteisir, það jaðar við það að vera skrýtið. Betlararnir eru svo kurteisir að þegar maður hefur neitað þeim um aurinn þá segja þeir samt “Thanks anyway, hope you have a nice day!” og brosa. Betlararnir eru flestir frekar hressir og eru gjarnan að hlusta á tónlist og pússla eða kríta eða eitthvað sambærilegt á meðan þeir eru að betla. Held að ég verði bara betlari.
Maturinn hérna er sem og í Paradís. Ekta japanskt take away sushi, nákvæmlega eins og það gerist best í Tokyo, kóreskir grillstaðir, sem eru hrikalega hrikalega góðir og svo fullt af arabískum shawarma stöðum. Auðvitað er síðan McDonalds og KFC og allt það hérna allt um kring en við Orri höfum lofað því að eiga engin viðskipti við þessa staði, bæði vegna þess hve óhollir þeir eru og svo vegna pólitiskrar andstöðu, sem Orri stendur þó nokkuð fastar á en ég.
Skiptinemarnir hérna eru ágætir. Hér er íslenskt par sem okkur líkar vel við og við látum okkur dreyma um að stunda skíðasportið grimmt saman í vetur. Nokkrir aðrir skiptinemar hafa gert sig líklega til að eiga samskipti við okkur, og öfugt, en best líkar okkur þó enn við íslenska parið, Richard (leigjandann) og Dennie (rónann) ásamt einum kanadískum strák sem býr í sama húsi og við. Hann er frá Manitoba og hefur undanfarin ár farið á Íslendinga hátíðir í Gimli.

Ég bið ykkur um að afsaka stafsetninguna, þetta er skrifað í flýti því rafmagnið hefur verið að fara af og aftur á til skiptis í allan dag vegna þess að það er verið að gera við húsið.

Við keyptum húsgögn í IKEA í gær og fáum þau send til okkar á morgun. Við munum kaupa síðan myndavél á netinu á næstu dögum og vonandi get ég fært ástkærum foreldrum mínum og öðrum áhugasömum myndir af íbúðinni eða íkornum bráðlega.

Túlú
Bryndís

2005-09-04T14:46:00.000-06:00

Föstudagur 2. september

Farin til Ameríku (lesist N-Ameríku)

Í upphafi ætla ég mér að benda á það að mér reynist mjög örðugt að skrifa um sjálfa mig. Ég er svo hrædd við það að fólk fari að leggja vitlausar áherslur á textann og lesa hann í einhverjum öðrum tón en meining mín er. T.d. fyrirsögnin: “Farin til Ameríku”. Einhverjir gætu lesið hann eins og þetta sé eitthvað mont: “Faaarin til Amjéhíríkuhuuhu!!!!” Það er bandvitlaus lesning. Aðrir lesa kannski fyrirsögnina með reiðum og pirruðum tón, eins og maður sé farin til Ameríku af því að allir hérna sé svo ótrúlega leiðinlegir, og ég því bara farin, nenni þessu ekki lengur. Það er ekki heldur rétt. Réttasti lesturinn mun vera eins og maður sé í útvarpsfréttamannaprófi: “Ariel Sharon sagði á fréttamannafundi í Jerúsalem í gær að baráttan væri vonlaus og hann væri því farinn til Ameríku, Bush mun taka á móti honum með vigtum í Ameríku, Sharon er því farinn í þessum töluðu orðum til Ameríku – ég endurtek: til Ameríku”. Jæja þá er búið að útskýra fyrirsögnina. Og af hverju áhersla er lögð á lesningu hennar er örugglega sú að tilfinningalega á þessi lestur best við. Málið er nefnilega það að mig hlakkar mikið til en kvíði þó samt fyrir einnig. Þannig renna plúsar og mínusar saman í eina flatneskju og útkoman er nákvæmlega núll. Þessi tilfinning holdgerðist í gærkvöldi þegar ég stóð mig að því að hlæja og gráta ofaní heita eplaböku með ís. Það er of fáránlegt að segja við vini sína og fjölskyldu að maður sjái þau næst í ágúst 2006, ég meina 2006, hver bjóst svo sem við því að það ár ætti nokkurn tímann eftir að koma? Allavega ekki ég, enda þekkt fyrir það að hugsa ekki fram í tímann.

Ég eftir að sakna margra á Íslandi mikið – þessa setningu mátti lesa freestyle.

Við fljúgum til London og munum vonandi hitta Sólveigu þar. Þaðan verður haldið til Toronto þar sem falleg föt ku fást samkvæmt Hamrahlíðarkórnum, en sá kór er ein sá smekklegasti á bransanum þrátt fyrir fastheldni sína við íslensk bændaföt. Loks verður tekin lest frá Toronto til Ottawa. Í Ottawa er hús eitt á horninu á Daly Avenue og Charlotte street sem bíður eftir okkur. Svo veit ég ekki meir.

BB

Klarinettur úr járni

2005-08-15T17:55:00.000-06:00

Fríða systir gifti sig í dag. Í tilefni þessa borða ég brauðtertu og kók í kvöldmatinn. Róbert "frændi" talaði um að þau í bandaríska hernum noti járn-klarinett til brúks við lúðraþyt. Týpískir kanar, geta ekki bara notað venjuleg klarinett, best að breyta því í iron. Tek þó þessari sögu hans Róberts ekki alvarlega.

Förum út næsta föstudag. Þegar við komum út þá mun alvöru fréttaflutningur hefjast hér, þangað til verður bara talað um járn-klarinettur.

Orri lofar því að segja eitthvað fallegt seinna. Hann er á þessari stundu á klósettinu, en stefnir á það að vera búinn þar seinna í kvöld.